Terug

Ik had vandaag enorm zin om de epic te pullen, zodat ten minste een van de slices in progress zou staan. Maar we moesten bij de notaris onze handtekening zetten onder het koopcontract.

Ik ben weer heel. Roos is terug van een paar dagen Valencia. Ik slaap beter, eet met meer smaak en alles is leuker, fijner. Dat gebeurt na negentien jaar. Volgend jaar zijn we twintig jaar samen en tien jaar getrouwd.

Er was ook een snik om Olivia Newton-John, die eindelijk in Xanadu mag zijn.

Mooi liedje van Lotte.

Oerbewoners

Ik viel in het Filosofisch Kwintet dat ging over de maakbaarheid van de nationale geschiedenis. Stephan Sanders zei tegen het einde dat er iets onder die boerenbeweging zit, misschien de claim dat zij de eerste eigenaren van dit land zijn. ‘Zij bewerken het land en hebben daardoor meer recht op Nederland dan wie dan ook’, was Sanders’ idee. Een interessante gedachte als je bedenkt dat de boeren zich vooral voordoen als slachtoffer, wat niet strookt met de trots in die eerste claim. Je hoort het ze op tv vaak zeggen; trots om boer te zijn. En misschien is dat wel begonnen bij Boer zoekt Vrouw. Daarover sprak het kwintet niet…

Vrijdag hebben we drie uur lang ‘getafeld’ bij de keukenleverancier. We wilden een schiereiland (deel van de keuken vast aan de wand) en een achterwand (met oven) tot aan het plafond, maar vreesden dat dat niet kon, dat we vastzaten aan de L-vormige keuken in de hoek waar het projectontwerp van uitging. Onze vrees was ongegrond. Alles kon (als je maar betaalt).

Dinsdag 9 augustus gaan we naar de notaris.

Avoir de patience

We waren ruim op tijd op het station, waar de melding kwam dat de Thalys niet uit Amsterdam zou vertrekken, maar uit Rotterdam, dus snel de Intercity Direct in, om net op tijd de trein naar Parijs te kunnen pakken. Van NS Internationaal geen melding (Roos heeft de app), laat staan uitleg of excuses.

In de trein zaten we achter twee fans van de Rolling Stones, met verhalen over concerten in Berlijn, Zürich, de VS, Londen… Twee onverbeterlijke kletskousen die alles hardop deelden, over kaartjes van een Hongaar, pre party’s, de jasjes van Mick, waar je het best staat en Charly werd gemist, maar de nieuwe drummer was goed. Op een gegeven moment ging de vrouw fluisteren tegen haar Stonesvriend. ‘Ik heb een pornotic’, dacht ik te horen. En daarvoor zou een route zijn. Wauw. Les Francais sont dépravé… Maar het bleek te gaan over Napoleon.

Parijs zelf was na twee jaar afwezigheid wennen. Ons Frans liep stroef zodat de obers Engels gingen praten (wij bleven in het Frans antwoorden) en metro’s vielen her en der uit, zodat we veel moesten lopen. Dag twee ging stukken beter. We bezochten het verbouwde La Samaritaine en de Bourse du Commerce, wat een prachtig gebouw is, maar de collectie (ultramoderne installaties) sprak ons minder aan. Het Musée de la Vie Romantique was gelukkig ouderwets.

Omdraaien

‘Boeren zijn de lul door het stikstof gelul’. Jammer van de lelijke herhaling, dacht ik toen ik het spandoek zag tijdens mijn fietstoer door Waver. ‘Boeren zijn de lul door die stikstofkul’, was al veel beter. Maar goede taal is niet waar boeren voor vechten. Dat is sowieso bedenkelijk, dat iedereen overal tegen vecht, zich verzet en anderen veroordeelt. Zoals bij die vrouw die op Flipper sprong. Een slecht idee, maar Nederlanders vinden dat ze iets moeten doen, dus werd ze bedreigd (via sociale media natuurlijk). Nederland mag weer eens leren tot tien te tellen.

Gisteren draaide Roos zich in bed nog eens lekker om, te dicht bij de rand, om als een lemming van het bed te storten. Het zag er grappig uit, maar de blauwe plekken zeggen iets anders. We hebben een weekendje Parijs voor de boeg. In aanloop de herhaling van Chansons gezien, de bromance tussen Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps. Prima om in de stemming te komen. Morgenavond zitten we certainement in Bouillon Pigalle.

Wat Weesp betreft: de hypotheekverstrekker voor ons huidige appartement moet ook akkoord gaan met de financiering, waarna dan toch echt de notaris. De afspraak voor de tegelboer staat, de keuken kiezen we over twee weken en is alles ondertekend, dan beginnen twee jaren van dubbele lasten. Hopelijk kan ik mij af en toe een blogje veroorloven…

Ventileren

‘Er is een bijdrage van een tientje. Had de fysiotherapeut dat niet verteld?’ Nee, evenals dat hij voor het eerste consult 52 euro rekende in plaats van de beloofde 38. Het tientje (komt bovenop het reguliere consult) was voor de scan van mijn rechterschouder, waar een beginnende frozen shoulder is vastgesteld. Ik heb er inmiddels drie maanden last van. Het wordt erger, zeiden de echomakers, maar ooit houdt het op.

Voor de vierde keer in korte tijd heeft een kl&%^$# mijn ventiel losgedraaid. Drie keer eerder had ik het niet door en zat ik plots met een lege band. Maar sindsdien kijk ik telkens naar het ventiel. Het was opnieuw weg, maar ik kon er een nieuwe op doen. Het gebeurt steeds als ik mijn fiets in de rekken iets verderop plaats. Als een soort waarschuwing: dit fietsenrek is van ons. Grachtenvolk is lang niet zo keurig als je denkt. Glas in de vuilnis is heel gewoon; vuilnis die je gerust drie dagen buiten laat staan. En gisteren vond de bovenbuurman het nodig tot 23.00 uur lekker op de piano te rammen.

De bank heeft onze offerte voor Weesp goedgekeurd. Volgende stap de notaris. Intussen belde de tegelboer voor een afspraak. We zijn telkens verbaasd hoe gemakkelijk het allemaal gaat.

Ha de buren

Hahaha, de eerste bewonersbijeenkomst bij badkamerleverancier Plieger ging precies als voorspeld. Gefeliciteerd met uw woning, zei de gastvrouwe-vestigingsdirecteur bij entree, waarna ze ons meenam voor broodjes en een drankje. ‘Dit zijn de bewoners van 38’, zei ze tegen de aanwezigen. ‘En dat zijn de bewoners van 37, dus u bent buren’, haastte ze te zeggen. En zo werd elk nieuw stel geïntroduceerd op nummer en gekoppeld. Een van onze buren op de derde etage is een BN’er: Maurice Wijnen, wat er verder niet toe doet.

We spraken een stel dat al in Weesp woont, maar voor geen goud in de wijk Weespersluis zou willen wonen, want ‘allemaal Amsterdammers met bakfietsen.’

De bouw duurt zeker twee jaar. De Hofdame wordt kwartaal twee of drie 2024 opgeleverd. Wel moeten we voor september dit jaar al onze woonkeuzes bepalen. Voor de badkamer zijn we er qua apparatuur wel uit. Volgende week een keuken kiezen en ergens tussendoor tegels. Ik zat bij Plieger op een toilet van ruim 5000 euro en het was niet eens van goud.

Ach en wee en hoera

De allerlaatste column van Tom-Jan Meeus in NRC was om wanhopig van te worden, wanhopig en mismoedig van de politiek zoals die zich de laatste jaren manifesteert. In het kort: we worden niet bestuurd, maar gestuurd, met de mediawerkelijkheid als motor en een teveel aan politici met te veel profileringsdrang. In dezelfde krant wil D66’er Sneller het kiesstelsel veranderen door de persoon op wie de kiezer stemt belangrijker te maken dan de partij. Dat betekent nog meer politici die gezien willen worden, gehoord willen worden met oneliners. Meeus pleit juist voor minder aandacht voor de politiek, voor politici, maar dat station is al gepasseerd. Het maatschappelijk debat voer je tegenwoordig op tv, in talkshows.

Vandaag een halfjaar geleden is mijn vader gestorven. Hij komt steeds vaker in mijn dromen terecht. Meestal met vaderlijk advies, handigheidjes.

Deze week werd ik verrast met mijn ambtsjubileum. Waar ik die op 5 juni had gedacht, met 5 januari 2010 als basis, lag die keurig op 5 juli. Ik ging naar Rotterdam voor een lunch met de adjunct, maar geen benul waarom of waarover en vijf minuten van tevoren vermoedde ik nog steeds niets. Zou ik een uitbrander krijgen? Moest er een goed gesprek worden gevoerd? Het werd een lunch, met een erepenning en oorkonde en een grappige cartoon van striptekenaar Mark Retera (van Dirk Jan); persoonlijk geregeld door collega Steven.

Hoe zwaar is ons land?

Zwager-architect-denker Theo Deutinger maakt geregeld Snapshots of Globalization (SNOGs), wat ik zie als specifieke data gekoppeld aan specifieke wereldkwesties. Je kunt bijvoorbeeld het aantal McDonald’s-restaurants koppelen aan de vraag in hoeverre een land democratisch is. Rusland zou op nul uitkomen: geen democratie want geen Mc-restaurants. Na de coronatijd kwam Theo met de vraag hoe stabiel de toestand in de pandemische ruimte is. Meer concreet: hoe veel plexiglas zal ons de komende jaren scheiden en hoe veel meter zal er tussen mensen en tafels en stoelen overblijven? Hij verzamelt alle beschikbare data en zet dat om in beeld.

Ik zag meerdere SNOGs en vind de combinatie van data met wereldbeeld altijd intrigerend. Zelf dacht ik recent aan de vraag: hoe zwaar is een land? En kun je dat meten? Bijvoorbeeld door bij elke rijksgebouwendienst lijsten op te vragen van alle gebouwen en hoe veel die wegen? En hoe zwaar zou Nederland dan zijn ten opzichte van bijvoorbeeld de Verenigde Staten (relatief)?

Het appartement naast is ons verkocht, voor een ton boven de vraagprijs van 695.000. De woningmarkt mag landelijk stabiliseren, maar in Amsterdam is ie nog steeds overhit.

Wij zijn van 38, en jullie?

Hee, nog een Wapen van Wormer? Het drong direct tot me door dat ik in Wormer rondjes reed. Wormer is het Hotel California van de Zaanstreek; nauwelijks verkeersborden die je het dorp uitleiden. We are programmed to receive […] but you can never leave! Gisteren de tweeduizend kilometer dit jaar gepasseerd. Ik ben amateurwielrenner en houd van fietsen, maar die Tour, of welke andere wielerwedstrijd, interesseert me totaal niet.

Op 12 juli mogen alle bewoners van De Hofdame naar de showroom in Amstelveen van de badkamerleverancier. We stellen ons voor dat we ons voorstellen als de bewoners van nummer 38 en dat mensen hun nummer noemen en dat het dan rekenen wordt of we buren zijn. Of we goede buren worden blijkt later.

Ik kom moeilijk door de bundel ‘De introductie van het plot’ van Frank Keizer. Ik ken Frank van vroeger, van toen hij bij Perdu werkte en ooit was hij te gast bij mij thuis (voor een diner met Maarten van der Graaff en Ton van ’t Hof, onder het mom van Amsterdam Renaissance). Frank noemde zich toen al Marxist en was maatschappelijk geëngageerd, wat al bleek uit zijn eerste bundel ‘Dear World, fuck off ik ga golfen’. Ook in deze bundel staat de maatschappij centraal; meer specifiek de manier waarop de wereldmaatschappij historisch tot stand kwam en wat we daarvan nog niet wisten. Zware kost. Desondanks klatert af en toe een gedicht van de pagina, door de juiste woordkeuze en mooi taalspel. Maar veel zinnen gaan ten onder aan woke-heid, woke-ness, hoe noem je dat? Frank is wakker, toont hoe de wereld in elkaar steekt en ik vind dat wel oké. Waar ik mee worstel, zijn de vele beladen, zeer zwaar aangezette zinnen.

niet langer gecatalogeerd visioenen van de anomie van aarde wie weerstand biedt
al die gebruiken en gewoonten die een encyclopedisch imperialisme wil omvatten


geen utopische plannen of nieuwe solidariteit dit lapje grond is niet representatief
er is niet één groep of strijd die op zichzelf het kapitalisme zal kunnen omverwerpen

zo is er in het maleis een inclusief en een exclusief wij terwijl het westen ondeemoedig
een veroverend wij introduceerde (beter was Maleis, on-deemoedig)

een reden en de rationalisatie van een beschavingsmissie

Ik weet: het is te gemakkelijk om zinnen, woorden aan te halen die niet bevallen. Mijn punt is dat ik weinig leesplezier ervaar. De bundel buigt door van het politiek-correcte (bij gebrek aan een beter woord), van schrijven hoe het zit en wat juist is; ergo de introductie van de politieke les.

Wat wel bevalt? De tegenspreker die de dichter opvoert bij menig introductie, iemand die direct reageert en reflecteert op wat de schrijver schrijft. Op pagina 52 halverwege staat dat je moet durven afwijken van de schema’s, informeer je over het pad dat werd uitgesleten. Misschien is dat wat Frank hier constant doet: ongebruikelijke dichtkunst bieden. Misschien dat ik na herlezen dichter bij zijn bedoelingen kom, hem beter begrijp (en waardeer).

Epic

Ik zie toch af van deelname aan de politieboot tijdens de Canal Pride. Niet uit angst voor wat dan ook, maar omdat er al vier collega’s uit mijn team op die boot staan en vijf is te veel op maximaal veertig deelnemers. Ook moest ik een uniform lenen, wat enige voeten in de aarde heeft. Dan maar zwaaien vanuit huis.

Vandaag een formeel begin gemaakt voor de nieuwe opzet van de interne nieuwspagina’s. We gaan van een epic (duurt doorgaans een jaar) naar een slice (vier tot zes weken) naar features (twee weken max). Het idee algemeen is wegblijven bij hiërarchische nieuwspagina’s, dus per eenheid, regio, district et cetera, naar meer gepersonaliseerd en democratischer. Mijn team is namelijk niet het enige binnen de politie dat artikelen maakt; hoewel wij er wel erg goed in zijn.

Heel de week al druk met het boerenprotest. En ik heb piket. Dus weet: ik waak voor u.

Taaliban

‘Ik heb als corrector alles te verliezen, waar anderen alleen maar kunnen verrassen’, zei ik tegen een collega vlak voor het Groot Dictee, het eerste voor onze redactie. Sommige collega’s waren gespannen, anderen deden niet mee.

Een van de twee organisatoren sprak achteraf over een juniorenversie, wat ik tegensprak. Het dictee had een goede (politie)verhaallijn, veel lastige woorden als kafkaësk en mouches volantes en klassieke valkuilen als fata morgana, in groten getale, ge-sms’t en carrousel. Aan het einde had ik het minste aantal fouten. Een collega zou me ‘ingemaakt’ hebben als hij zijn koppeltekens beter had gebruikt. Een andere had maar twee fouten meer en zat dus in mijn kielzog. Iemand noemde me lid van de Taaliban. We namen het leuk serieus. Volgend jaar mag ik het dictee maken. ‘De patjepeeër pakte zijn piccolootje en stopte hem in de dacquoise.’

Ik heb me aangemeld voor de politieboot tijdens de Canal Pride en mag erop, mits het lukt een uniform te lenen. Collega’s vroegen me of ik iets wilde vertellen en of ik wel een leren broek heb. Homofobie is nooit ver weg.

De taxatie van ons appartement is boven verwachting goed. Ruim boven onze eigen schatting. Het komt helemaal goed met Weesp. Het is wachten op de notaris.

Wie stopt Amsterdam?

Burgemeester Halsema wil minder toeristen omdat de stad het gewoon niet aankan, zegt ze in een artikel in NRC. Ze haalt 2019 aan als rampjaar. De middelen om die toestroom te beperken, zijn echter beperkt. Coffeeshops uitkopen is te duur en hoe voorkom je stag en hen parties? Als die groepen niet met het vliegtuig (kunnen) komen, dan toch met de boot? Een andere optie is De Wallen verplaatsen, omdat ze een aanzuigende werking hebben op de feesttoerist. Maar wie wil een erotisch centrum in de buurt? Met allerhande (geslachts)verkeeroverlast?

Wat de burgemeester gemakshalve niet noemt, is de eigen citymarketing, die sinds 2019 Amsterdam & Partners heet. A&P zegt voor 2025 te streven naar een bezoekerseconomie die waarde toevoegt en geen overlast veroorzaakt. We richten ons actief op bezoekers die voor congressen en cultuur komen, in de breedste zin van het woord. Oké, het richt zich niet op de feesttoerist maar op de congresbezoekers en dat is vast netter volk. Maar het gaat sec om aantallen en niet om soorten. Waarom houd je een instantie in stand die er alles aan doet om mensen naar Amsterdam te halen?

Laat Amsterdam stoppen met zichzelf promoten. We kunnen nog jaren teren op een bedenkelijke reputatie, maar zoetjes aan stokt de toestroom en normaliseert het toeristenbedrijf. Het levert vast ook vriendelijker Amsterdammers op, die nu als gebeten honden reageren op welke toerist dan ook.

Bouwprelude

Stelde ik de bouwprojectbegeleidster een vraag dan zei ze: ‘En dan maak ik mijn verhaaltje af.’ Luisteren deed ze niet zo goed. We gaven direct aan de keukenboer te willen die de bouwer voorstelt, maar ze bood steeds de optie voor een andere keukenleverancier aan. Nu ja, it’s for the greater Weesp. We zagen snel waar de bouwer winst maakt: stopcontacten, waarvan er erg weinig op de bouwtekening staan.

De taxateur kwam langs: een joviale ouwehoer, die professioneel oogt. Hij wil ons appartement te zijner tijd graag verkopen. ‘De tijd dat er dertig kopers tegen elkaar opbieden is voorbij’, gaf hij ons mee. Tegelijk zag hij de kansen voor ons appartement, een doelgroep. Het woord expats viel. De taxatie komt binnenkort. Ook moeten we binnen drie weken de nieuwe keuken kiezen.

Zeggen dat je bij de politie werkt, is als een kwartje in een automaat stoppen. De makelaarman had ooit een irritante agent tegenover zich, een stugge, onwrikbare diender, wat op verbaal verzet stuitte van de makelaar. Het was enige jaren geleden, maar hij was nog steeds boos.

Burgerfatsoen

Er lag glas op onze stoep en dus ging ik vegen. Gebeurt niet vaak. Ik werd aangesproken door een echtpaar dat volgende week het huis op drie hoog (naast ons) gaat bezichtigen. Of ik wat kon zeggen over de VVE. Zeer actief zei ik, met goed onderhoud, wat klopt, maar toen ik het Roos vertelde, zei ze dat de twee panden geen gedeelde VVE hebben. Dus vertelde ik een halve waarheid (of hele leugen zo je wilt). De dame vond het overigens een goed teken, dat ik stond te vegen. Fatsoenlijke mensen onderhouden hun buurt zelf, zo’n idee. Jammer dat ze vandaag niet kwamen, want een van de buren heeft het afval nu al op straat gezet. Dinsdag wordt het opgehaald. Roos keek nog even op Funda. Hun huis is met 70 vierkante meter kleiner dan onze 80 meter (of 85, maar dat wordt binnenkort gemeten). Verkoopprijs: bijna zeven ton.

De rechter heeft bepaald dat de uitstoot van stikstof fors, heel fors terug moet, maar de VVD-leden zeggen nee. Met een beetje gevoel voor drama kun je dat een dolkstoot in de rug van de VVD-minister (Natuur en Stikstof) noemen. En PvdA en GroenLinks vinden het maar lastig om gelijk op te trekken en lijken zo voor een kwijnend bestaan te kiezen. Alles draait om macht, zei een commentator. Er komt in Nederland nooit een nieuwe bestuurscultuur. Nooit.

Never waste a good crisis

Bij de vier volle opruimtassen kwamen nog een tent (één zomer lang geleden gebruikt), een kledingrek, houten wasmand, parasol en basketbal. Het autootje vol was bij de kringloopwinkel in Naarden snel geleegd. Daar nemen ze zonder morren alles aan, waar ze in Amsterdam per item bekijken of het wat is.

Onderweg luisterde ik op radio 1 naar een gesprek over crises, waarvan er tegenwoordig vele zijn: stikstof, personeel, aardgas, inflatie, grondstoffen en – niet genoemd – de persoonlijke crises. Studenten zeggen na de coronacrisis niet tegen de druk te kunnen en zoeken hun toevlucht in drugs, die volledig geaccepteerd zijn. Geen woord over de criminelen die dat drugsgebruik mogelijk maken.

Ook bij de politie wordt het woord crisis graag gebruikt. Er zijn crisisteams en bij ‘ons’ van communicatie krijg je een training crisiscommunicatie, om op alles voorbereid te zijn. Wat een crisis is, staat beschreven. Tijdens dat radiogesprek zei een crisismanager dat het woord crisis devalueert. Ja, een oorlog is een crisis van formaat, maar de rest is een probleem, geen crisis.

Het heet dat we tijdens een crisis vindingrijk worden, mogelijkheden zien die we anders laten liggen. Handel naar de situatie. Maar ons antwoord is op voorhand vastleggen, de flexibiliteit vervangen door vaste procedures. Het heeft vast voordelen, dat je niet verrast wordt, maar soms verlang ik naar minder toezicht, naar gewoon doen wat je op dat moment moet doen. Snel duiding geven met een bericht, een tweet, zonder afstemming met weet ik veel wie.

Doen of denken

Het verschil tussen de blogs van Ton van ’t Hof en die van mij, is dat hij schrijft over wat hij denkt en observeert (wat hij met verve doet), waar ik schrijf over wat ik doe. Ik vroeg me ook af waarom en denk dat het komt doordat ik nog werk, bij de politie. Daar is veel over te zeggen, wat ik niet doe. Of ten hoogste voorzichtig. Ik ben me bewust van mijn positie.

Het kan ook zijn dat ik geen originele gedachtes heb.

Over een workshop werkgeluk kan ik wel schrijven. Het was een sessie waar ik weinig aan had, omdat al ik al snel kon vaststellen dat ik behoorlijk tevreden ben met het werk dat ik doe. In dat opzicht was de sessie dan weer wel nuttig. Het is alleen dat je anderhalf uur hoort wat je kunt veranderen als je ontevreden bent.

Met het oog op de taxateur / makelaar die binnenkort langs moet komen, stelde Roos zelf voor om de studio op te ruimen. Die is nu prettig opgeruimd. Er staan vier tassen klaar voor de kringloop. Alsof we ons al voorbereiden op een spoedig vertrek naar Weesp, waarvan echt nog geen sprake is. Het wordt pas serieus als we naar de notaris gaan. Hier graag uw handtekening, kan een fijne zin zijn.

Jubel

WordPress feliciteerde mij met 10.000 weergaven, alsof het een prestatie was. Maar door de bank genomen worden mijn blogs door vier tot vijf bekenden gelezen. Alleen het blog over de dood van mijn vader, alweer 115 dagen geleden, trok beduidend meer publiek.

Het is 5 juni. Op 5 januari 2010 kwam ik officieel in dienst bij de politie, na in maart 2009 als uitzendkracht te zijn begonnen bij korps Noord-Holland Noord. Vandaag vier ik dus een ambtsjubileum van 12,5 jaar. Als de administratie op orde is, komt er binnenkort een legpenning met oorkonde. Ik begon in Alkmaar, ging toen naar Driebergen-Zeist, Hilversum, Nieuwegein en heb sinds 2017 Rotterdam als standplaats, met Den Haag als vaste uitvalsbasis. Ik vermoed dat we ooit teruggaan naar Nieuwegein, want recent kocht de politie bijna alle kantoorpanden aan de Nieuwegeinse ‘Zuidas’.

Toen ik berichtte over mijn te hoge LDL-waarde waarschuwde een vriend dat ik me daar zorgen over moest maken en dat medicatie nodig is. Een andere vriend haalde iets van die spanning af. Maar gezien het gezondheidsrisico besloot ik opnieuw wat gewicht kwijt te raken. Ik was in de loop der tijd toch twee kilo aangekomen. Inmiddels is er een kilo af – de BMI zegt gezond – en er moet nog een kilo af. Om weer op het oude niveau te komen.

Ik kocht boeken: ‘onder asfalt’ van Maarten van der Graaff (aan begonnen) en ‘De introductie van het plot’ van Frank Keizer. Bij die laatste wordt in de flaptekst gek genoeg (om commerciële redenen?) niets gezegd over zijn echte debuut, bij Stanza, ‘Dear World, fuck off, ik ga golfen’.

Waarde meten

Ging naar de huisarts omdat ik al twee maanden schouderpijn heb. Een ontstoken spier bleek tijdens het consult. En waarom ik niet direct naar de fysiotherapeut was gegaan? Maar nu ik er toch was, of ik een nieuw bloedonderzoek wilde doen, na de eerste voor corona. Een onderzoek naar cholesterolwaarden. Direct gedaan en de uitslag kwam zojuist binnen. Veel betere waardes, schreef de arts in mijn dossier, alleen mijn LDL is met 4.49 hoger dan het maximum van 2.5. Ik loop dus nog steeds risico (erfelijk, maar ook door de chemokuur) op hart- en vaatziekten, maar medicatie is nog niet nodig.

De nieuwbouwmolen draait gestaag door. We vullen af en toe wat formulieren in, zoals voor PEP, wat een politiek prominent persoon is. En vandaag kwam de afspraak voor een gesprek over het meer- en minderwerk, wat zelden minder is en vaak meer.

Toen ik een rondje Ringvaart fietste, passeerde ik drie keer een fietsster in Jumbo Visma-tenue. Zij deed intervaltraining, koerste rustig en knalde dan hard, bijzonder hard weg. Later zag ik op tv dat het Carlijn Achtereekte was, die van het schaatsen is overgestapt naar het fietsen.

De kriebels

Alles koek en ei met de financieel adviseur, die ooit anti-kraak woonde en muzikant (toetsenist) was en op het punt stond van landelijk doorbreken. Maar hij had de verkeerde producer en koos als econoom uiteindelijk voor de zekere kant van het bestaan. Onze aankoop (zoveel is zeker) is een al lokaal netwerk. De bouwer zit in Mijdrecht, de makelaar in Weesp, keukenleverancier in Lijnden, adviseur in Naarden en hij raadde ons een taxateur aan, ook uit de buurt.

We hebben al veel pret met de keuze voor de inrichting. Binnenkort mogen we op bezoek bij de showrooms voor de badkamer en keuken. Omdat het vermoedelijk de laatste keer is dat we verhuizen, gaan we nergens op bezuinigen; en het budget laat het toe.

Het duurt echter nog zeker anderhalf jaar voor we kunnen denken aan verhuizen, maar als een Marie Kondō gooide ik vandaag twee zakken kleding weg. Roos had ook de geest en schuurde en schilderde de terrasdeuren en bestelde nieuwe luchtroosters. Ik liet de auto wassen, kreeg advies van een truckchauffeur over de bandenspanning (sorry meneer, 2.0 achter is te weinig) en terug verfde ik over het beetje waterschade in de woonkamer, maar dat was niets in vergelijk met Roos. Die intussen nog rendang maakte. We doen er friet bij.

Kleur bekennen

Ik kwam (vast niet als eerste) op de zin: filosofie is religie voor de moderne mens, zonder de regels, waarna ik het idee om dit uit te werken verwierp omdat ik daar niet slim genoeg voor ben. Het begint met zelfkennis.

We bezochten het Van Gogh voor een tentoonstelling over Vincents olijfgaarden en sjokten door naar Etel Adnan en zagen de kunstconnectie niet. Adnan contrasteert hard met kleur, waar Van Gogh dat beduidend minder doet. Kneep ik mijn ogen toe, dan leek het ergens wel op werk van Ton van ’t Hof.

Vrijdag tekenden we ons koopcontract, met allerlei verbindende en ontbindende voorwaarden. De makelaar vroeg of ze een foto mocht maken van het zetten van de handtekening, maar zo sentimenteel zijn Roos en ik niet. Maandag ontmoeten we onze financieel adviseur.