Onder de slaapboom

Sinds de terugkeer uit Spanje slapen we ons suf; zelfs Roos deed de eerste dagen dutjes, wat ze nooit doet. We wijten het aan het slechte, te smalle bed in Malaga. Voortaan is een groot, breed bed de norm.
Met begin deze week veel regen in het vooruitzicht besloten we Duitsland niet aan te doen; zelfs al zijn de vooruitzichten nu beter. Maar ons verblijf in Spanje heeft genoeg gekost en ook wij merken de inflatie. Zo is onze gasrekening met honderd euro per maand verhoogd, zelfs al gebruiken we meetbaar minder.

Op de sportschool sprak iemand me aan, met ‘hee Mark, leuk je hier te zien.’ Ik aarzelde want ik kende haar niet, waarna ze zei dat ik toch Mark was, van Hunkemöller?! En toen ik ontkende, dat ik op hem leek, als twee druppels water. Ik zocht op LinkedIn en kwam bij deze Marc uit, op wie ik niet lijk.

De sloop van de Rabobank in Weesp is klaar, zodat de bouw van De Hofdame kan beginnen. We moesten enkele bouwtekeningen accorderen en kregen ons nieuw adres, aan de Prinses Irenelaan. De oplevering staat nu voor het tweede kwartaal 2024.

De afgelopen maand heb ik met veel geduld zinnen verzameld, van tv, uit kranten, van het internet. Van al die zinnen heb ik (met eigen bedenksels) een nieuwe bundel gecomponeerd: onder de slaapboom. Hij komt uit bij Uitgeverij crU van Nanne Nauta en daar ben ik natuurlijk blij mee.

Vliegschande

‘Nach Auschwitz ein Gedicht zu schreiben, ist barbarisch’, zei socioloog Adorno. Wat zou het kantelpunt voor massatoerisme moeten zijn, van nooit meer toerisme na? Had dat de Ardèche in de jaren zeventig moeten zijn toen Fransen ‘NL go home’ op de muren kalkten en er aanslagen werden gepleegd op makelaars die zaken deden met Nederlanders? Moesten dat de aanslagen in Luxor in 1997, Bali 2002 of Mumbai 2008 zijn waarbij velen het leven lieten? Welke excessen leidden tot verandering?

Niets van die narigheid voor ons (ik weet, het vergelijk met die verschrikkingen kan niet). Ook geen schimmel op de muren, smerige wc’s, overboekt of Help Vakantieman. Malaga was aangenaam. Maar de vanzelfsprekendheid van een normaal reisverloop is weg. Dat kwam door het vertrek van Schiphol, het teleurstellende appartement, de KLM die de terugvlucht spontaan annuleerde en de verhuurder die op onze vertrekdag een taxi zou regelen, wat ie niet deed, zodat we naar het centrum moesten rennen voor een taxi. Het lukte net. Ook dacht hij dat we tot 17 september hadden geboekt, zodat er een reeële kans was dat er halverwege nieuwe verhuurders zouden zijn in ons appartement. Elke reis kent tegenslag, maar dit keer was het veel. De verandering: voorlopig niet meer vliegen, uit vliegschande (of -schaamte).

Toch was Malaga fijn. Alle dagen prachtig weer, veel musea bezocht (op de laatste dag twee nieuwe), heerlijk ontspannen en lekker gegeten. En het tussendoor-Concerto de Aranjuez was goed, door het symfonieorkest, niet door gitarist Pepe Romero (78 jaar) bij wie de virtuositeit uit de vingers is gegleden. Hij lijdt aan het John Miles-syndroom: een muzikant die niets anders kan spelen dat dat ene nummer.

Kafkaiaanse Luchtvaart Maatschappij

‘Het spijt ons u te moeten mededelen maar uw vlucht van maandag 26 september is geannuleerd.’ Zonder opgave van redenen. De KLM permitteert zich tegenwoordig heel veel. Een paar uur later kwam de mail dat we wel op de 29ste konden vliegen. Alsof de vlucht de enige kosten zijn. En zie het extra verblijf maar terug te vorderen, plus de extra onkosten. Gelukkig hadden we onze terugvlucht op zondag met EasyJet snel geboekt. Hoe dan ook verlies je geld. Het viel rauw op ons dak, maar we zijn na anderhalve week ontspannen goed bestand tegen stress.

Gisteren toch naar Cordoba gegaan, per trein. Ik bezocht voor het eerst de Mezquita en vond het indrukwekkend. Dermate dat ie wat mij betreft als wereldwonder wordt beschouwd. En misschien is het tijd om die lijst eens te vernieuwen. Waarom staat de Borobudur er niet op?

Er staan voor Malaga nog een paar musea op de lijst, waarvan vandaag het Museo Ruso. Van de vorige keer herinnerden we ons de socialistische kunst. Zou die collectie nog te zien zijn? No Russian art, antwoordde de kaartjesverkoopster, en we begrepen waarom. Als alternatief kregen we eindeloos veel Picasso, wat prima is, maar we hebben al zo veel werk van hem gezien en hebben even geen puf meer voor Picasso.

Vanavond het Concerto de Aranjuez, in de Plaza de Toros de Malagueta.

Traag en loom

Komt het op slapen in Malaga aan, dan zijn Roos en ik circus Toni Boltini, wat niets met seks te maken heeft, maar alles met een gemankeerde trapeze-act door onze pijntjes. Roos zit met haar rechterbeen, ik met mijn frozen rechterschouder. Als we ‘s nachts omdraaien en woelen gaat dat met veel moeite en gesteun. Het helpt ook niet dat we in een bedje van 140 bij 180 slapen.

Eergisteren dineerden we met een vriendin (en haar vriendin) van Roos, die ook twee weken in Malaga is. Vooraf bezochten we het Carmen Thyssen Museum, dat elke zondag (zoals de meeste musea hier) na 16.00 uur gratis toegang biedt. Toch 10 euro p.p.; geld dat we liever besteden aan lekker eten en drinken.

De dagen worden traag, heerlijk loom.

Vroeg me af of de oorlog in Oekraïne er baat bij zou hebben gehad als Poetin was uitgenodigd voor de begrafenis van koningin Elizabeth. Niet dat hij die eer verdient, maar het mannetje wil erkenning als staatshoofd, voor vol worden aangezien.

Geen probleem

Of we wat geld voor hem hadden, vroeg de fluitspeler die niet speelde. En niets was no problem. Want hij had zelf genoeg problemen, vooral een drankprobleem, zei hij, om direct naar de volgende tafel te gaan.

Jorge Rando heeft een museum in Malaga. Een mooi museum zelfs, waarin hij jammer genoeg enkel eigen werk heeft hangen. Expressionistisch werk met een boodschap, over de armoede in de wereld, God, moeders en een sectie Afrika, met veel doodzieke kinderen. Zoals een nageschilderde foto waarop een gier staat met naast hem een kind dat sterft. Kort bezoek. Daarna snel naar het Museum Dali.

Noem het een gave, maar ik kan overal (als het maar niet smerig is) mijn gevoeg doen. Vooral in musea laat ik sporen na. Roos kan het wonderlijk genoeg altijd ophouden tot thuis.

Een fietstocht vandaag bracht ons eerst oostwaarts, waar we een restaurant werden ingelokt waar de goedlachse ober ons zijn duurste vis aansmeerde. Wat geen probleem was, want de gebarbecuede dorade was overheerlijk en de wat hogere prijs (voor Spaanse begrippen) waard. Zelden zo’n lekkere vis gegeten. Twee kilo maar liefst. Na de vis westwaarts gefietst voor ergens een ijsco. Fietsen in Spanje is gek voor Nederlanders. Fietspaden stoppen plots, waarna je wordt geacht op de stoep te fietsen, die ook vaak stopt. Nu ja. Het ging.

Bij het visrestaurant een kop koffie gedronken. Onze suiker zat in zakjes met citaten van Nietzsche en Groucho Marx. Kom daar eens om in Nederland.

Luctor et emergo

Schiphol is ronduit belachelijk geworden. Met zijn ellenlange wachtrijen. Er waren te veel mensen in paniek omdat ze hun vlucht niet gingen halen, als de maatschappij de vlucht niet zelf al had geannuleerd. De stress ging ook niet aan ons voorbij, ook al probeerden we er luchtig onder te zijn. “Kijk, bij Nieuw Vennep gaat de rij al draaien” en eenmaal in de rij terug hadden we de Kaap de Goede Hoop gerond.

Het appartement in Malaga valt erg tegen: toch te ver van het centrum, zonder buurtkroegjes of restaurants. Verder is de inrichting karig, gedateerd en veel is kapot. De verhouding prijs-kwaliteit is ronduit slecht; alle goede recensies ten spijt. We overwogen dan ook te verkassen. Vooral omdat Roos veel pijn had bij het lopen. Vanuit deze plek de stad verkennen zou niet gaan. Gelukkig ging het lopen vandaag zonder pijn, zodat we alsnog een goede dag beleefden.

We hebben buspassen gekocht – heel goedkoop hier – en hebben zo heel de stad binnen ons bereik. We haalden ons hart op in het CAC, aten pinxtos, dronken er wat bij en later nog wat en hervonden onze schwung. Het CAC is trouwens gratis. Ik vind dat het zo hoort. Musea in Nederland worden toch al zwaar gesubsidieerd. Maak ze volledig gratis. Zul je zien dat je meer mensen trekt, meer dan het witte seniorenpubliek waartoe ik ook hoor. Hier in Malaga waren er vooral veel jongeren…

Vandaag is wereldchocoladedag. We doen er niet aan mee (nooit).

Brabantse dagen

Het bedrag om mijn kapotte fiets te repareren viel enorm mee, namelijk 331 euro. In zekere zin had ook de fiets een engel op zijn schouder. Ik was blij met het relatief kleine bedrag omdat je nooit zeker weet dat de schadeberokkenaar wel betaalt. Temeer hij aangaf het buiten de verzekering om te willen doen voor zijn no claim. Maar ik stuurde hem een appje, waarna hij het geld direct overmaakte. Zaak gesloten. Dat wilde hij nog wel bevestigd krijgen in de app, wat ik deed.

Vandaag was ik in Den Bosch, voor mijn eerste overleg rond mediaproducties van de politie. Ik kende de meeste collega’s van andere ontmoetingen en voelde me senang. Ik denk zelfs dat ik een goede bijdrage leverde. In het Bossche kregen we vanzelfsprekend een bol bij de koffie, waarmee ik mijn jaarvoorraad slagroom in één keer binnen had. Op de weg terug keek ik nog naar een bakker voor worstenbrood, wat niet lukte omdat ik een trein wilde halen. U begrijpt mijn haast. Brabantse dagen mogen niet te lang duren.

Ik kreeg een mail over de MuseumDepotShop waar je kunst kunt kopen die uit de gratie is geraakt.

Mijmer de mijmer

Heerlijk toch, dat dichter-vrienden Gert, Nanne en Ton volgende maand in Den Helder willen afspreken, omdat daar – zoals ze chatten – oude vrouwen zouden zijn. Ik word hard geconfronteerd met mijn seniorenbestaan, maar zij zijn ouder. Gelukkig reikt mijn ambitie niet verder van oude vrouwen, dus wat dat betreft is Den Helder een goede keuze.

Vandaag bezochten de kinderen het graf van moeder Pam, die sinds 4 september 2016 rust op de begraafplaats van Bussum. Het graf werd ontdaan van onkruid, nieuwe planten werden geplant en we vonden dat de tijd snel ging; alweer zes jaar geleden. Daarna koffie bij Kathy en Ton; de laatste niet de dichter-vriend, maar ook erg aardig.

Roos en ik gingen naar het Singer Laren, dat je sinds de verbouwing een serieus museum kunt noemen, met een uitgebreide collectie. Vooral het werk van Vlaming Théo van Rysselberghe was een verrassing.

Nog een weekje voor we met vakantie gaan. De voorpret is in gang gezet.



Banaal

Tegenwoordig heet zoiets een lifehack, maar het zijn gewoon huis-, tuin- en keukentips. De mijne: geen fruitvliegjesvanger van HG (werkt niet) maar een glaasje sherry, waarin ze gegarandeerd een zalig einde vinden. Banaliteit is het eiland der gelukzaligen.

Vond de directeur van het Formule 1-circuit aanmatigend, met zijn uitspraak dat als je 38 rechtszaken wint je blijkbaar iets goed doet. De tendens in Zandvoort is Trumpiaans: je bent voor of tegen en o wee als je tegen bent, merkte een gemeenteraadslid. Het nationalistisch sentiment, met Max Verstappen als boegbeeld, wordt op de spits gedreven, zoals tegenwoordig zo vaak gebeurt. En dan wordt die gast ook nog benoemd tot officier in de Orde van Oranje-Nassau.

Woensdag ging ik aan het werk, omdat ik vond dat het wel kon. Ondanks de blauwe plekken, stramheid en schaafwonden. Gisteren in een Teams-vergadering vertelde ik mijn verhaal nog eens – taxi door rood, ik geschept – waarna een collega later mailde dat het goed was om te horen dat ik ongeschonden was…

In Weesp beginnen ze vandaag met de sloop, waarvoor we van harte waren uitgenodigd om dat bij te wonen. Maar zeg nu zelf: daar is toch niets aan? Of is dat wel leuk: met een bouwhelm op een glaasje drinken op een voorspoedige bouw? Het kan ook te banaal.

Engel op mijn schouder


Einde van de rit. Het is op de Weesperstraat groen licht voor de fietsers. Ik zie een auto aarzelen en stoppen en rijd door. Op dat moment echter komt er achter de andere auto een auto vandaan die me schept. Het is een taxi die door rood reed. Ik vlieg met fiets door de lucht en smak pijnlijk neer. Wonder boven wonder beland ik niet op mijn hoofd of nek en breek niets. Wel een scherpe pijn in mijn rechterschouder, waar ik de frozen shoulder heb. Mensen die het zagen gebeuren, tillen me naar de kant. Ik ben helder, weet wat er is gebeurd. Ik heb grote schaafwonden op mijn linkerarm en heel mijn linkerkant doet pijn, vooral mijn bovenbeen. De politie is er snel bij en ook een ambulance. Daar word ik verzorgd. De ambulancedame zegt dat mijn goede gestel de klap heeft opgevangen, maar dat het de komende dag afzien wordt. De taxichauffeur wil direct het schadeformulier invullen, maar daartoe voel ik me niet in staat. Ik moet een blaas- en drugstest doen van mijn collega’s, evenals de chauffeur. Negatief. Morgen het schadeformulier doen en naar de huisarts voor een tetanusprik, op advies van de ambulancedienst. Daarna moeten de verzekeraars het onderling oplossen. Dan moet eerst mijn fiets ter reparatie.

Na een halfuur is alles afgerond en strompel ik naar huis. Roos is snel gekomen en neemt mijn fiets ter hand die aan diggelen is. Ik besef, rationeel, dat ik geluk heb gehad. Over twee weken ga ik met vakantie. Hopelijk ben ik dan voldoende hersteld.

Vrij zijn

Dagje vrij genomen omdat we in de middag naar de tegelhandel moesten. Een dag uit het boekje, met opstaan, wat eten en dan weer naar bed. Even overwogen nog een eindje te fietsen, maar met jarige Aatjan afgesproken voor een kop koffie op het terras op de hoek. Aatjan had aan de gracht jarenlang een fotostudio en mist zijn buurtje. Een vuilniswagen dwong de tram in de rem, waarna de vuilnismannen en bestuurder gingen bekvechten.

Dan toch naar de tegelhandel in Bunnik voor de laatste keuzes voor Weesp. De verkoper zei na een minuut al dat dit een prettig gesprek zou worden, waarna we tegels kozen, over zijn Franse vakanties hoorden in een vallei waar Franse Mirages doorheen denderen, wat ie machtig vond, en hij had veel wijn gekocht, uit heel Frankrijk, maar niet dat bocht uit de Jura of Bourgogne. En hij had stiekem een ventilator in het vakantiehuisje gesmokkeld, anders was het niet te harden. Ook veel te weten gekomen over Bilthoven.

Thuis stonden er op de werktelefoon enkele gemiste oproepen en zag ik heel veel mails. Thuis blijven was een goede keuze. Nu een cava, op de laatste keuzes. Er is geen weg terug.

Vraagtekens

Voor de verandering heel vroeg op de fiets (de hitte vermijdend) met als extra bonus nergens oponthoud door verkeerslichten, auto’s of andere weggebruikers. Een non-stoprit gebeurt zelden. Ik moet trouwens wel fietsen, omdat andere sport door mijn frozen shoulder niet kan.

Op de tegels na zijn alle keuzes voor ons Weesper optrekje gemaakt. Beperkte keuzes waar het de deuren en vooral de badkamer betreft. U kunt alles in de showroom kiezen, was het adagium tijdens de eerste bewonersbijeenkomst in juli, maar online gold dat niet. Dus geen douchetoilet, geen waskommen. Maar luxe moet je niet overdrijven. Al met al loopt het meerwerk flink op. Ik wist niet dat een stopcontact driehonderd euro kost. We hebben er zeven extra.

Deze week, na initiatief van vriend Jack, weer eens met hem afgesproken, na zegge en schrijven tweeënhalf jaar. Ik ben sociaal aartslui, weet ik, gemakzuchtig zelfs, terwijl ik ook weet dat je in vriendschap moet investeren. Nu ja, het was een fijne ontmoeting, een fijn weerzien.

In een ode aan de roadtrip in NRC las ik een citaat van Von Goethe, die in Rome op Grand Tour was: ‘Ik ben hier voor het eerst in harmonie met mezelf gelukkig en verstandig geworden.’ Ik deed mijn best het op mijzelf te betrekken (Gelukkig? Ja! Verstandig? Nee. In harmonie? Haha.) en zocht reizen die in de buurt kwamen: enkele waren dichtbij, maar totaal in overeenstemming zijn met jezelf en alles om je heen? Kan een mens te veel twijfelen aan zichzelf?

Terug

Ik had vandaag enorm zin om de epic te pullen, zodat ten minste een van de slices in progress zou staan. Maar we moesten bij de notaris onze handtekening zetten onder het koopcontract.

Ik ben weer heel. Roos is terug van een paar dagen Valencia. Ik slaap beter, eet met meer smaak en alles is leuker, fijner. Dat gebeurt na negentien jaar. Volgend jaar zijn we twintig jaar samen en tien jaar getrouwd.

Er was ook een snik om Olivia Newton-John, die eindelijk in Xanadu mag zijn.

Mooi liedje van Lotte.

Oerbewoners

Ik viel in het Filosofisch Kwintet dat ging over de maakbaarheid van de nationale geschiedenis. Stephan Sanders zei tegen het einde dat er iets onder die boerenbeweging zit, misschien de claim dat zij de eerste eigenaren van dit land zijn. ‘Zij bewerken het land en hebben daardoor meer recht op Nederland dan wie dan ook’, was Sanders’ idee. Een interessante gedachte als je bedenkt dat de boeren zich vooral voordoen als slachtoffer, wat niet strookt met de trots in die eerste claim. Je hoort het ze op tv vaak zeggen; trots om boer te zijn. En misschien is dat wel begonnen bij Boer zoekt Vrouw. Daarover sprak het kwintet niet…

Vrijdag hebben we drie uur lang ‘getafeld’ bij de keukenleverancier. We wilden een schiereiland (deel van de keuken vast aan de wand) en een achterwand (met oven) tot aan het plafond, maar vreesden dat dat niet kon, dat we vastzaten aan de L-vormige keuken in de hoek waar het projectontwerp van uitging. Onze vrees was ongegrond. Alles kon (als je maar betaalt).

Dinsdag 9 augustus gaan we naar de notaris.

Avoir de patience

We waren ruim op tijd op het station, waar de melding kwam dat de Thalys niet uit Amsterdam zou vertrekken, maar uit Rotterdam, dus snel de Intercity Direct in, om net op tijd de trein naar Parijs te kunnen pakken. Van NS Internationaal geen melding (Roos heeft de app), laat staan uitleg of excuses.

In de trein zaten we achter twee fans van de Rolling Stones, met verhalen over concerten in Berlijn, Zürich, de VS, Londen… Twee onverbeterlijke kletskousen die alles hardop deelden, over kaartjes van een Hongaar, pre party’s, de jasjes van Mick, waar je het best staat en Charly werd gemist, maar de nieuwe drummer was goed. Op een gegeven moment ging de vrouw fluisteren tegen haar Stonesvriend. ‘Ik heb een pornotic’, dacht ik te horen. En daarvoor zou een route zijn. Wauw. Les Francais sont dépravé… Maar het bleek te gaan over Napoleon.

Parijs zelf was na twee jaar afwezigheid wennen. Ons Frans liep stroef zodat de obers Engels gingen praten (wij bleven in het Frans antwoorden) en metro’s vielen her en der uit, zodat we veel moesten lopen. Dag twee ging stukken beter. We bezochten het verbouwde La Samaritaine en de Bourse du Commerce, wat een prachtig gebouw is, maar de collectie (ultramoderne installaties) sprak ons minder aan. Het Musée de la Vie Romantique was gelukkig ouderwets.

Omdraaien

‘Boeren zijn de lul door het stikstof gelul’. Jammer van de lelijke herhaling, dacht ik toen ik het spandoek zag tijdens mijn fietstoer door Waver. ‘Boeren zijn de lul door die stikstofkul’, was al veel beter. Maar goede taal is niet waar boeren voor vechten. Dat is sowieso bedenkelijk, dat iedereen overal tegen vecht, zich verzet en anderen veroordeelt. Zoals bij die vrouw die op Flipper sprong. Een slecht idee, maar Nederlanders vinden dat ze iets moeten doen, dus werd ze bedreigd (via sociale media natuurlijk). Nederland mag weer eens leren tot tien te tellen.

Gisteren draaide Roos zich in bed nog eens lekker om, te dicht bij de rand, om als een lemming van het bed te storten. Het zag er grappig uit, maar de blauwe plekken zeggen iets anders. We hebben een weekendje Parijs voor de boeg. In aanloop de herhaling van Chansons gezien, de bromance tussen Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps. Prima om in de stemming te komen. Morgenavond zitten we certainement in Bouillon Pigalle.

Wat Weesp betreft: de hypotheekverstrekker voor ons huidige appartement moet ook akkoord gaan met de financiering, waarna dan toch echt de notaris. De afspraak voor de tegelboer staat, de keuken kiezen we over twee weken en is alles ondertekend, dan beginnen twee jaren van dubbele lasten. Hopelijk kan ik mij af en toe een blogje veroorloven…

Ventileren

‘Er is een bijdrage van een tientje. Had de fysiotherapeut dat niet verteld?’ Nee, evenals dat hij voor het eerste consult 52 euro rekende in plaats van de beloofde 38. Het tientje (komt bovenop het reguliere consult) was voor de scan van mijn rechterschouder, waar een beginnende frozen shoulder is vastgesteld. Ik heb er inmiddels drie maanden last van. Het wordt erger, zeiden de echomakers, maar ooit houdt het op.

Voor de vierde keer in korte tijd heeft een kl&%^$# mijn ventiel losgedraaid. Drie keer eerder had ik het niet door en zat ik plots met een lege band. Maar sindsdien kijk ik telkens naar het ventiel. Het was opnieuw weg, maar ik kon er een nieuwe op doen. Het gebeurt steeds als ik mijn fiets in de rekken iets verderop plaats. Als een soort waarschuwing: dit fietsenrek is van ons. Grachtenvolk is lang niet zo keurig als je denkt. Glas in de vuilnis is heel gewoon; vuilnis die je gerust drie dagen buiten laat staan. En gisteren vond de bovenbuurman het nodig tot 23.00 uur lekker op de piano te rammen.

De bank heeft onze offerte voor Weesp goedgekeurd. Volgende stap de notaris. Intussen belde de tegelboer voor een afspraak. We zijn telkens verbaasd hoe gemakkelijk het allemaal gaat.

Ha de buren

Hahaha, de eerste bewonersbijeenkomst bij badkamerleverancier Plieger ging precies als voorspeld. Gefeliciteerd met uw woning, zei de gastvrouwe-vestigingsdirecteur bij entree, waarna ze ons meenam voor broodjes en een drankje. ‘Dit zijn de bewoners van 38’, zei ze tegen de aanwezigen. ‘En dat zijn de bewoners van 37, dus u bent buren’, haastte ze te zeggen. En zo werd elk nieuw stel geïntroduceerd op nummer en gekoppeld. Een van onze buren op de derde etage is een BN’er: Maurice Wijnen, wat er verder niet toe doet.

We spraken een stel dat al in Weesp woont, maar voor geen goud in de wijk Weespersluis zou willen wonen, want ‘allemaal Amsterdammers met bakfietsen.’

De bouw duurt zeker twee jaar. De Hofdame wordt kwartaal twee of drie 2024 opgeleverd. Wel moeten we voor september dit jaar al onze woonkeuzes bepalen. Voor de badkamer zijn we er qua apparatuur wel uit. Volgende week een keuken kiezen en ergens tussendoor tegels. Ik zat bij Plieger op een toilet van ruim 5000 euro en het was niet eens van goud.

Ach en wee en hoera

De allerlaatste column van Tom-Jan Meeus in NRC was om wanhopig van te worden, wanhopig en mismoedig van de politiek zoals die zich de laatste jaren manifesteert. In het kort: we worden niet bestuurd, maar gestuurd, met de mediawerkelijkheid als motor en een teveel aan politici met te veel profileringsdrang. In dezelfde krant wil D66’er Sneller het kiesstelsel veranderen door de persoon op wie de kiezer stemt belangrijker te maken dan de partij. Dat betekent nog meer politici die gezien willen worden, gehoord willen worden met oneliners. Meeus pleit juist voor minder aandacht voor de politiek, voor politici, maar dat station is al gepasseerd. Het maatschappelijk debat voer je tegenwoordig op tv, in talkshows.

Vandaag een halfjaar geleden is mijn vader gestorven. Hij komt steeds vaker in mijn dromen terecht. Meestal met vaderlijk advies, handigheidjes.

Deze week werd ik verrast met mijn ambtsjubileum. Waar ik die op 5 juni had gedacht, met 5 januari 2010 als basis, lag die keurig op 5 juli. Ik ging naar Rotterdam voor een lunch met de adjunct, maar geen benul waarom of waarover en vijf minuten van tevoren vermoedde ik nog steeds niets. Zou ik een uitbrander krijgen? Moest er een goed gesprek worden gevoerd? Het werd een lunch, met een erepenning en oorkonde en een grappige cartoon van striptekenaar Mark Retera (van Dirk Jan); persoonlijk geregeld door collega Steven.

Hoe zwaar is ons land?

Zwager-architect-denker Theo Deutinger maakt geregeld Snapshots of Globalization (SNOGs), wat ik zie als specifieke data gekoppeld aan specifieke wereldkwesties. Je kunt bijvoorbeeld het aantal McDonald’s-restaurants koppelen aan de vraag in hoeverre een land democratisch is. Rusland zou op nul uitkomen: geen democratie want geen Mc-restaurants. Na de coronatijd kwam Theo met de vraag hoe stabiel de toestand in de pandemische ruimte is. Meer concreet: hoe veel plexiglas zal ons de komende jaren scheiden en hoe veel meter zal er tussen mensen en tafels en stoelen overblijven? Hij verzamelt alle beschikbare data en zet dat om in beeld.

Ik zag meerdere SNOGs en vind de combinatie van data met wereldbeeld altijd intrigerend. Zelf dacht ik recent aan de vraag: hoe zwaar is een land? En kun je dat meten? Bijvoorbeeld door bij elke rijksgebouwendienst lijsten op te vragen van alle gebouwen en hoe veel die wegen? En hoe zwaar zou Nederland dan zijn ten opzichte van bijvoorbeeld de Verenigde Staten (relatief)?

Het appartement naast is ons verkocht, voor een ton boven de vraagprijs van 695.000. De woningmarkt mag landelijk stabiliseren, maar in Amsterdam is ie nog steeds overhit.