Was vrijdag bij vader op bezoek, die net begon aan zijn bingomiddag, maar bezoekers waren niet welkom, werd me vriendelijk verteld. Groepslessen boeken mocht plots weer – we dachten dat enkel individueel sporten was toegestaan – dus die zaterdag een sportles geboekt en heel de zondag daar onder moeten lijden. Gisteren weer een les en dit keer bleef de pijn weg.

Ik zat niet heel aandachtig naar Ozark te kijken, dus ging ik van pure meligheid foto’s maken van de tv, om preciezer te zijn, van scenes met ondertiteling. Dat lukte wonderwel, hoewel met lage kwaliteit. Ik ga er iets van maken, een boek of bundel, met de werktitel Telenovela. Er zijn nog heel veel meer foto’s nodig, maar er zit een absurde verhaallijn in.

Parijs was ons doel, volgende week – elk jaar vaste prik – maar corona zit toch tegen. De besmettingen in de Franse hoofdstad lopen hoog op en daar komt de plicht bij om binnen en buiten de mondkap te dragen. Nu kiezen we voor Gulpen en niet alleen om Gulpen waar we kunnen wandelen, maar vooral om Aken, met het Ludwig Museum en Kunsthaus NRW Kornelimünster en supermarkten vol Duitse wijnen en bieren en holadijee, we pakken er een currywürstchen bij.

Binnenkort gaan de sportscholen open, goddank. Nog niet voor groepslessen, maar dat komt. Intussen fiets ik wanneer ik kan, wat steevast eindigt met een modderfiets. Daarom toch maar eens een mobiele reiniger gekocht.

Ik wijs u steeds op tv die u ‘moet’ zien en niet op boeken die u moet lezen, wat slecht is want tv is zo fantasieloos, maar ik adviseer stug door en wijs u op de Tranen van Tito. Voor mij een mooi vervolg op het boek Bloed en Honing dat ik deze zomer las. Nu ja, toch een boekadvies.

Voor wie het nog niet deed: bekijk de documentaire Four Hours at the Capitol. Wat me onthutste was de rechtvaardiging van het geweld. Een aanhanger van QAnon (het stond er niet bij) zei dat er elk jaar 800.000 Amerikaanse kinderen worden verkracht en daarna vermist raken en dat Trump hier tegen strijdt. Je zou zeggen dat je die aantallen moet merken (na enkele jaren zijn miljoenen kinderen weg) maar feiten doen er niet meer toe.

Een goede vriendin van Roos zei – ik was er helaas niet bij – dat ze wist dat er Oost-Europese brigades bij de mobiele eenheid zijn geïnfiltreerd en dat zij het geweld veroorzaken waarover nu gesproken wordt. En politiehonden worden gewoon op de menigte losgelaten. Ik zapte gisteren naar M waar Sylvana Simons werd gevraagd over het bedreigen van Sigrid Kaag en ze wilde er niet veel over zeggen, maar ze wilde wel wat zeggen over het politiegeweld en dat dat moet stoppen. Ongetwijfeld een reflectie op de uitlatingen van de VN-rapporteur eerder deze week.

NRC pakt dezer dagen flink uit met die bestorming, met op 6 januari een artikel over het kiesrecht dat door de Republikeinen verder wordt uitgehold, wat met gerrymandering = kiesrechtgeografie al jaren gebeurt. Zo kan de secretary of state van Arizona (een republikein) de verkiezingsuitslag naast zich leggen en daarmee de stemmen van miljoenen negeren. Ik las dat Trump zich in 2024 waarschijnlijk opnieuw kandidaat stelt…

Omdat de sportscholen dicht zijn en ik verwacht dat dit tot zeker eind januari blijft, pak ik elke gelegenheid aan om te wielrennen. Daarom vanmorgen vroeg, voor de regen uit, een bitterkoude rit.

Sterk essay van Bas Heijne in NRC over het individu en ego in deze tijd, wat ik gemakshalve samenvat als het verschil tussen aandacht vragen en aandacht geven (en dat laatste gebeurt nauwelijks). Geen voornemens dit jaar, hoewel we drie dingen willen doen: het toilet vernieuwen maar toch geen douchetoilet want erg duur en zo lang wonen we hier niet meer, hoogstens vijf jaar gok ik. Verder geen drie maar vier weken zomervakantie en Roos wil op 1 januari 2026 met pensioen in plaats van oktober.

Eerste rit van het jaar is achter de rug, net geen 50 kilometer. Op 500 meter van thuis reed ik lek, wat me vaker gebeurt op de eerste januari, dus mag ik spreken van een traditie. Nu nog leren hoe ik een band (van een racefiets) verwissel, maar dat is niet moeilijk sinds YouTube.

Dit keer was ik voorbereid op de beste wensen van de krantenbezorger. Hij belde aan en ik strompelde naar beneden (was net terug van een rondje hardlopen dat ik jarenlang niet deed; mijn bovenbenen doen pijn) om hem de bonusje te geven. Een tientje. Dit was ons afscheid, zei hij, want de middagkrant wordt de ochtendkrant en dan nog iets over onder het minimumloon en hij had met mensen gesproken over onze vorige ontmoeting en hij had echt veel respect voor de politie. Dat jullie daar maar weer steeds staan, zoiets. Ik nam de complimenten aan, waarna hij ‘tot de volgende keer’ zei, dus bezorgt ie toch de ochtendkrant?

Gisteren is de ventilator vervangen, na zegge en schrijve 25 jaar. Het ijzeren bakbeest is nu een koket plastic machientje, dat spint als een kat, zo zacht.

Wat kan een mens, een dag na de boosterprik, na een kerstpiket, in aanloop naar de laatste dag van het jaar, beter doen dan ‘Op weg naar het einde’ lezen van Gerard Reve, de meester van de lange geneste zin en meester in verwensingen en tederheid? Ik wilde zo graag wielrennen en de verwachtingen waren goed, maar de druil hing over de stad en nog een modderrit wil ik mijzelf en mijn fiets niet aandoen.

Vanaf morgen een ordinaire werkweek, incluis de vrijdag, geruild voor vandaag, omdat niemand op de 31ste de coördinatie van de newsroom op zich kon nemen. Iemand moet op de bres (waar is de maagd van Orleans als je haar nodig hebt?) en dus…

Tot besluit een vieze wind die je gelukkig niet kunt ruiken.

Vlak voor de lockdown, of we het aanvoelden, waren we bij het open huis van Grafisch Collectief Thoets, waar we twee werken kochten waaronder een iPad-tekening van kunstenaar Steven Toes. Ik sprak hem over zijn werk en we vonden dat iPad-kunst sinds Hockney salonfähig is. Ik was al langer verkocht, door Ton van ’t Hof.

Op het werk was het druk als een malle, alsof alle jaardoelen in de voorlaatste werk gepropt moesten worden. Ik zet mij schrap voor het kerstpiket dat straks begint. Daarom vanochtend nog gewielrend in de miezer, die langzaam misere werd.

Ik kan verrassend genoeg zondag mijn boosterprik halen, in Purmerend.

In gevecht met mijn nieuwe tondeuse trok ik onverwacht een dikke streep over mijn bebaarde wang, waarna ik heel de baard moest millimeteren. Roos moest lachen om het “blote” gezicht, wat me deed denken aan vroeger toen vader na jaren zijn ringbaard schoor. Zelfde effect.

Ik bezocht hem vandaag, maar het had weinig zin. Er kwam geen gesprek op gang, wat ik ook probeerde. Het was bloedheet en hij dommelde weg (’s ochtends om elven), zodat ik na twintig minuten al vertrok. Ik zei hem dat een van zijn kleinkinderen vandaag jarig is, waarna hij zei dat mijn broer hem dan wel zou ophalen voor het feestje…

Het woord super is aan een nieuwe opmars bezig. Zeg maar, een stukje super. Gisteren eindelijk weer op de racefiets kunnen zitten, om de 2500 km dit jaar te voltooien. De modder is niet goed voor de schijfremmen, merkte ik, die – zoals dat heet – gilden.

Voor morgen moeten we een portret maken. Roos schoot deze prent van de man zonder baard.

Ik maakte een foto van café De Baron in De Pijp toen een vrouw haar fiets neerzette en zei: mooi café hè, waarna we aan de praat raakten. Ze bleek de eigenaar. En ja, ze zou het ook deze coronaperiode wel redden, zei ze, en avondverkoop zou welkom zijn, ‘maar ik wil het de verslaafden niet makkelijker maken. Er is hier heel opvang en dat is goed, maar je moet die mensen niet aan de drank helpen. Er wordt niet op gehandhaafd, dus blijf ik dicht.’

De Pijp komt niet van zijn ware aard af, ondanks alle hipsters en aanverwanten.

De fotocursus ging inderdaad online, wat me niet beviel. Niet omdat het me op voorhand niet beviel, maar het liep niet; de verbinding, het gesprek over, de uitleg… Morgen weer een online sessie.

Vanmiddag besloot ik toch naar de bundelpresentatie van Astrid Lampe te gaan, die in Perdu haar bundel Tulpenwodka presenteerde. Het werd een vrolijk weerzien met Nanne en met Bas Geerts. Na afloop spraken Nanne en ik met een dame die Nanne kent uit het dichterscircuit in Utrecht. Ik was plots weer dichter en moest (vond ik) verstandige dingen zeggen over post-flarf en merkte dat ik dat niet meer kon. En ik dicht evenmin. In de poëzie vervaagt de naam Van der Schaaf, waar ie al bleek was. Nog even en ik ben mijzelf.

Natuurlijk ligt de fotocursus drie weken stil, of ze komen met een oplossing – ik vermoed in Teams – wat me matig zal bevallen. Maar vooruit. Afgelopen donderdag een dag (het kon veilig werd ons verzekerd, maar afstand houden ho maar) op kantoor, met het team om te praten over volgend jaar, wat ons dwarszit en wat we dan wel willen. Ik kreeg voor mijn werk voor de site een gratificatie, wat een aangename verrassing was op een al geslaagde dag. Onder redacteuren is het fijn toeven.

Ik sprak al eerder over het dichtersclubje dat ik deel met Nanne, Ton en Gert, allen met pensioen dus zeeën van tijd voor creativiteit. Ton schildert vooral, Nanne geeft (fraaie bundels) uit en Gert blijft verrassen met nieuw werk. Ik las een gedicht uit zijn nieuwste bundel (werktitel Naakt en bewogen) en raakte echt ontroerd. Potdomme. Het zal toch niet de decembermaand zijn? Ik ontvankelijk voor…

Gisteren werd ik voorgesteld aan de witbalans en sindsdien is mijn leven een stuk moeilijker geworden. Voortaan moet ik bepalen wat de weersomstandigheden zijn en welk kleurfilter, wat witbalans is, daar bij hoort. Alsof het al niet moeilijk genoeg is met RAM en manuele bediening en welke iso-waarde met welk diafragma.

Vader is weer gevallen en heeft een nacht op de grond in zijn woonkamertje gelegen; niets gebroken, wel flink gekneusd. Zwager Rins heeft hem heel de middag langs onderzoeken gezeuld, wat een Hercules-taak moet zijn geweest. Het voelt alsof vader aan zijn laatste dagen is begonnen, hoewel hij soms weerbarstig is. Als hij iets mankeert zegt ie steevast dat als hij er over veertig jaar nog last van heeft, hij een wereldwonder is. Dat zei hij al rond zijn zestigste, dus hij zit ruim over de helft van die belofte.

De opdracht voor deze keer: een of twee foto’s met een bevroren beweging en een of twee met bewegingsonscherpte. Dit keer ging het me beter af en pakte ik onbedoeld de vorige opdracht met scherpte-diepte nog mee.

Moest hard lachen on het nieuws dat niet gevaccineerden bij een demonstratie in Oostenrijk een paraplu meenamen, omdat de overheid vanuit helikopters hen met een desinfectiemiddel tegen het coronavirus zouden besproeien.

Las de column van Flora Rusman (NRC) die filosoof Hans Radder aanhaalde die in de Volkskrant betoogde dat ongevaccineerden geen vrijheid is afgepakt. Integendeel, dankzij de gevaccineerden hebben ze juist hun oude vrijheden (gedeeltelijk) terug.

Maakte met Roos gisteren, juist omdat het weer zo druilerig was, een mooie wandeling rondom Marken. Had medelijden met de fanfareleden die wachtten op de komst van Sinterklaas.

De verjaardag van vader (88) moest gevierd, wat traditiegetrouw met de familie gebeurt met een etentje. Dit keer niet bij een all you can eat-Chinees, maar bij La Cubanita (bijna zelfde concept). We zouden om 18.00 uur beginnen, wat door de covid-maatregelen 17.00 uur werd. Ik zat naast zwager Rins die het korps (tenzij ze een goed aanbod doen) over een jaar verlaat. Tegenover mij zat ook neef Kjeld die ik nooit uitgebreid sprak. Een aardige gozer die zijn roeping (personal coach) heeft gevonden. Eigenlijk rooien al mijn neven en nichten het wel, constateerde ik die avond. Het gaat de familie goed, behalve vader, die weinig van het diner meekreeg en erg moe was. Mijn zus Marjon vertelde nog dat hij erg is afgevallen, wat je ook voelt als je hem aanraakt. Skin and bones. En het was al niet veel.

Straks naar de fotocursus. Om de diagfragmaopdracht te bespreken. Bijgaand een van de foto’s die ik maakte. Of ie voldoet aan de opdracht hoor ik nog.

Vriend Ton blogde dat voor hem de periode van gedichten voortbrengen voorbij is. ‘Anderen doen het nu beter. Ieder zijn beurt.’ Ik hoop dat de muze kruipt waar ze niet gaan kan en hem toch eens op gedichten brengt. Maar misschien is een pas op de plaats, voor hoe lang ook, een goed besluit. Ik sta ook al een poos droog, hoewel mijn laatste bundel dateert van vorig jaar. Er zit even niets in het vat, maar de poëzie opgeven doe ik niet. Het komt wel.

Toen ik een paar weken geleden neef Carsten ontmoette, vertelde hij dat hij een thriller heeft geschreven, die inmiddels twee weken uit is. Met terechte trots schreef hij op Facebook: Unglaublich … mein Roman CLUB DEAL jetzt schon auf Amazon-Rang: Nr. 1 in “Thriller über Wirtschaftskriminalität” und Nr. 2 in “Finanz-Thriller”.

Zo zie je maar. Die gekke muze.

Ben nu vooral bezig met fotografie. De lessen worden technischer en ik worstel mee. Ik moet nog de omslag maken van begrijpen hoe diafragma, sluitertijd en filmgevoeligheid (allemaal instellingen) samenkomen en vooral bij welk beeld. Nog zes lessen te gaan.

Heb vanochtend de gebitsdrieweekse afgerond (noodkroon, mondhygiëniste en vandaag de definitieve kroon).

De veruit grappigste tv sinds tijden kwam van Tom Waes die op reis door Nederland in Sidhadorp was beland, een wijk in Lelystad, waar beoefenaars van transcendente meditatie yogisch vliegen. Zijn begeleidster zei dat ze kon leviteren, waarbij je denkt dat mensen gehurkt van de grond komen. Dat hurken klopte, lieten drie mannen zien, maar … ach, u moet het zelf zien met terugkijk-tv. Onbedaarlijk lachen.

Griepprik gehaald. En als de boosterprik wordt aangeboden haal ik die ook.

Donderdag twee interviews gehad en einde dag twee artikelen klaar. Ik voelde me zowaar journalist.

Gisteren lekker rustig op de fiets door Amsterdam-Oost voor de foto-opdracht maandag. Nog steeds op stand automatisch. Ik merk dat ik anders probeer te kijken, zie snelle invalshoeken, standpunten. Nu nog omzetten naar beeld. Kwestie van de camera aanhouden.

Ik vind het altijd een koddig gezicht, een groepje fotografen op straat, dat overduidelijk een opdracht heeft om een bepaalde foto te maken. Gisteren moest ik er zelf aan geloven, met de opdracht voor drie foto’s waarvoor je de tijd moest nemen. Dus niet direct schieten maar goed kijken en dan. Ik ging wel naar buiten (bij MK24) en bleek daardoor de enige die de trap niet had gefotografeerd. Later werden de foto’s kort besproken. Ik moest wel even uitleggen waarom ik de foto’s zo had genomen, maar kwam niet verder dan lichtval. Hopelijk spreek ik na de cursus beter fotograafs.

Vandaag ging alles stroef, wat me chagrijnig maakte, waardoor het nog stroever verliep. Morgen haal ik een griepprik. Dat heeft natuurlijk niets te maken met mijn humeur, tenzij ook de prik tegenzit.

In NRC zegt klimaatactivist Eva Rovers dat we wat betreft de klimaatverandering moeten stoppen met gapen, stoppen met het idee dat het toch niets uitmaakt wat we doen. Ze legt de noodzaak tot verandering niet bij bedrijven en overheden maar bij de burger. Die moet volwassen worden, serieuzer in de aanpak van het probleem. Ze zegt ook dat veel jongeren al zo ver zijn.

“Mensen die de noodzakelijke verandering niet overlaten aan politiek en bedrijfsleven door zich te verschuilen achter hun eigen zogenaamde machteloosheid, maar zich actief inzetten om het gapende gat tussen ideaal en werkelijkheid te verkleinen. […] ‘Mensen die beseffen dat ze leven op een extreem uitzonderlijke planeet, een onwaarschijnlijk intergalactisch toeval, en daarom met liefde alles in het werk stellen om het leven op die planeet te beschermen en te vieren.”

Wacht even. Jongeren die alles doen om… Voor een artikel over duurzaamheid in het personeelsblad las ik op internet over jongeren en duurzaamheid. Ja, ze willen de aarde redden, maar verbruiken wel veel stroom voor hun laptops, smartphones en game consoles, had het CBS onderzocht. En ze staan lang, lang onder de douche. Over afval op straat heb ik het dan nog niet gehad.

Jong als wij zijn proberen wij in elk geval ons steentje bij te dragen, door zuinig te zijn met water en elektriciteit (Roos, doe het licht uit!) en nauwelijks auto te rijden. Ook eten we vaker vegetarisch en als het vlees wordt is het bio; varkensvlees is in de ban. Vliegen beperken we tot één keer per jaar, is het idee, wat ons vooralsnog lukt. Alleen begin 2020 een vlucht naar Oostenrijk, waar we een volgende keer zeker de trein kiezen.

Wat ik maar wil zeggen: kom op met die G20-top. Maak afspraken en houd je eraan. Morgen start ik mijn basiscursus fotografie. Zin in. Al is het maar omdat ik opdrachten krijg die anders zijn dan wat ik meestal doe: fröbelen met lijnen en veel afwezigheid.

Ik vroeg de tandarts waarom het een noodkroon heet, wat ik provisorisch vind, een snelle fix, maar ze had er nooit bij stilgestaan en zei dat als het haar om taal ging ze letterkunde had gestudeerd.
Als ik wegga, maak ik de grap dat de tijd vliegt als je plezier hebt, dacht ik tijdens de behandeling, maar het kwam er niet van. Ook de grap vooraf dat het niet vaak gebeurt dat ik mijn mond anderhalf uur open heb staan en niets zeg, werd professioneel opgevangen.

De week was druk, maar gecontroleerd druk. Het lukte me echter niet bepaalde zaken te regelen (onderwerpen kiezen en sprekers vinden) zodat het volgende week moet gebeuren, vlak voor de deadline.

Tijdens bodycombat prees de instructeur mijn roundhouse kick, die zeker veur den kleine mensch behoorlijk hoog gaat, boven mijzelf uit. Een medesportster vroeg me daarom of ik danser was, wat ik als compliment aan nam.

Ik lees veel over Brexit en de arrogante Engelsen die afspraken niet nakomen en de EU als boeman presenteren voor eigen fouten. Ik wilde nog weten of er Borussen zijn, omdat Ajax hen had overwonnen. Via Wiki kom je bij Borvo, die voor Kelten de god van de genezing was (en later de naamgever van het Huis Bourbon). Ik dronk daarop een glas bruiswater, met aspirine en liet een boer.

Het was me een weekje wel, om met wijlen Gert-Jan Dröge te spreken. Rustig op gang komen na de vakantie zat er niet in, met elke dag veel schrijf- en doewerk. Gisteren lukte het me op een laatste moment iemand te spreken voor een artikel dat woensdag aanstaande af moet zijn. Ook volgende week is mijn balboekje helemaal gevuld.

Ik las in NRC de poging van Arnon Grunberg een commune te stichten, met een geit als god. De geit werd toch niet geleverd. Ik hoopte dat hij Puck Fair zou noemen, in het Ierse Killorglin. Daar wordt sinds 1613, gedurende drie dagen in augustus, een geit vereerd.

Op de sportschool sprak ik de man die 2,5 maand geleden een herseninfarct had opgelopen. Hij kwam bewust naar de plek waar het allemaal was gebeurd, zei dat het een drempel was, maar verder ging het hem goed. In de kleedkamer vroeg een bodybuilder of ik hem kon helpen zijn shirt uit te trekken, wat ik bijna routinematig deed.

10 oktober is de 283ste dag van het jaar. Hierna volgen nog 82 dagen tot het einde van het jaar. Menno Wigman werd op deze dag in 1966 geboren en in 2010 hielden de Nederlandse Antillen op te bestaan. Op 11 oktober is het einde van onze vakantie. Ik opende mijn werktelefoon voor updates (33) en zag 406 ongelezen WhatsApp-berichten en 80 mails. Ik verwijderde de appjes direct, ongelezen.

In het boek ‘Post uit Rusland’ van Laura Starink vond ik een naam voor als ik ooit een uitgeverij begin: samizdat. Het betekent zelf uitgeven en is een term uit de Russische literatuur ten tijde van de Sovjet-Unie. Het duidt op clandestien gedrukte en uitgegeven literatuur, die vanwege een controversiële of kritische inhoud niet officieel uitgegeven mocht worden.