Nadat de werktelefoon uit ging, kwam als verwacht de moeheid. Het teken van vakantie. Het zit er voor even op. Gisteren nog druk in de weer geweest met de auto. Roos was dinsdag naar het werk en kwam ’s avonds terug. Ze zei al dat ze veel rondjes moest rijden voor een plek en vond er één niet ver van huis. Maar verplaatsen zou wel handig zijn, wat ik gistermiddag zou doen. Maar waar ik ook keek, geen auto. Roos kwam er later bij en zag dat ze de auto abusievelijk op een parkeerplek had gezet voor elektrisch laden.

De auto was weggesleept. Om hem weer mee te mogen nemen, moesten we de lieve som van 373 euro afrekenen. 373. Godverdomme. Je vraagt je af waarom je in Amsterdam blijft wonen. Ik zag in de garage enkele buitenlandse kentekens. Arme drommels.

Al jaren plaats ik op 11 september een prozabericht over de ramp die New York in 2001 trof. Ik dacht aanvankelijk dat de tekst van Wikileaks kwam, maar bij nader inzien klopt dat niet. Die Wiki-teksten heb ik deels verwerkt in mijn bundel ‘Een enkel groen blad, de olie van pelikanen‘. Onderstaande tekst is een sterk ingekorte versie (alleen elke tiende zin) van een documentaire waarvan ik alle ondertiteling heb overgenomen.

Iedereen probeerde met z’n lichaam het vliegtuig te besturen.
Bij aankomst zag ik dat er twee of drie verdiepingen in brand stonden.
Ik was er totaal niet op voorbereid.
De achterkant van haar rug en haar benen waren geheel verbrand.
Ze zakten weg waar we bij stonden.
Ik nam de blusser mee en ging terug.
Het geluid van vallende mensen is verre van normaal.
Aan de kant waar ik stond, lagen er vijftien tot twintig.
Dat zal ik nooit vergeten.
De angst die deze mensen zover bracht, moet ongelooflijk zijn geweest.
Misschien wel meer.
Ik kwam een blinde man met een hond tegen.
Ik voelde me machteloos.
Die angst ging door hart en ziel.
Ik zei: Als er nog een explosie volgt…
Ik dacht dat er meer vliegtuigen zouden komen en dat er bommen zouden vallen.
Ik draaide me om en we renden allemaal naar binnen.
Ik heb nooit een aardbeving meegemaakt maar zo voelde het.
De lichten vielen uit, en er kwam stof en puin uit de trappenhuizen B en C.
Anders waren we onmiddellijk weg geweest.
Ik wist dat we weg moesten.
Het was als in zo’n droom, als je vlak bij je doel bent.
Het was ongelooflijk.
Zo stil was het.
Het donderende geluid kwam dichterbij.
Ik wist niet wat er precies gaande was.
Dit kon niet waar zijn.
Ik dook naar de grond.
Het was pikdonker.
Ik had geen idee waar ik was.
Ik dacht dat ik niet meer thuis zou komen.
Ik dacht: waar zijn m’n jongens gebleven?
Ik bleef z’n naam roepen.
Het is bijzonder werk, maar je moet wel thuiskomen.
Wat de risico’s ook waren.
Om te zien dat mensen zich niet tegen lieten houden.
Dit was de ergste ramp die deze stad ooit had getroffen.
Toen kwam m’n zoon binnen.
Hoe zou jij het vinden als m’n vrienden me niet zouden komen redden?
Ik had wel eerder ingestorte gebouwen gezien maar dit was ongelooflijk.
We begonnen met graven, en vonden rugzakken en dergelijke.
Ik wilde de hoop niet opgeven.
En dat er honderden brandweermannen waren verdwenen.
We hebben een heel serieuze taak te vervullen en je moet jezelf altijd voor 110 procent geven.
Als je ziek bent, ben je ziek.
Je had elke dag…
In m’n klerenkast zaten meer kleren van hem dan van mezelf.
Waarom ben ik in leven en zijn anderen gestorven?
Ik ben niet beter dan een ander mens.
Ik moest niet huilen.
Hij is bijna vier.
Ik kwam aanrijden en zag ons huis staan.
Een vriend van me heeft z’n zoon verloren bij de ramp in het WTC.
Dat is ook zo.
Iedereen heeft z’n eigen rare karaktertrekken maar uiteindelijk zijn het allemaal wereldgasten.
Dat is ons werk.
Het is ook geen carrière.
Maar dat lukt me niet.
Ik betreur het om dat bij mezelf te bemerken.
Ik weet nog dat ik ze zag, maar nu zijn ze er niet meer.
Als je ergens bezig bent, ben je een team.
Andere religies proberen te begrijpen.
Meer valt er niet te zeggen.

Ik rekende in de boekwinkel precies 88,88 euro af, waarvoor je enige moeite doen als je met precies dat bedrag in gedachten de winkel in gaat. Ik kocht een stripalbum, het verzameld werk van Alfred Schaffer en een reisverslag/ fotoboek over de Balkan. Roos was dat laatste boek al eens opgevallen door de titel bloed en honing, waar ze me op wees toen ik thuiskwam. Gunst ja, zag ik, zoals mijn bundel ‘een veulen van bloed en honing.’

Gisteren was een matige werkdag, waarbij hard werken niet werd gezien en waarbij ik erg ontevreden uit een gesprek over medewerkerstevredenheid kwam. Ik had opbouwende kritiek, wil graag praten over hoe we werken (niet over wat we maken), maar dat viel niet in goede aarde.

Op de weg terug van de fietsenmaker viel we weer op hoe onbeschoft de stadsbewoners op straat zijn. Ik zei tegen Roos dat Amsterdammers hun humor kwijt zijn, hun gogme, waarna ze zei dat het vast geen Amsterdammers zijn, maar import. Gunst ja, dacht ik.

Nog 1 week voor vakantie.

Omdat ik in Amsterdam woon, was het logisch dat ik op reportage ging bij de proef met waarnemers van de politie. Onderliggend de vraag of de politie etnisch profileert, maar dat gebeurde niet (gebeurt laatste jaren zelden trouwens), dus dat was van tafel. Ik kon kiezen tussen Dapperbuurt, Geuzenveld en Noord en koos voor de eerste. Achteraf een goede keuze. In Noord was er veel pers en waren er waarnemers van de boze politiebonden om de waarnemers waar te nemen. Ik had in Oost alle tijd om met de twee waarnemers en politiecollega’s te praten. Ik werkte tot diep in de avond om het artikel de volgende dag te brengen, wat lukte. Alleen jammer dat het afstemmen heel de ochtend duurde.
De rust is voorbij. Sinds de vakantiegangers terug zijn, vliegen de aanvragen de redactie om de oren. Nog twee weken en dan mogen we ons er drie weken aan onttrekken. Ook voor Roos waren het zeer, zeer drukke weken.

Gisteren de voor fietsers magische grens van 100 kilometer geslecht, wat ik niet van plan was. Ik dacht aan 60 tot 70 en had maar twee repen mee. Ik was ’s avonds naar de gallemiezen.

Vandaag was het de vijfde sterfdag van mijn schoonmoeder. Dus met de familie het graf bezocht, waar iedereen wat in zichzelf gekeerd stond. Ik dacht later aan het gebrek aan rituelen, aan taal. Ben je jarig dan is het gefeliciteerd, bij sterfte gecondoleerd. Maar wat zeg je tegen elkaar op een gedenkdag? Na afloop nog met de familie gezeten. Met koffie en cake. Ik kon het niet laten om te zeggen dat dat mooi past bij zo’n dag.

Zelfhulp

Lichter dan ik verslaafd aan liefde het is oorlog maar niemand die het ziet de edele kunst van not giving a fuck de meeste mensen deugen ruis fundamenten het helen van je innerlijke kind het boek waarvan je wilde dat je ouders het hadden gelezen patronen doorbreken je hebt het niet je doet het win je hart terug vier vragen die je leven veranderen de sleutel tot zelf-bevrijding sorry dat ik te laat ben maar ik wilde niet komen de kracht in jezelf de kracht van mentaliseren wat is je overkomen gratis geld voor iedereen ontdek wat je echt wilt steeds leuker adviseren vanuit het geheel Socrates op sneakers leef meer denk minder hoezo perfect hecht niet doorbreek je dwang compassie in je leven oorzaken negatief zelfbeeld voluit leven dit is jouw leven minder drinken slapeloosheid innerlijke kritiek bij eetproblemen op verhaal komen succes met je stress hulpboek piekeren laat ze maar denken optimisme hoop veerkracht zelfvertrouwen compassie als sleutel tot geluk onvolmaakt tevreden leven met pijn succesvol ouder worden piekeren over zelfdoding eenvoudiger leven denk groot en word rijk hoe je vrienden maakt en mensen beïnvloedt de dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt stop met aardig zijn word aantrekkelijker voor vrouwen door eerlijk te zijn de zeven eigenschappen van effectief leiderschap je ongekende vermogens een werkweek van 4 uur de monnik die zijn Ferrari verkocht minder stress meer genieten wil je gelijk of wil je geluk je bent wat je doet weg ermee je kunt je leven helen leef je mooiste leven sportschool voor je geest 12 regels voor het leven leven in je leven langzamer leven in een snelle wereld nooit meet te druk focus aan / uit de kracht van kwetsbaarheid de fontein vind je plek de Wim Hof Methode wat is je overkomen de kracht van het NU een maand zonder alcohol haal meer uit je gevoeligheid dromen- en doelenplanner het grote depri Doe-Boek het dagboek van 6 minuten mindful en mindblowing seks loskomen uit de greep van narcisme gids voor spiritueel ontwaken verbeter de wereld begin bij jezelf omdenken in opvoeden sterker dan ooit – de wijsheid van vallen en opstaan ruimte, stressproof fit rijk en slim nu even stil een met alle leven persoonlijk leefstijlplan persoonlijke effectiviteit echte liefde hartval breek je vrij vraag jezelf vrij hooggevoeligheid en stress de logica van geluk angst overwinnen gelukkig zijn doe je zo bevrijd jezelf van angsten en oude gewoontes de kracht van dankbaarheid 365 dagen succesvol 100 dingen die succesvolle mensen doen de kracht van het enneagram het zaadje van compassie feminist fataal de verborgen dynamiek van familiebanden win je hart terug fokking druk hoe krijg je ze mee beter omgaan met moeilijke mensen alles wat je moet weten maar wat je nooit is verteld

We kregen twee gratis zelftests aangeboden, wat met drie klikken was geregeld. Bravo overheid. Vandaag was ze Kafkaiaans. Onder ons pand zit een garage, die wij noch de boven- en onderburen bezitten. We kregen een dwingende brief (bezwaar was niet mogelijk) dat we moesten bewijzen dat wij die garage niet bezitten. Daarvoor moeten we dan aktes tonen, afmetingen en foto’s van die garage. Reageren we niet binnen vier weken, dan raken we onze parkeervergunning kwijt.

Ze hadden net zo goed kunnen vragen te bewijzen dat het Paleis op de Dam niet van ons is. Roos belde nog, maar de ambtenaar veinsde haar niet te horen. Het was vrijdagmiddag.

Nog drie weken voor de vakantie. Vandaag voor het eerst in mijn leven een les Pilates gedaan. Het ging wel, de spieren opgerekt, aan de core gewerkt, maar voor mij is sporten inspanning. Volgende week nog een keer voor een definitief oordeel. Nu nog mijn hersenen oprekken. Mijn hemel, wat ben ik intellectueel lui geworden. Ik vrees pas op vakantie een boek te openen. Hoewel, ik heb dit weekend piketdienst…

Ik hoorde in het voorbijgaan iemand zeggen, ‘maar jij leeft in de waarheid en dat is goed’, waarna ik dacht dat taal soms zo enorm nietszeggend is. Lelijk ook.

Het was een onbeduidende week, zonder gebeurtenissen. Het heerlijke eten van Roos is een houvast. Volgende week komt het gros van de vakantiegangers terug. En daarmee ongetwijfeld ambitie en grote vragen.

De politie moet bezuinigen, waar – niet voor het eerst – de ondersteunende functies onder moeten lijden. Idioot eigenlijk. Er zit al geen vet op de botten.

Ik was een mongolide makaak, een ss’er, nazi, zoon van Himmler, Hitler zelf en een nazibastaard. Later was ik een smerige valsspeler, iemand die een een programma gebruikte en iedereen zou dat gaan weten. Denk niet dat ik op een forum zat waar ik een mening had, maar ik speelde een potje online dammen, net wat beter dan mijn tegenstanders. De online agressie is ongekend. Het schelden gebeurt in allerlei talen, behalve in het Engels, want de makers hebben daar een filter op gezet.

Gisteren gezwommen, maar mijn lies voelde niet goed, zodat ik geen schoolslag maar borstcrawl moest doen. Terugfietsend kwam ik Jos tegen. Hij was mijn mondhygiënist en bleek ook te werken in het OLVG, toen ik daar mijn chemokuren onderging. Onderzoek aan de mond was daar onderdeel van. Lieve man, kwebbelkous. Ik vroeg naar zijn man, van wie ik nog wist dat het niet zo goed ging. Daar zit ie, zei Jos, wijzend op een man in een scootmobiel. “Hij is niet meer zo mobiel.”

Skandal!

Nicht im sperrbezirk, maar bij Volkswagen. Op 20 augustus stoppen ze in het hoofdkantoor in Wolfsburg met de verkoop van currywurst. Pikant is dat Volkswagen daar een slagerij heeft, waar per jaar ruim zeven miljoen worsten worden gemaakt. Oud-bondskanselier Schröder, ooit lid van die RvC, vindt het belachelijk en zegt ferm NEIN. Over deze lekkernij zijn gedichten geschreven.

Maandag kwam ik maar niet in slaap. Ik had ooit het plan om Derek Beaulieu, Canadees dichter en Vispo-kenner, mijn Songbook te sturen. Zo chatten we in het holst van de nacht en vond hij (de pdf van) ‘lovely’. En of ik hem een getekend exemplaar wilde sturen, en dan stuurt hij wat terug.

Roos dacht volgende weekeinde een vriendin op te zoeken, tot die vandaag belde waar Roos bleef. Dus vertrekt ze morgen. Snif.

We gaan naar Weimar, zei ik tijdens de buitendijkse wandeling, daarna kort naar Dresden en tot slot naar Pirna, om te wandelen langs de Malerweg. Dan moet je de uitzendingen van Boudewijn Büch bekijken, zei Ton. Vooral zijn bezoek aan het graf van Goethe, dat in Weimar ligt. Ik zag Boudewijn in de grafkelder zich tussen het ijzeren hek wurmen om de kist van Goethe aan te raken en nog eens, want de beveiliging was er af, zei hij genietend.

Na de wandeling, aan de door Hennie rijk gedekte tafel, onder het bladendek van Brantgum, spraken Nanne, Gert, Ton en ik over ditjes en datjes, over gezondheid, het pensioenleven (de heren zijn al zover) en poëzie. Heb je nog iets lopen, is steeds de vraag, maar alleen Gert is productief, met zeer binnenkort een essay, volgend jaar nog één en een bundel, meende ik te horen.

Later kreeg ik het idee om Awater in zijn geheel om te zetten naar cijfers, met de A op 1 en zo voort. Awater wordt dan 123120515, wat saai is en conceptueel zwak. Streep erdoor.

De weg terug naar Amsterdam werd door alle stortbuien een tour de force.

De oude dame had een zakje met hondenpoep in haar hand, dat ze in de postbus wilde stoppen, ware het niet dat haar dochter dat voorkwam. Roos kreeg de avond van het incident op de sportschool een telefoontje of alles goed ging en zo nee, dan kon Slachtofferhulp iets betekenen. Ik vond dat netjes.

De werkweek lag op apengapen. Ik schreef een bericht over een onbekende dode die na 27 jaar is herkend, wat die week mijn enige wapenfeit was.

Het sporten gaat weer goed, het diëten ook, hoewel ik soms de verleiding van drop niet kan weerstaan. Van 92,3 kilo ben ik beland op 90,8. Nog een paar onsjes, wat dit weekend niet gaat lukken. Als heel Nederland zuidwaarts gaat, rijd ik naar het Noorden, voor een ontmoeting met mijn dichter-vrienden Ton, Gert en Nanne. Ook mannen met korte namen, zie ik nu. We ontmoeten elkaar op een landweg, voor het wad, in Friese omstandigheden. Voor poëzie hoeven wij niets op papier te zetten.


Na alle drukte van eerder, verliep afgelopen week kalm. Ik deed mijn werk zorgvuldig, zonder haast en vond dat plezierig. Het is nog zeven weken voor de vakantie.

Ben door de knieën gegaan voor Spotify, dat het gratis luisteren haast onmogelijk maakte. Kreeg je voorheen pas na zeven of zo nummers reclame, nu is dat na twee nummers. Dat is mij te gortig.

Vandaag na jaren weer gezwommen in het Sloterparkbad: 24 banen van 50 meter, vrij moeiteloos en steeds had ik de baan voor mij alleen. Het was geweldig. Goed om het fitnessen en fietsen mee af te wisselen. Terwijl ik zwom, was Roos naar bodycombat, maar daar kwam het niet van. Een medesporter (sympathieke man, we spraken elkaar vorige week na lange tijd) kreeg voor de les een tia en moest gereanimeerd worden. Later zeiden we dat ie mazzel had dat het in de sportschool gebeurde, met direct hulp nabij, in plaats van op straat.

Ik zag de nieuwe vlag voor de LHBTIQ+-gemeenschap en snap niet goed welke kant het opgaat. Moeten alle minderheden in kleur worden vertegenwoordigd? En zo ja, vergeten we er dan niet een paar?

Las van Jelle Brandt Corstius het verslag van zijn treinreis met twee vrienden met de BAM (Baikal-Amoer- Magistral). Een kundig geschreven reisverslag, dat niet beklijft.

Soms pak ik bij toeval iets mee dat me interesseert, op straat, of tv of in de krant van iemand tegenover mij in de trein, maar dat was vóór corona. Vandaag zag ik een staartje van Brainwash Talks dat over poëzie ging. Killa van der Starre, zo hoorde ik toen ik het programma later bekeek, stelt dat poëzie nog lang niet dood is. Ik zou dat ook nooit beweren, maar Van der Starre gaf leuke voorbeelden hoe poëzie nu wordt gebruikt, buiten het boekje. Zo nemen gedichten bij rouw de plaats in van religie, sprak Amanda Gorman bij de inauguratie van president Biden en kondigde Koby Bryant zijn afscheid van het basketbal in een gedicht aan in plaats van met een persbericht.

Killa noemde ook nog de poëzie op Instagram, waarvan ik geen goede voorbeelden vond, in elk geval niet bij #instapoezie. Wel iets om eens te proberen. De foto’s zijn er al.

Drie weken niet naar bodycombat gegaan door een achillespeesblessure. Ik merkte gisteren dat ik ben aangekomen. Gisteren woog ik 92,3 kilo, ongeveer twee kilo zwaarder dan de laatste keer dat ik mij woog. Vanaf morgen ga ik weer streng zijn en calorieën tellen. Dat is niet overdreven, maar noodzaak. Als voormalig kankerpatiënt loop ik meer risico op hart- en vaatziekten en dus MOET mijn BMI gezond zijn. Dat is ie nog net, dus moet de marge beter. Wat ook gaat helpen, is dat bodycombat weer lukt, zij het voorzichtig, zonder springen.

Heb steeds minder zin in Zomergasten. Welke clownsneus heeft bedacht dat Hans Klok (laatste aflevering) een boeiend tv-avondje kan leveren?

Vriend Ton hield zich in zijn blog aan de feiten, wat ik ook besloot te doen. Mijn achillespees is nog gevoelig dus voorlopig geen bodycombat maar fietsen; vrijdag 82 kilometer, gisteren 75. De tweede keer was het te warm.

Feit: gisteravond rommelde het in mijn maag, waarna ik snel naar het toilet moest voor een soort wraak van Montezuma. Vannacht overviel de schurk mij opnieuw. Mijn hemel, wat kan een mens stinken. Ik kan het niet verbloemen.

Het is druk met werk, wat gebruikelijk is voor de zomer. Dan neem ik diensten en klussen over van vakantiegangers. En vorige week was het natuurlijk bal met de dood van Peter Rudolf de Vries en de watersnood in Limburg. Dat ebt bij ons gerust weekjes door.

Feit: we bezochten fotomuseum Foam. Daar was een tentoonstelling van nieuw talent. Wat ons betreft: kwaliteit doet er niet meer toe. Het gaat er om dat je een verhaal hebt. Een verhaal met een boodschap. De bezoeker die gewoon verrast wil worden, die geen standpunten opgelegd wil krijgen, komt er karig af.

Het is maandag. Naar het zich laat aanzien wordt het straks avond, waarna de nacht. Dat zijn feiten waar ik weinig aan kan veranderen.

Kers op de taart

De serveerster vroeg of we gebakken aardappelen wilden in plaats van frietjes en of we er ook  appelmoes bij wilden. Ik reageerde verbaasd en zei lacherig dat dat nog steeds wordt gedaan. Tja, zei ze, het is wel Van der Valk. Maar we doen er tegenwoordig geen kers meer op.

Het weekendje Enschede was natuurlijk zelf de kers op de taart, met een bezoek aan Rijksmuseum Twenthe en een prima verblijf in Hotel Van der Valk Enschede. We liepen ook nog over De Grote Markt, maar schrokken zo van de drukte dat we ons snel uit de voeten maakten.

Wat de dandy in mij ook opviel: alle mannen droegen T-shirts en velen een korte of driekwart broek. En ik denk dat de kappers van Nederland een geheime afspraak hebben om alle oudere vrouwen een kort kapsel te geven (en een deal met de Schoenenreus voor sandalen).

Ondanks piket een bezoek kunnen brengen aan De Bazel, voor de tentoonstelling ‘Amsterdam in aquarel en pastel’, met werk van onder anderen Breitner en Israels. Het plezier werd ook dit weer een beetje verstoord door de kwekkende grijze vrouwenhorde. Je hoeft echt niet stil te zijn bij kunst, maar bij elke nieuwe prent praten over thuis, over van alles…

Zo duidelijk als covid begon, zo diffuus is de situatie nu. Het lijkt of ik een officieel einde nodig om uit de impasse te komen. De lichte lethargie houdt aan.

Krant(be)zorgen

NRC was niet geleverd en ik wilde hem alsnog geleverd krijgen. Rond negenen klonk de deurbel dat ie er was. Meestal gaat de krant in de bus en vertrekt de bezorger, maar dit keer wilde hij mij spreken, zei hij boos. Wat krijgen we nu, dacht ik. Hoezo moet ik me verantwoorden? Dus ging ik naar hem toe. Het gesprek dat volgde kan ik niet goed reconstrueren, omdat de man die zichzelf consequent een buitenlander noemde niet heel goed Nederlands sprak.

Er was iets over Kerst en een heel jaar hard werken en geen beloning en juist die dag was hij blijven slapen, want een tweede baan. En toen de krant hem belde dat nummer zoveel geen krant had wist hij precies om wie het ging (mij). Waarna de teleurstelling overging in sjacheren en dat als ik ook maar iets nodig had ik hem altijd kon bellen (via klantenservice NRC?). En weer iets over hard werken en wat ik dan deed. Hier moet ik een daad stellen, besefte ik, waarna ik zei dat ik voor de politie werk. Daar schrok ie van. Laatst zag hij een aanhouding van twee donkere jongens, die nare dingen tegen de agenten hadden gezegd waarna ze (hij deed het voor) zo tegen de muur werden geduwd.

Deel drie van dit theater was het berouw. Met veel excuses en dank dat ie mensen zoals ik mocht leren kennen en hij sprak over andere klanten, die presentator van tv, maar ik begreep niet goed waarom. Hij liet wel ontvallen dat hij eens honderd euro had gekregen. Ik wist direct dat de standaard twee euro de volgende kerst niet genoeg zal zijn.

Ik heb een tijd niets van me laten horen, maar daar zit geen ellende achter. Hoogstens een kalm leven van werken en slapen. En ja, Roos was een midweek weg en dan ga ik in de winterslaap.

Sporten ging te goed. Kreeg maandag last een oude achillespeesblessure, zodat er nu twee kreupelen in huis zijn; Roos met haar gekneusde enkel.

Heb vanmiddag mijn racefiets voor onderhoud gebracht en liep van einde Overtoom terug. Normaliter met een snelheid van 5,3 km en een staplengte van 95 cm, zegt een app. Nu 3,1 km en 70 cm. U ziet het voor u, een kale man met baard die strompelt.

Volgend weekeinde gaan we alsnog naar Enschede, wat we een jaar geleden wilden doen. Toen dachten we nog te kunnen wandelen in bossen nabij, maar we beperken ons dit keer tot een hotel en Rijksmuseum Twenthe.

De zogenoemde voetbalpoel des doods maakte zijn naam waar. Geen van die landen is nog in de race. Van Oranje niets gezien, wat ik niet betreur. Aan een voetbalflarf kom ik waarschijnlijk toch niet toe. Je moet dan immers wedstrijden kijken.

Dinsdag heb ik met iedereen “ruzie” gemaakt. De rek van mijn principes was er uit. Steeds weer kwam het verzoek om rekkelijk te zijn, om toch weer te doen wat anderen uit gemakzucht nalaten. Tot hier en niet verder, stelde ik, in het besef dat ik alleen sta. Op de redactie zijn we niet zo standvastig en gaan we met elk verzoek – hoe kansloos ook – aan de haal. Later hoor ik dan dat het goed is dat iemand kritisch is, Mark de bliksemafleider. Dan hoeven ze het zelf niet te zijn. Of het ligt hen gewoon niet: nee zeggen.

Gisteren vijf keer gebeld met vader die niet opnam. Toch naar Purmerend gegaan, waar de oude baas gewoon in zijn stoel zat. Hij heeft het geluid op zijn telefoon uitgezet. Hij ziet nauwelijks iets en drukt – zo stel ik me voor – in het wilde weg. Het lukte me niet het geluid weer aan te zetten. Veel omhanden heeft zo’n bezoek niet. Hij hoort niet wat je zegt, of luistert niet. We doorlopen enkel het ritueel van vader en zoon zijn. Hij vertelde me nog wel dat neef Rick is getrouwd in Australië en daar woont.

Roos ging zondag onderuit op de trap bij haar kapper. Maandag uit voorzorg naar de huisarts en door naar het ziekenhuis voor foto’s. Gelukkig niets gebroken. Een ijspakking vindt ze niet nodig voor haar zere voet. De ijskoude doperwten in een plastic zakje zijn voldoende. Ze loopt met de dag beter. Net op tijd hersteld voor een midweek met een vriendin in Zandvoort. Vanaf maandag ben ik een man alleen. Weerloos zonder zijn lief, weet ik al. Hopelijk heeft niemand op het werk zin om ruzie met mij te maken.

Las dat de C. Buddingh’-prijs naar Wout Waanders is gegaan, voor zijn bundel ‘Parkplan’. Ik zocht een voorbeeldgedicht om de mans stiel te herkennen, maar vond enkel blurps. Stel je toch voor dat je iets prijsgeeft. Imago is belangrijker dan het werk.

Flarf leeft, zij het kortstondig, als #voetbalflarf. Met Killa van der Starre als lijstduwer.

Vanmiddag gaan we naar Huis Marseille. Binnenkort ook naar het Cobra Museum in Amstelveen, voor Frida Kahlo & Diego Rivera.

Geheimtip voor kunst op tv… Westart, elke zaterdag om 18.15 uur op WDR.

Overweeg al een paar weken om een oud idee voor een novelle op te pakken. Ik kwam nooit verder dan een artikel van 2000 woorden en schreef er heel veel van rond de 500 woorden. Toch lijkt lengte niet het probleem. Eerder het ontbreken van een eigen stem en dat je dan probeert auteurs te kopiëren. Och, kon ik maar instant goed schrijven als Robert Seethaler of Torgny Lindgren.

En ja, ik weet best dat een boek schrijven meer vraagt dan stiel alleen.