Geplaatst in Berichten

Misschien heeft Arnon Grunberg zijn opiniestuk voor NRC over de noodzaak tot Wiedergutmachung voor het slavernijverleden eerst voorgelegd aan Control Alt Delete, dat zich verzet tegen het etnisch profileren door de politie. Anders begrijp ik de link niet die de schrijver legt tussen beide ‘fenomenen’.

Ook Nederland zal uiteindelijk niet ontkomen aan enige vorm van herstelbetaling voor zijn slavernijverleden, en dat geldt ook bijvoorbeeld voor de vernedering vanwege recente etnische profilering door de politie, een misstand die niet alleen zwarte Nederlanders maar vooral ook Marokkaans Nederlandse jongeren heeft getroffen.”

Het idee is dat de staat excuses maakt voor het slavernijverleden en slachtoffers schadeloos stelt, en daar kan ik mij in vinden. Wat ik niet in de haak vind, is het slavernijverleden op één lijn zetten met het etnisch profileren. Alsof de politie het verlengstuk is van die geschiedenis. Alsof het etnisch profileren minstens zo erg is als de slavenhandel toen.

Over de vraag wie je schadeloos moet stellen, mag je discussiëren, stelt Grunberg, maar hoe dat moet met een nog lopend thema (etnisch profileren is nooit goed te praten, laat ik dat vooropstellen) is de vraag. Moet er een openstaande rekening komen, waar iedereen die zich geprofileerd voelt, aanspraak op kan maken?

Wat het mee mag beginnen, zijn cijfers en feiten. Hoe vaak profileren agenten? Waar is dat gebeurd en wie waren erbij betrokken? Met die cijfers kun je beleid maken, invloed hebben op hoe agenten zich moeten gedragen. Beleid dat er bij de politie overigens sinds enkele jaren ook is en dat leidde tot instructies en gedragscodes en ook een app waar je incidenten van etnisch profileren direct kunt melden. Punt is nu dat dat laatste weinig gebeurt, wellicht omdat de app van de politie is, wat een begrijpelijke reflex is. Maar meld het dan elders en zorg dat de cijfers boven water komen. Dan hangt er niet alleen een gevoel boven de markt, maar is er ‘tastbaar’ bewijs. Bewijs dat de politie ook zelf tracht te verzamelen, voor een steeds verder aan te scherpen beleid.

Geplaatst in Berichten

Je zou het alleen al voor het inpakken doen, overtuigd dat je voor die ene dag nu eens niet te veel meeneemt en toch met een zware tas vertrekt. Een tas met wandelschoenen erbij, want wandelen is hip. Het uitje kwam spontaan, nadat Roos een recensie las in NRC over een tentoonstelling in het Veenkoloniaal Museum in Veendam. Daar was werk te zien van Jannes de Vries van De Ploeg. Ze vond er een arrangement bij in Landgoed Westerlee.

Zaterdag waren we om 15.30 in Veendam, in wat je gerust een ouderwets museum kunt noemen, waar je het onderwerp nog moet ruiken en met (te) veel informatie over te veel onderwerpen, alles gelinkt aan de veenkoloniën en de geschiedenis er na. Onaangenaam was het niet. Jannes, voor wie we kwamen, vonden we oké, hoewel we moesten gissen naar de link tussen felle kleuren en diepe vroomheid. Zijn oudste werk beviel het beste.

In Westerlee, op ons landgoed, kregen we kamer 1, met jacuzzi, gniffelde de receptioniste, alsof ze ons een erotisch geheim verklapte. Dan zullen we er maar gebruik van maken, speelde ik mee. ’s Avonds in de afbladderende opkamer aten we een simpel, maar prima viergangenmenu. Aan de bar bestelden we een calvados (ik heb mijn alcoholvrij leven alleen deze avond opgegeven), wat de barvrouw niet kende, dus wezen we de fles aan en zei ze inschenkend of het oké was dat ze de fles opmaakte.

Die avond veel overwogen voor de zondag, maar Kunsthalle Emden, DR888 in Drachten en Museum More legden het af tegen Bourtange. Daar veel zon gekregen. Het lichtte de grijze horde prachtig op.

Geplaatst in Berichten

Telkens als de boeren protesteren, heb ik een nieuwsdienst in Den Haag, wat tot nu toe vier keer gebeurde. En telkens wordt de berichtgeving rustiger. Terug loop ik vanaf het bureau naar het station over de Laan van Reagan en Gorbatsjov, wat geen laan is maar een geasfalteerd olifantenpaadje. Het voert me naar het station en heel soms naar Two Tribes van Frankie Goes to Hollywood. Vandaag geen last van.

Bovenaan de metrotrap Vijzelgracht raapte ik een tientje op. Nog geen twee seconden later koeterwaalst een dakloze Oost-Europeaan dat hij heel blij is dat ik zijn geld heb gevonden. Ik protesteerde niet en gaf hem ‘zijn geld’, waarna hij me 50 meter lang begeleidde met bedankjes.

Thuis bleek Roos de nieuwe bureaustoel die ik had gekocht al naar boven te hebben gesjouwd. Kranige vrouw. De stoel is geen overbodige luxe, omdat ik de komende jaren, tot aan mijn pensioen, vaker thuis werk. En dat ik schrijf over pensioen, betekent dat ik oud ben. Maar niet gammel. Dat kan niet met deze stoel.

Geplaatst in Berichten

U valt op, meldde LinkedIn. Wat ik me niet kan voorstellen, of dan in negatief opzicht, want ik worstel mij door het werk. Heb commentaar wanneer ik mij verbaas over zaken en processen en wordt daar weer op aangesproken. Maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar, mijn hele werkend leven al.

Het is vast lastig met mij werken. Zelf wijt ik het aan de corona en thuis zitten. Natuurlijk heb ik in Roos iemand met wie ik alles kan delen, zoals zij met mij alles kan delen. Maar ik mis de reflectie op het werk van collega’s, dat je alles samen verwerkt. Nu moet ik voor een luisterend oor bellen. Het gebeurt, ik word gebeld en ik bel soms ook, maar het haalt het niet bij het gebruikelijke.

Heb ook gemerkt dat we heel goed in het heden kunnen leven. We maken geen plannen, zoals we nooit plannen maken, of het moet vakantie zijn. We doen waar we zin in hebben, zonder het heilige moeten. Daar wordt een mens ontspannen van, in het weekend. En dan is het weer maandag.

Voor een rubriek over internationale politiebladen vond ik een Frans magazine. Ik liet een inleiding van een artikel voor het gemak vertalen door Google en kwam op deze instant-poëzie.

De dagen gaan voorbij en de tijd weegt.
Meer, indien mogelijk, wanneer

nabijgelegen smelten weg
totdat het verdwijnt. Gewend om weerstand te bieden.

Onze topsporters passen zich aan
aan het koppige uitstelgedrag waartoe ze zijn
veroordeeld. En zijn voorbeeld van matigheid wordt
in een fortspiegel waar je naar jezelf kunt kijken.

Ondertussen heb ik mijn websitenaam aangepast en hoop ik dat iedereen die het oude adres gebruikt wordt doorgeleid. Er zit blijkbaar 48 euro tussen markvanderschaaf.online en markvanderschaafonline.wordpress.com.

Geplaatst in Berichten

Over een blog kwam er vragen vanuit het werk en dat er een gesprek moest plaatsvinden, na een eerder gesprek over een blog. Met censuur had het niets te maken, maar het ging om de motivatie, de vraag waarom ik soms weinig flatteus schrijf over werk. Ik ga natuurlijk praten, want er schuilt niets kwaads achter. Hoogstens verbaas ik mij soms over het kantoorleven en specifiek de wereld van adviseurs.

Maar omdat het de derde keer was en ik een rancuneus mannetje kan zijn, heb ik besloten om al mijn collega’s op Facebook te ontvrienden en op Insta niet meer te volgen, of gevolgd te worden. Ik deed het eerder, maar dit keer voorgoed. Privé en werk gaan niet goed samen, hoewel het werk er alles aan is gelegen om die werelden wél samen te brengen. Het is heel gebruikelijk dat ik na werktijd word gebeld of een appje krijg, of met vragen over het cms of dat ik nog eens een procedure uitleg en daar ging ik in mee. Sterker nog, ik bood het altijd aan. Is er iets, bel me maar. Daar kom ik nu op terug. Zodra de werkweek erop zit, gaat de telefoon uit. Wat mijn collega’s in de gelegenheid stelt om hun problemen zelf op te lossen.

In april was ik productief met poëzie schrijven, maar nu lukt niets. Ik geef wel aanzetten, maar het is te veel proberen en zelden doelgericht. Maar het komt vast goed. Ik hoef niet elk jaar een nieuwe bundel te presenteren.

Meer bekommeringen zijn er niet. Ik lees, sport, eet lekker en geniet van mijn leven met Roos. Vanavond staat een spaghetti vongole op het menu en morgen Indische mosselen. Het is een schelpdierweekend, bedacht ik, waarna ik mijn schulp kroop.

Geplaatst in Berichten

Actiegroep Viruswaanzin heeft vandaag bij meerdere krantenredacties gedemonstreerd tegen de berichtgeving over het coronavirus. Daarover zijn de kranten niet eerlijk, stelt actievoerder en Godgezant Willem Engel. Zijn mensen trokken op naar het Media Park in Hilversum en stonden in Amsterdam bij het pand waar de redacties van Het Parool, De Volkskrant en Trouw werken. 

Het Algemeen Dagblad moest ook weten wat er speelde, dus gingen Willem en trawanten naar de Marten Meesweg bij Rotterdam Alexander. Het AD is daar jaren geleden weggegaan. Het pand huisvest nu het Politiedienstencentrum, wat mijn vaste werkplek is. “Er demonstreren dus mensen tegen media die hen niet goed zouden informeren over corona. In Rotterdam staan ze bij een pand waar het AD al acht jaar weg is”, vatte een medewerker van de krant het samen.

Willem zei in een livestream op Facebook dat het hem verbaasde dat er zo veel politiemensen rondliepen. Ik voorzie een nieuwe samenzweringstheorie dat de politie alle media in handen heeft en de eigenlijke bron is van corona. Waarom zouden we ons anders druk maken om die 5G-zendmasten die het virus verspreiden?

Beter nieuws: Beavis & Butthead komen terug. Ik zie uit naar hoe ze deze tijdgeest fileren. I am the Great Cornholio, I need T.P. for my bunghole.

Geplaatst in Berichten

Het idee kwam toen we bij het diner spraken over Graz, waar een van de dochters van de zus van Roos gaat wonen. Ik was er één keer geweest, een paar uur, en herinnerde mij de pestzuil. Ik zei dat woord, waarna ik glazig werd aangekeken alsof ik over een totempaal sprak rond het fenomeen pesten. Maar de pestzuil herinnert aan de Late Middeleeuwen toen de pest een derde van de Europese bevolking tot zich nam.

Zou het een idee zijn om een coronazuil op te richten? Een beeld om alle gevallenen en slachtoffers van covid-19 te gedenken? Ik denk aan iets klassieks met goud en marmer en tierelantijnen en niet iets modernistisch met een DNA-spoor of zo, zodat de plaatselijke FvD er alvast geen aanstoot aan kan nemen. En we zetten het in Brabant, waar het virus het hardst toesloeg. Bijkomend voordeel: we voegen iets toe aan het beeldenbestand van Nederland, dat zo ernstig lijdt onder de beeldenstorm.

Vraag nu: in welke Brabantse stad? En hoe ziet de zuil eruit? En als de overheid niet rap over de brug komt, zullen we het dan crowdfunden? Alternatieve naam: de covidkolom, of covid-kolos.

Geplaatst in Berichten

Er was een online zomerborrel met bijbehorend borrelpakket waaraan ik geen behoefte had. De borrel bleek een wat onwennige toespraak van een manager (ze heeft net als ik liever mensen om zich heen) waarna collega’s online een spel konden spelen, waaraan ik niet deelnam. In de online borrel na de online borrel schoof in Teams een collega aan die ik nog niet ontmoette. Ze had er zin, was blij en enthousiast en sprak over onboarding en dat interne communicatie het hoe is en internal branding de weg ernaartoe. Het woord verbinding viel en het belang ervan, wat bij onze dienst vaker gebeurt, een doel waar je nooit tegen kunt zijn. Ik noemde de racistische appjes van Rotterdamse agenten, dat je met je verbinding dan weer op nul staat, maar mijn commentaar werd overstemd door borrelpraat. Om 17.00 sloot ik af, klaar voor het piket.

Roos en ik gingen voor het eerst in 3,5 maand naar bodycombat. We vreesden de tong op de schoenen, maar hielden goed vol. Ook het verzorgingstehuis had de regels versoepeld. Bezoek op de kamer kon weer, waarna ik mijn vader bezocht. Die schram op je neus, zei ik, ben je soms gevallen? Nee, die ziet daar al jaren; wat knap is voor een vers wondje. En die bloeduitstorting bij de pols? Geen idee. Hij had nog geprobeerd het weg te wassen en hij wist niet dat hij blauw bloed had. Oké. Dan praten we er niet over. Maar ik was blij hem weer te zien.

Vanavond krijgen we twee gasten, voor de paella. Spannender wordt het niet.

Geplaatst in Berichten

Prima dat NRC Willem Engel sprak over zijn actiegroep Viruswaanzin. Zo lees ik de achterkant van mijn gelijk, wat me niet weerhoudt hem een charlatan te vinden, een holistische flapdrol, die zijn pseudo-waarheid hoger aanslaat dan wetenschappelijke feiten. Maar dat is tot daar aan toe. Wat ik me vooral afvraag: waarom pas nu? Sinds maart worstelen we met corona en juist nu de maatregelen op het einde lopen, ga je je er tegen verzetten. Dat noem ik gemaksprotest, meeliften op het maatschappelijk sentiment van actie en verzet; dat je een actiebereidheid ziet voor andere, belangrijke kwesties en daar een graantje van meepikt.

Vriend Nanne toonde op Instagram laatst een grappige foto van hemzelf, met mondkap en opticienbril, wat hij als het nieuwe normaal zag. Ik reageerde dat ik alleen het het oude abnormaal zag, wat misschien ook geldt voor Engel. Die wil niets hebben van het nieuwe normaal, maar wil terug naar hoe het hiervoor was. Punt is: leidde het oude normaal niet tot de huidige situatie? Afijn, leven en laten leven. Benieuwd welke volgende zeloot zijn fifteen minutes of fame gaat opeisen.

Vrijdag zijn Roos en ik uit eten geweest. We wisten echt niet meer wanneer we voor het laatst zijn gaan dineren in Amsterdam. De prijs-kwaliteitverhouding hier valt meestal slechter uit dan in buitenlandse steden. Maar goed, Taqueria Bacalar in Amsterdam-Noord kreeg goede recensies, wat in werkelijkheid ook klopte. We aten lekker, zoals Taco de Pulpo (octopus in morito-salsa en geroosterde pinda) en Taco de Moronga (bloedworst, mango, salsa van habanero en pickles). Ook waren er taco’s met gesmoorde varkensnek en met oesterceviche. De prijs was redelijk, de bediening vriendelijk (en niet op 1,5 meter).

Dinsdag komt een nieuwe wasmachine. Na vijftien jaar werd het tijd om energiezuiniger te wassen, label A++++.

Geplaatst in Berichten

Ik zou voor overleg naar Rotterdam gaan en besloot de trein te pakken. Ook om te wennen aan het mondkapje. Op het perron meldde de NS dat mijn trein was uitgevallen en andere daarna zodat ik kort overwoog of ik toch niet beter met de auto, maar een kwartier wachten leverde een mogelijkheid op. Die dan genomen. Net onderweg las ik een WhatsApp dat het overleg toch in Teams zou zijn, dus pakte ik in Utrecht de eerste trein terug. Thuisgekomen was het 08.00 uur. Toen snel iemand gesproken en een bericht voorbereid, gevolgd door het overleg. Om 11.00 uur was het bericht klaar. Het akkoord is er nog steeds niet, misschien morgen.

Maar dat doet er niet toe. Wat me aangenaam verraste was het overleg zelf. Een overleg over nieuws op intranet, waarvoor mijn collega-redacteuren een heel goed plan hebben gemaakt, vermomd als communicatiestrategie, want zonder context en pijlers krijg je in de organisatie weinig gedaan. Ik werd er potdomme enthousiast van. Eindelijk een plan waar heel de organisatie wat aan heeft (rond interne communicatie).

Gisteren heb ik nog een rondje gefietst, tegen beter weten in. Hitte put je uit, merkte ik weer. Op 5 kilometer van huis kreeg ik de pedalen nauwelijks rond. Thuis een koele Radler 0% gedronken. Ik ga mijn zevende alcoholvrije maand in.

Geplaatst in Berichten

Toen Sigrid Kaag zich kandidaat stelde als lijsttrekker voor D66 en opperde dat ze ook premier wil worden, werd direct gezegd dat deze ex-diplomaat nog moet wennen aan Nederland, dat ze de finesses van de Nederlandse politiek niet zou begrijpen. Waarna ik me afvroeg of ze dat ook van een man zouden zeggen die diplomaat was en premier wil worden.

Ik juich het toe: een vrouw op de hoogste politieke plek. We lopen archaïsch achter op Europa waar tot eind 2019 zestien landen een politica aan het hoofd van de regering hadden staan. Ik denk ook dat Rutte, die al sinds oktober 2010 premier is, Europa in wil en niet nog eens vier jaar wil polderen.

Vandaag stapte ook CDA’ er Mona Keijzer naar voren, zonder overigens te zeggen dat ze premier wil zijn. Hoewel ik Kaag hoger acht, zou het grappig zijn om Keijzer premier te laten zijn, enkel om de constructie minister-president-keizer.

Op de Albert Cuypmarkt kreeg ik een meeuwenflats op mijn grote teen (ik droeg slippers). Een wiskundige berekende dat je gemiddeld één keer in de tien jaar geraakt wordt door vogelpoep. Om de scorekansen van vogels te verlagen, toog ik naar een ijzerhandel waar ik een hoefijzer kocht en die over mijn linkerschouder gooide, een wens uitsprekend en doorlopend zonder om te kijken. Ik laat niets meer aan het toeval over.

Geplaatst in Berichten

Vriend Ton mijmerde op zijn blog over de mens die hij nu is en de vele momenten waarop zijn leven anders had kunnen zijn. Ik ging ook peinzen, dacht na over fortuin en ongeluk en wat als ik zus of zo had gedaan, met die en die en wat als ik daar was blijven wonen. Tot een slotsom kwam ik niet.

Laatst zei een goede collega dat ze mij liet razen, toen ik kort na elkaar drie mails stuurde vol teleurstelling over de loop der dingen. Ze zei dat het betrokkenheid aantoont, wat een aanvaardbaar standpunt is. Zou ik me nergens over opwinden, dan is dat een slecht teken. Je moet me goed kennen, voordat je me doorzíet. MopperMark is een facade.

Vandaag zijn klussen gedaan die al jaren wachtten. Lampen in de slaapkamer werden geplaatst, fotolijsten opgehangen, een passpiegel gemonteerd. Geen moeilijke klussen, maar ik heb het gereedschap niet en ik zou er lang over doen. De klusmannen waren in twee uur klaar. Ik babbelde wat met de hoofdklusser over zijn werk, over commissie afdragen en hij vond het fijn dat hij door corona voor de deur kon parkeren. Vlak voor zijn vertrek vroeg hij wat voor werk ik deed, waarna ik politie zei en stukjesschrijver, wat hem een seconde van zijn stuk bracht. Ik vermoed om het politiedeel, ook al hebben bedrijfsjournalisten ook niet zo’n beste naam…

Geplaatst in Berichten
Ierland, jaren zestig

Op Instagram stond een oproep om het Maria Austria Instituut te steunen door een foto te kopen. Ik ken het instituut niet, maar de collectie (online) spreekt me aan. We proberen daarom bijgaande foto te kopen van Sem Presser. Een mens moet wat met zijn vrije tijd en geld.

Gisteren met vader gebeld, wat ik vaker probeerde, op verschillende tijdstippen, maar telkens niet lukte. Op mijn vraag of het tehuis bevalt zei hij niet veel. Hij drinkt om 11.00 uur koffie en ligt de rest van de dag op de bank.

Mijn broer appte dat pa hem belde dat zijn telefoon kapot was. Maar waar bel je dan mee, vroeg mijn broer. Tot vader er na een poosje achterkwam dat hij probeerde te bellen met zijn scheerapparaat. Het is grappig en zorgelijk tegelijk.

Geplaatst in Berichten

Standbeelden zijn hardnekkige wezens, die – had ik het idee – zich na elke beeldenstorm toch weer wisten te vermenigvuldigen. Hoogstens kon een gemeentelijk welstandscomité nee zeggen, maar de standbeelden hadden genoeg dichters, muzikanten en lokale helden in hun gelederen om het gebeeldhouwde voortbestaan te garanderen.

In 2019 echter schreef het Friesch Dagblad dat Nederland tot aan de Tweede Wereldoorlog ‘een standbeeldloos land’ was. Het idee van een standbeeld in het straatbeeld ontstond pas in de 19de eeuw, met een opkomend nationaal gevoel dat in de publieke ruimte gevierd en beleefd moest worden. Het standbeeld werd de manier bij uitstek om daaraan uitdrukking te geven. Die tijden zijn al lang voorbij. Er woedt nu zelfs een nieuwe beeldenstorm.

Er zijn sinds de jaren zestig regelmatig beelden van hun sokkel gehaald. Omdat ze in verval raakten of – en vaker – omdat ze herinneren aan het koloniale verleden en dus omstreden zijn. Mensen roepen dat je daarmee de geschiedenis vervalst, maar historie verdwijnt niet met een standbeeld. Een plaquette met uitleg geldt nu als redelijk alternatief – X was held, is nu boef – wat in deze tijden met QR-codes en online best een idee is. De vraag is of dat genoeg is. Een beeld beheerst het straatbeeld; pas van dichtbij lees je zijn ware aard. Die dominantie verwijderen is wat mij betreft een prima optie.

Sowieso heb ik het moeilijk met standbeelden. Ik ontmoet ze geregeld en heb direct de wens om die ontmoeting op foto vast te leggen. Dan zet ik Roos ervoor als chaperonne of ze moet juist uit beeld en dan zoom ik in op een detail, met wat wolken erbij. Thuis merk ik steevast dat het toch weer is mislukt. Dan raas ik en gooi ik alle standbeeldfoto’s weg. Ik heb er nog één, van Arminius, bij Dettmold. Een beeld van Teutoons formaat, dat ik maar niet omver kon blazen.

Van geheel andere orde: mijn John Ashbery’s zijn binnen: Breezeway en A worldly country. Ook monumenten.

Geplaatst in Berichten

De auto is net op tijd gerepareerd. Ik was voorbereid op een treinreis morgen en deed alvast het mondkapje voor, wat te klein was en niet lekker zat. Maar dat hoeft dus niet. De garagehouder vroeg nog of we vorig jaar echt maar tweeduizend kilometer reden, wat klopt. En dit jaar wordt het waarschijnlijk nog minder. We houden de auto nog aan voor onvoorziene familieomstandigheden, maar het duurt niet lang meer voordat ie verdwijnt.

Ons linkse stadsbestuur heeft besloten volgend jaar alle verzamelcontainers voor plastic te verruilen voor gft-bakken. Wij scheiden plastic fanatiek en vrezen nu dat we dan meer afvalzakken moeten aanbieden. En wee degene die de gft-bak voor zijn deur krijgt, met alle stank vandien.

Nog een besluit: de ronde toren van De Nederlandsche Bank wordt gesloopt. In de jaren 90 gebouwd, maar nu al in verval. De sloop kost circa 40 miljoen euro. Het bezoekerscentrum op de Weesperstraat komt dan terug. Het goud is al verplaatst (naar Lelystad) dus DNB houdt hier slechts kantoor. Hoog tijd om heel het gebouw tegen de vlakte te gooien. Het Paleis van de Volksvlijt zal er niet door terugkeren, maar een stadspark is een prima optie. Meer groen van Groenlinks!

Geplaatst in Berichten

Om 12.57 uur liepen we volgens afspraak binnen bij Huis Marseille om er om 13.10 uur al uit te zijn. Weg van Viviane Sassens tentoonstelling Venus & Mercury, dat “geïnspireerd is door diverse geschiedenissen rond de Franse hofhouding in de zeventiende en achttiende eeuw. Zij verweefde deze verhalen tot een melancholisch narratief doordrenkt van erotiek, macht, intrige, ziekte, verval en dood.”

Het ligt natuurlijk aan ons dat wij de foto’s van de gebroken gipsen torso’s en edele delen met verfstreken niet begrepen of die van een model dat zich steeds verborg achter een beeld of in modieuze kleding. De prozaïsche bijschriften hielpen niet. Het gebeurt vaker in Huis Marseille, dat de naam van de fotograaf belangrijker is dan het werk zelf. FOAM is in alle opzichten beter.

Ik las de afgelopen week veel over racisme en discriminatie, omdat het ook mij als witte man aangaat en omdat ik bij de politie werk. Die politie gold maandenlang als vitaal beroep en werd plots het kwaad zelf, alsof wat er in Amerika gebeurt ook hier dagelijkse praktijk is.

Vroeger zou de politie geen standpunt hebben ingenomen, of traag, maar deze week was een ommekeer. De korpschef kwam met een volgens de kranten opmerkelijk statement over discriminatie in het korps en via sociale media ging een video viral waarin agenten zich uitspraken tegen racisme en voor meer verbinding. Ik ken de mensen die hierbij betrokken zijn, maar dan nog vind ik het een goede stap, om het probleem van discriminatie nu wel te benoemen, met de intentie elkaar te erkennen en te respecteren.

Geplaatst in poëzie

Aha, het rapport

Abduraman wil een paar minuten zingen
boven een snelkookpan, een jongen
van de oude stempel

die nog kazen van de raven rooft
blij is als de dingen blijven hangen.

Soms roept hij spontaan naar een vrouw
dat ze moet wachten tot de zee bedaart
zodat de kwelderkonijnen zich
aan haar voeten kunnen vlijen.

Abduraman vindt dat ontzettend lollig.

Dan trekt hij zijn nagels in, zet zijn oren
naar achteren en stampt hij
de woorden uit het water.  

Geplaatst in Berichten

Ik was met papier, glas en plastic op weg naar de afvalbakken, maar een dame riep mij nog voor de bakken dat als ik het afval niet kwijt kon, ik het weer naar huis moest nemen en niet zou dumpen naast de bak.

Aan het begin van de avond fietste ik bij Lijnden, waar een vrachtwagen de smalle weg bijna geheel blokkeerde. Het was druk op de weg, want spitstijd. Dan rijd ik even over de stoep, maar twee mannen van de vrachtauto hadden mijn gedachten gelezen, want snel blokkeerden ze de stoep en dat ik het niet moest wagen…

Mijn aura moet gisteren diepzwart zijn geweest. Het sijpelde door naar vandaag waar ik een collega enkele journalistieke vragen stelde over een bericht, waarna mij direct werd verweten dat ik zo negatief deed en waarom ik niet gewoon kon doen. Het past bij deze tijd om feiten, of vragen over feiten, af te doen met gevoel; emoties zijn nu argumenten.

Ik dacht altijd dat je hashtags nodig hebt om foto’s op Instagram met velen te delen, maar met een hashtagvrije foto van een kunstwerk in het Stedelijk Museum kreeg ik tot mijn verbazing likes van onbekende volgers, zelfs van het Stedelijk.

Ik vroeg me af of ook ik een zwart blok moest posten uit solidariteit met Black Lives Matter, maar ik ben geen social activist. Ook vond ik de hashtag blackouttuesday slecht gekozen. George Floyd is op een woensdag gestorven. Gun de man minstens een week, een maand om hem te gedenken.

Geplaatst in poëzie

Houd een taxi aan, maak een praatje
van ver boven ons een fout seizoen
lucht die je verzint bij steppelanden.

Daar prijzen ze mannen met baarden
nat van tranen, baarden die beweren
dat je oud bent voor je iets gaat zien

meisjes misschien die achter het stuur
nog handen schudden, raadsels zingen
terwijl ze je in de spiegel draaien

dat er – hand op het hart – een kiosk bestaat
waar een Tataar iets vanonder het zadel
zou verkopen.

Geplaatst in Berichten

‘Hebben jullie de laatste 24 uur klachten gehad, voelen jullie je gezond’, vroeg een beveiligingsdame van het Stedelijk Museum. Welke tijd hebt u gereserveerd? 14.15 uur zei ik, om 13.56 uur, wat een aankomst voorschreef tussen 14.00 en 14.15 uur. Vooruit, we mochten doorlopen. Wel nog even handgel gebruiken en de museumkaart tegen het glas houden om te scannen.

In de zalen beneden mochten telkens maar weinig bezoekers zijn: vijf, twee, soms negen, wat de rondgang vertraagde. Eenmaal boven, bij Nam June Paik, hadden we het museum bijna voor onszelf.

Het wachten in rijen zit er goed in. Ik stond buiten voor de supermarkt bij de fietsen te wachten. Een jongen vroeg me netjes of de rij achter mij begon.

Nam June Paik
De roltrap was in het begin rood.