Geplaatst in Berichten

Zum Abschluss

Met het Tecklenburger Bergpfad besloten we onze Duitse week; een prachtige wandeling van 10,5 km over de heuvelrug van de uitlopers van het Teutoburger Wald. De laatste 600 meter was een ‘teuflische’ klim. De dag ervoor waren we weer in Münster, omdat twee van de vier musea in Osnabrück gesloten waren: juist de twee die wij wilden bezoeken. In Münster kwamen we voor het Picassomuseum, maar ook die was dicht. De Kunsthal in de haven was wel open, maar dat is slechts één etage kunst.

In de tuin bespraken we de voordelen van het gezonde buitenleven en dat als we ooit verhuizen dat dat een wens is: een groene omgeving, geen stad met fijnstof. Thuis begon het niezen weer, na een week geen zakdoek te hebben gebruikt. Dat we nog twee weken vrij zijn, moet nog tot ons doordringen. We dachten allebei heel even dat we maandag weer aan de slag moesten.

Geplaatst in Berichten

Münster is mooi, maar clichémooi. Wat ik ook doe om de stad (of eender welke stad) vast te leggen, kerken of oude gebouwen fotograferen lukt me niet. Waarschijnlijk omdat ik aparte foto’s wil maken, kunstzinnige foto’s, maar daar heb ik het talent niet voor, noch een goede camera. Daarom lukt ook geen enkele natuurfoto. Sinds ons vorige bezoek aan de stad, in 2008/9 is het LWL-Museum für Kunst und Kultur fors uitgebreid. Alles gaat hier met mondkapje op: museumbezoek, supermarkt in, terras op. Het went.

Vandaag een lekkere wandeling gemaakt naar de Dörenther Klippen, met bij toeval de goede route. Doel was het Hockendes Weib, een rots die we aan het einde van de route van de moeilijke kant beklommen. De makkelijke was een glooiend pad.

We merkten gisteren dat we op het platteland zijn. Het is oogstmaand. Het mais moet worden binnengehaald. Toen we vanmiddag terug waren, was het veld voor ons leeg. Ik zag nog een haas rennen. Welk een bucolisch tafereel.

Geplaatst in Berichten

Het Otto Modersohn-museum bleek in verband met corona gesloten, dus gingen wij naar Kloster Bentlage in Rheine. Daar hingen ook een paar Modersohns. We waren anderhalf uur te vroeg en dachten de tijd te doden met een lunch in het museumcafé. Maar die opende pas als het museum open was. Het was te warm om te blijven hangen. De wandeling ernaartoe, door het bos, was in elk geval de moeite waard. In het bos word je pas een echte Duitser heet het. Dan overvalt je een bosromantiek en wil je ineens hertjes zien. Roos zei dat spontaan, dat ze dat heel leuk zou vinden. Het viel ons ook op dat als einheimische Frauen zich op hun gemak voelen, ze hardop praten (laten we het praten noemen). In het bos stond niet ver van hen een Portable Site for a Silent Conversation with a Tree.

In het park was nog een grensoverschrijdende kunsttentoonstelling om de gebeurtenissen van 75 jaar te memoreren. Een kunstwerk toonde bekende dictators en het aantal doden dat zij op hun conto hadden. Hitler bleek eens niet lijstaanvoerder te zijn, met 17 miljoen doden, maar Mao Zedong (volgens de kunstenaars) met 78 miljoen doden, gevolgd door Stalin met 60 miljoen en Hirohito met 20 miljoen. Verbazend was ook dat je toch gaat rangschikken en miljoenen erger vindt dan tienduizenden.

Omdat blogger Ton op mijn vorige blog reageerde met BIER! en omdat het vakantie is en een mens mag zondigen, heb ik zowaar bier gekocht. Twee Duitsers en twee Tsjechen. We eten er worst bij vanavond. Gerne bitte.

Geplaatst in Berichten

Verdwalen is bij ons vaste prik, ook al liep het dit keer niet enorm uit de hand, met misschien twee kilometer extra. Op een kruispunt liet de bewegwijzering ons in de steek door te veranderen van Bevergerner Påttken naar een molenpad. Ook leuk, maar niet de afspraak. We spraken over Teutoschleifchen en Nassen Dreieck en kregen veel hallo’s van behelmde senioren, steevast met een achteruitkijkspiegel op de fiets. De huisvoorraad is vanochtend aangevuld. Ik twijfelde even of ik bier zou kopen…

Geplaatst in Berichten

Das Nachsommeren in Ostbeveren hat angefangen. Met een week op het Duitse platteland. De folders beloven een Wanderparadis, wat we gaan ondervinden. We weten verder dat er kunstmusea zijn, in Münster en Osnabrück en een kleintje in Tecklenburg, gewijd aan landschapsschilder Otto Modersohn. Morgen gaan we de omgeving verkennen, wat zoveel wil zeggen als Einkaufen machen en voor de rest zien we het wel. De vakantiewoning is geweldig: schoon, groot en modern. Een plek voor vier.

Misschien gaan we nog naar Ibberbüren, wat ik op voorhand een mooie titel zou vinden voor welke poëziebundel dan ook. Ibberburen, Oostwaartse gedichten.

Geplaatst in Berichten

Hahahaha, woehahaha… het proza bij een fototentoonstelling in Huis Marseille was weer om te brullen. Dat er in het werk van Jean-Luc Mylayne (hij fotografeert vogeltjes) een diepe conceptuele relatie met Van Gogh bestaat en de man een even radicaal als poëtisch artistiek oeuvre heeft dat tot op heden ongeëvenaard is.

Het begon met: ‘een tere kolibrie. Hier lijkt de vogel niets anders te doen dan Mylayne het leven zuur maken. Alsof hij spot met diens inspanningen en geduld verbergt.’

Of: ‘De aanwezigheid van leven te midden van een hoopje gevallen bladeren confronteert de kijker plotseling met het mysterie van de vergankelijkheid.’ Op een van zijn foto’s stond een bos droogbloemen, wat volgens de curator een directe verwijzing was naar Vincent. En o ja, Jean-Luc woont in de wereld.

Na een onbegrijpelijke tentoonstelling van Viviane Sassen is het fair to say dat Huis Marseille in een artistieke crisis is beland. Het brengt grote namen omdat het grote namen zijn, of het probeert kleine fotografen groot te maken, zoals Jean-Luc met zijn diptieken van vogels en nonsense proza.

Er liepen meisjes rond in de zalen. Eén van hen stond stil bij een foto en zei dat ze dit direct op haar kamer zou hangen, gevolgd door een selfie.

Over PT #zes zal ik weinig zeggen, behalve dat mijn PT het verontrustend vindt dat het mij tijdens een oefening soms zwart voor ogen ziet. Te veel verborgen suikers denkt hij, of ik heb toch iets onder de leden. Een controle door de huisarts zou verstandig zijn, was zijn advies. Als we terug zijn uit Duitsland ga ik langs.

Geplaatst in poëzie

9/11

Deze gebeurtenissen wekken strijders op en zij reciteren
die mooie woorden: dit is geen drill. Ik begin jouw begrafenis
te regelen als ik niet van jou hoor deze middag.

De voorzanger Fitzgerald was op de vloeren die werden geraakt.
Daar is iets over computers die obliviously hun werk doen
terwijl me dat werkelijk koude rillingen bezorgt.
Wauw. Sommige interessante momentopnamen in het leven
op die zowel officiële en persoonlijke dag.
Zal deze vondst elders van verwijzingen voorzien.

Ik hoop dat iedereen zich ervan bewust is dat Verenigde Staten
zijn gebombardeerd. Het wereldhandelscentrum is gebombardeerd
en nu hebben zij net een ander vliegtuig opgevijzeld. Gelieve te bidden.
Het aspect van het wereldontwaken is scherp. Goedemorgen!

Met een weinig animalistisch voelen! De verborgen wereld is fantastisch.
Er is een vliegtuig hier in de hemel.
Draag ik geclassificeerd materiaal over aan de sergeantvisser?
Fundamenteel had ik een diepe, diepe pijn vandaag in mijn maag
en ik krijg het voorgevoel dat dit enkel gebaseerd is
op één of andere herinneringsdienst.

Hee liefje, heb een goede dag. Bel me later. Denk misschien aan me.
Blijf een bewegend doelwit. Alles is verdacht, uit context.

De teams bewegen E-gedachten. Dit is twee minuten VÓÓR
de instorting van WTC. Gelieve nota te nemen van: kredietderiveraten.
Niets verder op dit ogenblik. Correctie: de oorlogsruimte is verplaatst
naar de zeehaven. Wat zegt Murphy’s Wet over vliegtuigen?
oefening die avond geannuleerd.

Gedicht uit Een enkel groen blad de olie van pelikanen

Geplaatst in Berichten

Het debat over politie en diversiteit was spectaculair kalm. Criticasters als Control Alt Delete en Amnesty kwamen toch niet opdagen, zodat het een beetje preken voor eigen parochie werd, maar wel met enige belijdenis. Er was kritiek, eerlijkheid, zodat het niet voor niets was.

In Persoonlijke Training nummer vier brokkelde mijn fitnessvertrouwen verder af. Dit keer door de hint dat mijn buikspieren eigenlijk niet zo sterk zijn. Mijn PT wil trouwens meer zijn dan een personal trainer en afficheert zich als levenscoach. Zo geeft hij me tv-tips over Europa in vogelvlucht en Mijn DNA, wat ik beslist moest kijken. ‘En rijd je langs een boerderij en je ziet eieren te koop…’ Maandag nummer vijf.

Nog een week voor de vakantie. We hebben een bestemming gevonden voor de eerste week, nabij het gehucht Ostbevern. Er zijn kunstmusea in de buurt, we kunnen wandelen, lezen en ik kan een keer golfen. Op donderdag is er een weekmarkt. Zelfs daar verheugen we ons op.

Geplaatst in Berichten

Was alles gegaan zoals verwacht, dan was ik nu doodop van een uur persoonlijk trainen en was ik donderdag bij de presentatie van ‘De Stad, de Dystopie’ van Peter Prins, maar ik werd snipverkouden, vroeg naar bed. Gelukkig ben ik thuis en toept Roos niet CORONA, CORONA, wat tegenwoordig de eerste reflex is.

Gaat alles zoals verwacht dan blijft Trump president en liggen vier nieuwe jaren van angst, tweespalt en leugenachtig opportunisme in het verschiet. Het wordt dan nog moeilijker om die Zeitgeist buiten de deur te houden. Woensdag ben ik bij een debat over politie en diversiteit; inclusie heet dat nu. Ik weet dat de vergelijkingen met de Verenigde Staten volgen, dat er wordt gesproken over politiegeweld in een politiestaat. Dat racisme alomtegenwoordig is, met de witte agent als antagonist.

Zoals verwacht vieren we onze vakantie niet in Frankrijk of Oostenrijk, maar is het onzeker waar wel. Ik sprak er met een collega over en zei dat ik het vakantiegevoel gelijk stel aan buitenland, wat een hooghartig standpunt is. Maar Nederland is zo gemakkelijk.

Geplaatst in Berichten

De naakte cijfers: 98,5 kg, 24,4 procent vet (voor de categorie vanaf 54 jaar moet dat 20 zijn) en een BMI van 26,1. Duidelijke signalen, zei mijn personal trainer (PT), ‘maar ik maak een atleet van je.’ Hij ziet doorzettingsvermogen, fitnessethos, hoewel ik geen enkele oefening kon afmaken. Het enige bemoedigende is dat ik mijn buik (104 cm omvang) kan intrekken tot 95 cm. Het vet heeft zich nog niet vastgezet. Met mijn spieropbouw is ook niets mis, maar mijn benen zijn te zwaar, wat wielrenners typeert. Die kunnen met gemak 100 kilometer fietsen, maar geen kilometer hardlopen.

Les twee was confronterend, hoewel verwacht. Tot nu is elke oefening te zwaar, zoals de basisoefening waarbij ik de sportschool squattend doorloop met in elke hand 5 kilo, niet naast me, maar op 90 graden voor de biceps. Nog 28 lessen te gaan. Vanaf de vijfde wordt mijn eet- en drinkpatroon doorgelicht.  

Ik bedenk me net dat mijn recente blogs veel weghebben van Bridget Jones’ dagboek. Nee toch. Dan liever “Dear world, fuck of, ik ga golfen” van Frank Keizer, want …

Het was een sportieve week. Dinsdag die eerste personal training, donderdag voor het eerst in acht jaar golf gespeeld, wat verrassend goed ging en leuk was, met zelfs een par en enkele double bogeys. Ik speelde beter dan de handicap 54 waarmee je tegenwoordig begint; vroeger was het 36. De enkele kaarsrechte afslagen deden me goed. Vrijdag volgde ik een les bodycombat.

Op het werk liep het verrassend vlot, wat ook wel eens gezegd mag worden. Akkoorden kwamen snel, met zeer bescheiden tekstwijzigingen. Een collega en ik werken aan een zespagina-artikel over duurzaamheid bij de politie, wat an sich al interessant is en een thema dat mij na aan het hart ligt.

Nog drie weken voor de vakantie. Ik ben weer gaan golfen omdat we mogelijk naar Frankrijk gaan, naar een huisje dat aan een golfbaan ligt. Maar Frankrijk kleurt roder met de dag… Misschien dat we toch in Nederland blijven.  

Geplaatst in Berichten

Een dag zonder ijdelheid kan blijkbaar ook. Zonder drukmakerij over buikgewicht, spierpijn of een ouwe kop. Een dag vooral om te schrijven en om vader zijn nieuwe rollator te brengen. Met een mini-blog tot besluit waarin ik Ton van ’t Hof armoedig imiteer, zonder zijn finesse of diepgang. Ton schrijft over het geleefde leven, ik heel soms over het te leven leven, zonder hoofdrol.

Geplaatst in Berichten

Dus stellen we vast: droger worden en meer toning. Ik dacht mij vooral op het buikvet te moeten richten, maar het vet zit ook op mijn rug, constateerde de personal trainer na een kneepje in mijn rugspier. Het worden zware maanden: 30 lessen voor 75 euro per uur. Ik vind dat een heel fors bedrag, maar het is een noodzakelijke investering in gezondheid. De oefenles was zwaar: de PT maakte me het niet gemakkelijk met oefeningen die ik nooit deed en nooit zou bedenken. (Lopen op een crosstrainer en dan met gewichten van drie kilo hoge jabs doen.) Ik ben volgens hem een lineair sporter (op bodycombat na), wat wil zeggen dat ik op één niveau train; dus lang fietsen op hetzelfde tempo en idem voor de crosstrainer. De sleutel tot mijn geluk is interval, wat neerkomt op piekbelasting. Ik voel het nog.

Wat ik ook leerde: ik heb weinig spierkracht in mijn linkerbiceps en de kracht in mijn benen is minder dat ik als fietser zelf dacht. Het was een ontnuchterende les. Buiten sprak ik een bodycombat-lerares die ik vertelde over het persoonlijk traject. Ze zei dat ik er goed uitzag, wat een lieve leugen was, maar een welkome.

Post.nl is veel sneller dan DHL constateer ik opnieuw. Vader is gevallen van zijn rollator waarvan de remmen kapot zijn, dus bestelde ik donderdag een nieuwe. Die zou volgens de leverancier direct leverbaar zijn, uiterlijk zaterdag, maar DHL wijkt uit naar maandag.

Dat mijn vader opnieuw is gevallen is al vervelend. De herrekening van zijn maandlasten komt daar bij. Voor zijn oude woning betaalde hij 300 euro huur, wat echt laag is. Maar de 1600 euro die hij nu moet betalen is buitenproportioneel. Het klopt met zijn oude salaris, maar gestaffeld ernaartoe werken had vriendelijker geweest, een geleidelijke overgang. Vader had het ruim, maar moet voor het eerst in zijn leven op de centen letten.

Binnenkort moet ik een week lang opschrijven wat ik eet en drink. Vandaag gelukkig nog niet. Er staat ons een barbecue in Loosdrecht te wachten.

Geplaatst in Berichten

Er staat sinds kort een gelovige Afrikaan bij de Appie, een man die mannen brother noemt en vrouwen sister. Hij handelt in alledaagse wonderen denk ik, getuige de ansichtkaart waarop hij een fors degen slikt. Meer truc dan wonder natuurlijk, maar mensen zijn voor minder in Hem gaan geloven.

Meer poëzie zit er deze hondsdagen niet in. Ik kom de nachten met moeite door. De eco-mens in mij vraagt zich af of die ventilatoren niet te veel energie vergen, maar het beetje verkoeling dat ze bieden heeft de overhand. En een waterijsje na het eten.

Mijn buikje wil maar niet verdwijnen. Ik heb de alcohol afgezworen en heb Roos gezegd geen snoep meer te kopen, want ik kon er moeilijk van afblijven. Maar geen snoep, geen drank zijn niet genoeg. Toen ik de sportschool verliet, kwam ik in gesprek met een personal trainer – die ook aan de kost moet komen en me daarom aansprak – maar hij was aardig en zei de goede dingen. Zaterdag volgt een uur om te zien hoe fit ik ben en wat ik wil (ijdelheid speelt me) waarna een plan volgt. Gezien mijn verhoogde kans op hart- en vaatziekten door kanker is het geen gekke zet om iets meer te doen dan gemakkelijk voelt.

Geplaatst in Berichten

Misschien heeft Arnon Grunberg zijn opiniestuk voor NRC over de noodzaak tot Wiedergutmachung voor het slavernijverleden eerst voorgelegd aan Control Alt Delete, dat zich verzet tegen het etnisch profileren door de politie. Anders begrijp ik de link niet die de schrijver legt tussen beide ‘fenomenen’.

Ook Nederland zal uiteindelijk niet ontkomen aan enige vorm van herstelbetaling voor zijn slavernijverleden, en dat geldt ook bijvoorbeeld voor de vernedering vanwege recente etnische profilering door de politie, een misstand die niet alleen zwarte Nederlanders maar vooral ook Marokkaans Nederlandse jongeren heeft getroffen.”

Het idee is dat de staat excuses maakt voor het slavernijverleden en slachtoffers schadeloos stelt, en daar kan ik mij in vinden. Wat ik niet in de haak vind, is het slavernijverleden op één lijn zetten met het etnisch profileren. Alsof de politie het verlengstuk is van die geschiedenis. Alsof het etnisch profileren minstens zo erg is als de slavenhandel toen.

Over de vraag wie je schadeloos moet stellen, mag je discussiëren, stelt Grunberg, maar hoe dat moet met een nog lopend thema (etnisch profileren is nooit goed te praten, laat ik dat vooropstellen) is de vraag. Moet er een openstaande rekening komen, waar iedereen die zich geprofileerd voelt, aanspraak op kan maken?

Wat het mee mag beginnen, zijn cijfers en feiten. Hoe vaak profileren agenten? Waar is dat gebeurd en wie waren erbij betrokken? Met die cijfers kun je beleid maken, invloed hebben op hoe agenten zich moeten gedragen. Beleid dat er bij de politie overigens sinds enkele jaren ook is en dat leidde tot instructies en gedragscodes en ook een app waar je incidenten van etnisch profileren direct kunt melden. Punt is nu dat dat laatste weinig gebeurt, wellicht omdat de app van de politie is, wat een begrijpelijke reflex is. Maar meld het dan elders en zorg dat de cijfers boven water komen. Dan hangt er niet alleen een gevoel boven de markt, maar is er ‘tastbaar’ bewijs. Bewijs dat de politie ook zelf tracht te verzamelen, voor een steeds verder aan te scherpen beleid.

Geplaatst in Berichten

Je zou het alleen al voor het inpakken doen, overtuigd dat je voor die ene dag nu eens niet te veel meeneemt en toch met een zware tas vertrekt. Een tas met wandelschoenen erbij, want wandelen is hip. Het uitje kwam spontaan, nadat Roos een recensie las in NRC over een tentoonstelling in het Veenkoloniaal Museum in Veendam. Daar was werk te zien van Jannes de Vries van De Ploeg. Ze vond er een arrangement bij in Landgoed Westerlee.

Zaterdag waren we om 15.30 in Veendam, in wat je gerust een ouderwets museum kunt noemen, waar je het onderwerp nog moet ruiken en met (te) veel informatie over te veel onderwerpen, alles gelinkt aan de veenkoloniën en de geschiedenis er na. Onaangenaam was het niet. Jannes, voor wie we kwamen, vonden we oké, hoewel we moesten gissen naar de link tussen felle kleuren en diepe vroomheid. Zijn oudste werk beviel het beste.

In Westerlee, op ons landgoed, kregen we kamer 1, met jacuzzi, gniffelde de receptioniste, alsof ze ons een erotisch geheim verklapte. Dan zullen we er maar gebruik van maken, speelde ik mee. ’s Avonds in de afbladderende opkamer aten we een simpel, maar prima viergangenmenu. Aan de bar bestelden we een calvados (ik heb mijn alcoholvrij leven alleen deze avond opgegeven), wat de barvrouw niet kende, dus wezen we de fles aan en zei ze inschenkend of het oké was dat ze de fles opmaakte.

Die avond veel overwogen voor de zondag, maar Kunsthalle Emden, DR888 in Drachten en Museum More legden het af tegen Bourtange. Daar veel zon gekregen. Het lichtte de grijze horde prachtig op.

Geplaatst in Berichten

Telkens als de boeren protesteren, heb ik een nieuwsdienst in Den Haag, wat tot nu toe vier keer gebeurde. En telkens wordt de berichtgeving rustiger. Terug loop ik vanaf het bureau naar het station over de Laan van Reagan en Gorbatsjov, wat geen laan is maar een geasfalteerd olifantenpaadje. Het voert me naar het station en heel soms naar Two Tribes van Frankie Goes to Hollywood. Vandaag geen last van.

Bovenaan de metrotrap Vijzelgracht raapte ik een tientje op. Nog geen twee seconden later koeterwaalst een dakloze Oost-Europeaan dat hij heel blij is dat ik zijn geld heb gevonden. Ik protesteerde niet en gaf hem ‘zijn geld’, waarna hij me 50 meter lang begeleidde met bedankjes.

Thuis bleek Roos de nieuwe bureaustoel die ik had gekocht al naar boven te hebben gesjouwd. Kranige vrouw. De stoel is geen overbodige luxe, omdat ik de komende jaren, tot aan mijn pensioen, vaker thuis werk. En dat ik schrijf over pensioen, betekent dat ik oud ben. Maar niet gammel. Dat kan niet met deze stoel.

Geplaatst in Berichten

U valt op, meldde LinkedIn. Wat ik me niet kan voorstellen, of dan in negatief opzicht, want ik worstel mij door het werk. Heb commentaar wanneer ik mij verbaas over zaken en processen en wordt daar weer op aangesproken. Maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar, mijn hele werkend leven al.

Het is vast lastig met mij werken. Zelf wijt ik het aan de corona en thuis zitten. Natuurlijk heb ik in Roos iemand met wie ik alles kan delen, zoals zij met mij alles kan delen. Maar ik mis de reflectie op het werk van collega’s, dat je alles samen verwerkt. Nu moet ik voor een luisterend oor bellen. Het gebeurt, ik word gebeld en ik bel soms ook, maar het haalt het niet bij het gebruikelijke.

Heb ook gemerkt dat we heel goed in het heden kunnen leven. We maken geen plannen, zoals we nooit plannen maken, of het moet vakantie zijn. We doen waar we zin in hebben, zonder het heilige moeten. Daar wordt een mens ontspannen van, in het weekend. En dan is het weer maandag.

Voor een rubriek over internationale politiebladen vond ik een Frans magazine. Ik liet een inleiding van een artikel voor het gemak vertalen door Google en kwam op deze instant-poëzie.

De dagen gaan voorbij en de tijd weegt.
Meer, indien mogelijk, wanneer

nabijgelegen smelten weg
totdat het verdwijnt. Gewend om weerstand te bieden.

Onze topsporters passen zich aan
aan het koppige uitstelgedrag waartoe ze zijn
veroordeeld. En zijn voorbeeld van matigheid wordt
in een fortspiegel waar je naar jezelf kunt kijken.

Ondertussen heb ik mijn websitenaam aangepast en hoop ik dat iedereen die het oude adres gebruikt wordt doorgeleid. Er zit blijkbaar 48 euro tussen markvanderschaaf.online en markvanderschaafonline.wordpress.com.

Geplaatst in Berichten

Over een blog kwam er vragen vanuit het werk en dat er een gesprek moest plaatsvinden, na een eerder gesprek over een blog. Met censuur had het niets te maken, maar het ging om de motivatie, de vraag waarom ik soms weinig flatteus schrijf over werk. Ik ga natuurlijk praten, want er schuilt niets kwaads achter. Hoogstens verbaas ik mij soms over het kantoorleven en specifiek de wereld van adviseurs.

Maar omdat het de derde keer was en ik een rancuneus mannetje kan zijn, heb ik besloten om al mijn collega’s op Facebook te ontvrienden en op Insta niet meer te volgen, of gevolgd te worden. Ik deed het eerder, maar dit keer voorgoed. Privé en werk gaan niet goed samen, hoewel het werk er alles aan is gelegen om die werelden wél samen te brengen. Het is heel gebruikelijk dat ik na werktijd word gebeld of een appje krijg, of met vragen over het cms of dat ik nog eens een procedure uitleg en daar ging ik in mee. Sterker nog, ik bood het altijd aan. Is er iets, bel me maar. Daar kom ik nu op terug. Zodra de werkweek erop zit, gaat de telefoon uit. Wat mijn collega’s in de gelegenheid stelt om hun problemen zelf op te lossen.

In april was ik productief met poëzie schrijven, maar nu lukt niets. Ik geef wel aanzetten, maar het is te veel proberen en zelden doelgericht. Maar het komt vast goed. Ik hoef niet elk jaar een nieuwe bundel te presenteren.

Meer bekommeringen zijn er niet. Ik lees, sport, eet lekker en geniet van mijn leven met Roos. Vanavond staat een spaghetti vongole op het menu en morgen Indische mosselen. Het is een schelpdierweekend, bedacht ik, waarna ik mijn schulp kroop.

Geplaatst in Berichten

Actiegroep Viruswaanzin heeft vandaag bij meerdere krantenredacties gedemonstreerd tegen de berichtgeving over het coronavirus. Daarover zijn de kranten niet eerlijk, stelt actievoerder en Godgezant Willem Engel. Zijn mensen trokken op naar het Media Park in Hilversum en stonden in Amsterdam bij het pand waar de redacties van Het Parool, De Volkskrant en Trouw werken. 

Het Algemeen Dagblad moest ook weten wat er speelde, dus gingen Willem en trawanten naar de Marten Meesweg bij Rotterdam Alexander. Het AD is daar jaren geleden weggegaan. Het pand huisvest nu het Politiedienstencentrum, wat mijn vaste werkplek is. “Er demonstreren dus mensen tegen media die hen niet goed zouden informeren over corona. In Rotterdam staan ze bij een pand waar het AD al acht jaar weg is”, vatte een medewerker van de krant het samen.

Willem zei in een livestream op Facebook dat het hem verbaasde dat er zo veel politiemensen rondliepen. Ik voorzie een nieuwe samenzweringstheorie dat de politie alle media in handen heeft en de eigenlijke bron is van corona. Waarom zouden we ons anders druk maken om die 5G-zendmasten die het virus verspreiden?

Beter nieuws: Beavis & Butthead komen terug. Ik zie uit naar hoe ze deze tijdgeest fileren. I am the Great Cornholio, I need T.P. for my bunghole.

Geplaatst in Berichten

Het idee kwam toen we bij het diner spraken over Graz, waar een van de dochters van de zus van Roos gaat wonen. Ik was er één keer geweest, een paar uur, en herinnerde mij de pestzuil. Ik zei dat woord, waarna ik glazig werd aangekeken alsof ik over een totempaal sprak rond het fenomeen pesten. Maar de pestzuil herinnert aan de Late Middeleeuwen toen de pest een derde van de Europese bevolking tot zich nam.

Zou het een idee zijn om een coronazuil op te richten? Een beeld om alle gevallenen en slachtoffers van covid-19 te gedenken? Ik denk aan iets klassieks met goud en marmer en tierelantijnen en niet iets modernistisch met een DNA-spoor of zo, zodat de plaatselijke FvD er alvast geen aanstoot aan kan nemen. En we zetten het in Brabant, waar het virus het hardst toesloeg. Bijkomend voordeel: we voegen iets toe aan het beeldenbestand van Nederland, dat zo ernstig lijdt onder de beeldenstorm.

Vraag nu: in welke Brabantse stad? En hoe ziet de zuil eruit? En als de overheid niet rap over de brug komt, zullen we het dan crowdfunden? Alternatieve naam: de covidkolom, of covid-kolos.