Geplaatst in Berichten

Van de prins geen kwaad

Vaste prik in NRC zijn de columns van Caroline de Gruyter over alles Europa, waarin ik vandaag las over Oostenrijk dat in 1919 de adel afschafte.

Met de Habsburgergesetz werden de eigendommen van het keizerlijke huis van Habsburg geconfisqueerd. De Adelsaufhebungsgesetz van 3 april 1919 regelde de afschaffing van de adel, evenals nobele privileges, titels en namen in Oostenrijk. Het ging zover dat je ook geen adellijke partikels meer mocht voeren, zoals von en zu. Zo veranderde Karl von Habsburg (troonopvolger) naar Karl Habsburg-Lothringen.

Het aardige vind ik dat Oostenrijkse regeringen tot op heden geen duimbreed toegeven aan pogingen tot opwekking van de adel. Wie weet kan het in ons land ooit zo ver komen.

Was getekend
Mark Schaaf

Geplaatst in Berichten

Vorige week is mijn 88-jarige Duitse oom overleden in zijn slaap. Hij is van zijn dementie verlost, appte mijn neef. Gisteren zag ik op Instagram een foto van het graf. Toen ik mijn vader over de dood van zijn zwager vertelde, reageerde hij erg laconiek met: ‘dat kan ons allemaal gebeuren’. Daarmee was de kous af.

Het identitaire denken is meer dan ooit aanwezig, merkte ik deze week. Er was discussie of dichter Marieke Lucas Rijneveld, die zich genderneutraal noemt, het inauguratiegedicht en een bundel van de Amerikaanse Amanda Gorman mocht vertalen. Rijneveld zou als wit persoon de taal van Gorman niet begrijpen. Goed dat poëzie weer eens op de voorgrond komt, dacht ik, maar ik miste de vraag of het werk van Gorman (twee bundels) niet te snel wordt geprezen.

Op het werk was een online lezing van een Nederlands-Turkse fotografe. Zij doorspitte de beeldbank van het ANP en concludeerde dat het beeld van moslima’s erg stigmatiserend is. Door vooral veel hoofddoek. Geen sportende of werkende moslima’s te bekennen. Frappant waren de trefwoorden die de fotografen invoerden: inburgering, asielzoekers, allochtoon, wat je sowieso niet door fotografen moet laten doen. Taal is zeg maar niet hun ding. In onze app-groep trokken redacteuren de schuldschoenen aan met de belofte er beter op te letten.

Ik ben een halve kilo aangekomen. Gelukkig fiets ik me suf, om de boel weer bij te trekken. Zoals gisteren door de achtertuin van mijn jeugd, die zich langs de dijk van Purmerend en Oosthuizen strekt. Pittige tocht.

Geplaatst in Berichten

Hoorde onlangs iemand iets zeggen over een paard met een euthanasievraag en moest er (sorry) hard om lachen. Heb intussen de Stemwijzer geprobeerd (sorry) en kwam steeds uit bij GroenLinks (sorry). Ben voor het werk bezig met informatie overzetten naar de nieuwe site, wat gemakkelijk lijkt, maar niet zo is, als je doet wat ik er nog meer bij doe (selecteren, herschrijven, aanvullen).

Geplaatst in Berichten

Het kleine leven

U heeft deze schoenen niet lang gedragen, merkt de schoenmaker op, waarna hij de zool van de kapotte schoen eraf trekt, met een naar scheurend geluid. En direct erna de zool van de niet kapotte schoen. Ik zeg hem eerlijk dat ik ze al had opgegeven, stiekem hopend op zijn instemming zodat ik ze ter plekke kon weggooien; dat anderen er nog wat aan hebben. Maar voor 20 euro kan ie ze verlijmen en zijn ze gered. Oké.

Het is mijn eerste winkelervaring in tijden, van korte duur. In de supermarkt kom ik niet. Ik loop met Roos mee en wacht buiten tot ze terugkomt. Intussen mensen ontwijkend die op me aflopen. Vooral jonge meiden, drie of vier op een rij, met hun coffee-to-go, hebben lak aan de afstand tot een ander. Ik geef ze een norse blik, maar weet dat ze geen oog voor me hebben. Grijze baard is oude man = onopvallend.

Ik vind het taalgebruik van Tom Lanoye veel te barok, ik moet me erdoorheen klauwen, maar het beeld dat hij in NRC over Nederland schetste – ooit een voorbeeldland – was raak.

De afbraak die zij (relschoppers) aanrichten, aan bushokjes en winkels, is klein bier vergeleken met de afbraak die – onder de volle aansprakelijkheid van de Rutte-doctrine – jarenlang is aangebracht aan de héle Nederlandse samenleving.

Donderdag vierden Roos en ik acht jaar huwelijk en achttien jaar samenzijn. We wilden bestellen bij een restaurant, maar dat leverde die dag niet. Wel konden we ons inschrijven voor een Valentijnsdagdiner. Roos schotelde die avond ‘dan maar’ steak tartare met frietjes voor, met een goede Bourgogne, waarvan ik maar liefst twee glazen dronk.

PS Ik vind het obsceen dat mijnheer Messi 550 miljoen euro krijgt voor vier jaar voetbal, obsceen en abject.

Geplaatst in Berichten

In een tv-uitzending klaagde een startende ondernemer over een aanvraag voor subsidie die direct was afgewezen. De man zei, en herhaalde dat nog eens: “De computer zegt nee.’ Waarmee hij een onvervalste Little Britain deed.

Ik moet dingen lezen, tot me nemen, zoals een essay van Gert de Jager over het werk van Tonnus Oosterhoff, een gesprek over Wereldgemiddelde van Harry van Doveren waaraan Ton van ’t Hof deelneemt en voor mijn werk een klaarblijkelijk echt goede verhandeling over webcontent, en er zijn boeken die op me wachten … en wat doe ik? Vroeg naar bed en daarvoor Netflix. U ziet, het pre-avondklokleven bruist.

Geplaatst in Berichten

Verkiezingen uitstellen? Niet nodig. Als we naar de supermarkt kunnen, kunnen we ook naar het stembureau. En ik vermoed nog veiliger ook.

Lieke Marsman is de nieuwe Dichter des Vaderlands. Mooi. Alles beter dan voorganger Tsead Bruinja, wiens werk als vaderlands dichter ik nog eens las, zonder ooit onder de indruk te zijn. Het eerste gedicht van Marsman beviel me goed.

Waar ik vroeger met nattigheid en wind in de winter niet de fiets op te branden was, kies ik tegenwoordig warm bemutst het wielrenpad. Vrijdag en vandaag ongeveer hetzelfde rondje, naar Spaarndam en met omwegen terug.

Wat kan ik mijzelf toch in de weg zitten. Afgelopen donderdag sloot ik de tent halverwege de middag, beu van een reeks onbelangrijke incidentjes waar ik mij wel aan ergerde. Wat het vooral is: al twee jaar wordt gezegd dat ons werkproces moet veranderen. We doen niet meer dan invullen (van bladen, van webrubrieken), zien dat de samenwerking met adviseurs niet goed loopt maar het echte gesprek wil maar niet komen. Natuurlijk zit corona dwars, maar zelfs de geringste aanzet mist. Ik moet er mee leren omgaan, anders worden de komende maanden een martelgang. Ik merk het ook fysiek.

Geplaatst in Berichten

Ik had een tekst in de maak over Kapitein Iglo, die twaalf jaar geleden nog uitvoer met kindermatrozen en die vocht met vissticks-etende octopussen en de kapitein van nu die werkt op een trawler met een volwassen bemanning, maar het werd minder leuk dan ik dacht. Het was ook geen beproefd concept tegen Blue Monday, waar ik verder geen belang aan hecht. Ik bepaal zelf wanneer ik neerslachtig ben.

Heb de laatste dagen veel gewandeld en in de bittere koude op de racefiets gezeten, om een beetje fit te blijven. En dat lukt. Verder boeken besteld en maar één keer kleding: een thermomuts voor het fietsen. Ik wacht voor ‘Een jaar uit het leven van Gesine Cresspahl‘ met bestellen tot ik een paar pagina’s kan lezen. Ik wil weten wat me te wachten staat voor ik 85 euro besteed en 1600 pagina’s doorwroet.

We kijken met veel plezier naar de nieuwe reisserie van Ruben Terlou, over de nieuwe Zijderoute en hoe China haar cultuur weinig subtiel opdringt. De Chinezen die voor de camera komen verbazen me. In elke aflevering is er één die zegt dat ie pas gelukkig is als ie veel geld verdient, rijk is. In Het Parool las ik dat ze in China wel genoeg hebben van imitatie-architectuur (Holland Village, Eiffeltoren, Big Ben) en dat het wat patriottischer mag. Ook dit gebouw staat ter discussie.

Geplaatst in Berichten

Ik vroeg vader of hij wist wat er in de Verenigde Staten was gebeurd. Waarschijnlijk niet als je alleen naar SBS6 kijkt, maar hij redde zich aardig door te zeggen dat het daar een zooitje is.

Gisteren de eerste afspraak bij mijn nieuwe mondhygiëniste. Ging prima. Aan het einde raadde ze me aan een tongspatel te gebruiken, want er zat wat aanslag op mijn tong. En wacht, ze had er nog een één, die ik thuis direct gebruikte. Ik voelde me Romeins toen ik er wat tongbeslag afschraapte.

Vandaag niet gefietst, maar over een polderspoordijk bij Wilnis gelopen, naar Vinkeveen en terug door de polder. Heerlijk weertje voor tien kilometer. Als stadse jongen miste ik een koek-en-zopie, een kraampje halverwege met Glühwein of warme chocolademelk. Glühwein is Da Bomb in Amsterdam. Geen café zonder.

Geplaatst in Berichten

Op nieuwjaarsdag heb ik een lekker stuk gefietst, naar Haarlem en via Halfweg en Sloten terug. In Amsterdam kon ik de Amstelveenseweg volgen, maar koos ik de Koninginneweg, waar ik – toeval – mijn broer en zijn vrouw zag wandelen, zodat ik ze persoonlijk een goed 2021 kon wensen.

De beste wensen waren er ook bij het Nieuwjaarskoffiemoment van de dienst waarbij ik werk. Nieuwe collega’s werden verwelkomd en we kregen letterlijk een middelvinger en een duim van de spreekstal-manager (de gebaren werden tegelijk uitgevoerd). Uitleg van deze handeling bleef uit, zodat ik in de chat om uitleg vroeg. Na de meeting kwam het antwoord. Het was een methode om over jezelf te vertellen met behulp van je vingers. Achter de duim schuilt de vraag waar je goed in bent en met de middelvinger vraag je: waar heb je een hekel aan?

Aan het einde van het koffiemoment werden er tranen geplengd, die doorsijpelden in het vervolggesprek in kleiner comité, waar een collega moest afhaken. Haar jaar was helaas slecht begonnen en dat kwam er uit. De gespreksmanager van ons groepje kwam na wat troostende woorden voor de collega terug in ons gesprek en gooide er zonder blikken of blozen uit dat ik van mijn hart ongetwijfeld geen moordkuil had gemaakt, zodat ik weer wist hoe men mij ziet: een emotionele blindganger die altijd wat te zeuren heeft.

We hebben de kerstboom de deur uitgedaan, na een maand trouwe dienst, zonder veel naaldenverlies. Dat hoort trouwens bij de ringvinger: de vraag waar je trouw aan bent.

Geplaatst in Berichten

Weinig te melden. Ik ben weinig buiten en heb op het werk weinig te doen, want bijna iedereen is vrij. Van lamlendigheid ben ik de beeldbank aan het opruimen. Heb weinig zin om het jaar door te nemen, want heel spannend was het niet. Het enige wat telt, is dat ik nu 90,7 kilo weeg, 8 kilo minder dan 3 maanden geleden. En dat ondanks het gemis aan sport. Wel heb ik zaterdag lang op de racefiets gezeten, in de natte kou. Daardoor werd ik verkouden, maar het trekt weg. Morgen gooi ik er bij uitzondering enkele flessen cava in. Opdat de roaring twenties echt beginnen.

Geplaatst in Berichten

Na de online kerstborrel was ik voor het eerst sinds maanden wat neerslachtig. Of we wilden zeggen waar we trots op waren, het afgelopen jaar, en om dat op een A4’tje te zetten. Ik wilde niets zeggen, bleef zwijgen, tot aan het einde een collega opmerkte dat ik nog niets had gezegd, zodat ik toch moest. Nee, niets om trots op te zijn, opende ik, om daarna kort een somber verhaal af te steken over slechte samenwerking, over dingen die nog altijd niet goed gaan. Ik kreeg als troost oprechte lof over een moeilijk artikel, maar ik wimpelde dat weg, omdat het nu eenmaal mijn werk is, niets bijzonders. ‘Komt het nog goed’, vroeg Roos, toen ik terug was van een lange fietstocht, maar ze wist dat het die dag niet goed zou komen.

De volgende dag ging al beter. ’s Avonds spraken we er nog over, dat we allebei zo moe zijn, van… tja, van wat. We probeerden de situatie waarin iedereen zit te overzien, maar kwamen niet tot een conclusie.

Enschede gaat door de nieuwe lockdown niet door. Voornamelijk omdat Rijksmuseum Twente dicht is. En dat je in het hotel geen maaltijden kunt krijgen; dan maar in het voorjaar. Mijn ‘zwager’ Wim vindt mijn blogs vaak zwaar op de hand. Zou ik hem in de eerste regel moeten waarschuwen voor dit blog?

Geplaatst in Berichten

Les dertig komt er niet. Of beter, die sla ik over. Het heeft geen zin om na vijf weken van inactiviteit één uur ontzettend te overdrijven. Ook was de (nu blijkt) laatste les vervelend. Mijn personal trainer was narrig en ongeduldig dat sommige oefeningen niet goed lukten. Dat kwam vaker voor maar dit keer vond ie het nodig om mijn tekortschieten te benadrukken. Ik denk dat hij het jammer vindt dat ik niet verder ga. Hij probeerde het nog een keer na de les, toen we over de lockdown hoorden. “We gaan één op één verder’, zei hij monter, waarop ik niet antwoordde. Ik had immers eerder al aangegeven voorlopig te stoppen.

Vanmorgen woog ik mij nog maar eens, om te weten of ik de komende vijf weken, zonder sport, op gewicht kan blijven. 91,5 kilo. Daar moet ik het mee doen.

Op Instagram kwam een prachtige reactie (ik meen gemeend) op mijn foto’s.
Your pictures look like an exquisite visual diary. The pictures are intimate and expressive. You are a very good and perceptive photographer. What’s more, you have an eye to make ordinary scenes into the source of art. Please post more. Congratulations.

Geplaatst in Berichten

Na het bezoek aan het Stedelijk, specifiek de tentoonstelling Ulay was here, dacht ik dat het soms beter is om conceptuele kunst enkel te beschrijven en niet te maken. Dat dacht ik bijvoorbeeld bij foto’s van glazen vocht, die iets te maken hadden met de chemokuur van de performancekunstenaar. Interessant gegeven, uitvoering overbodig. Maar, besef ik ook, sommige werken bestaan louter in de uitvoering. Komt het toch weer aan op persoonlijke keuzes.

Zometeen les 29 van 30 en dan vijf weken wachten want de sportscholen gaan dicht. Ik zou na de laatste les iets minder strikt zijn in eten, maar zet het caloriearme toch voort. Voor je het weet zitten de kilo’s er aan, zoals eerder gebeurde toen ik nauwelijks kon sporten en alles at wat op tafel kwam.

Geplaatst in Berichten

De veldslag met mijzelf wordt langzamerhand een zegetocht. Ik weeg nu 91,5 kilo. Zo veel woog ik tijdens mijn studententijd (wat toen wel mijn zware periode was door alcohol). Nog twee lessen te gaan. Daarna komt het aan op zelfdiscipline.

Een bezoekje gebracht aan vader, met wie ik koffie ging drinken in de kantine van het verzorgingstehuis. Hij ziet nauwelijks iets, maar weet dat er tegenover hem een tafel vol vrouwen is (wat hem niets doet). De medewerkers zijn lief voor hem en gaan mee in de eeuwig herhaalde grappen. Vader spreekt de laatste tijd meer over de dood en benadrukte dat niemand erbij mag zijn als zijn as wordt verstrooid, en nergens anders dan in de tuin van het crematorium. “Ik wil niet dat iemand mij herinnert als as, maar hoe ik was”, dichtte hij plotseling. Komt goed, paps, komt goed.

De nieuwe kledingkast is binnen twee uur door twee jongemannen geplaatst. Mijn kleding hangt al. Roos moet nog aan de verandering wennen. Volgende week een overnachting in Enschede, met vooraf een bezoek aan Rijksmuseum Twenthe.

Een collega las Abduraman en vond het tof. Het deed hem denken aan een nette Herman Brusselmans, vanwege het absurdisme, maar minder leunend op grofheid en seks. Leuk toch?

Geplaatst in Berichten

Wie Netflixt zal Tammy zien was het top tien gebod, dus keken we Tammy. Een zwakke film, geregisseerd door Melissa McCarthy die de hoofdrol speelt en altijd de lolbroek wil uithangen. Het verhaal zelf kan ermee door: vrouw raakt baan en vriend kwijt, pakt haar biezen en neemt drank- en pillenverslaafde oma mee op een road trip, om na een paar ‘avonturen’ bij zichzelf terug te keren met nieuwe liefde. Maar in handen van de grollenmeester McCarthy is het een niemendalletje geworden, met te vette knipogen naar de lolbroekerij. Het verhaal verdient serieuzer acteerwerk (echte pijn, echt verlies) en een somberder regie, waardoor de grappen ook beter tot hun recht komen. Ik stel een remake voor. Dan mag Susan Sarandon blijven, die bewezen heeft drama aan te kunnen, maar in Tammy niet optimaal acteert.

We keken Tammy omdat we moe waren. Moe van vijf kledingkasten uit elkaar halen en naar beneden sjouwen. Maar, zei ik tegen Roos, we kunnen het nog alleen, hebben geen hulp nodig. Vrijdag komt de nieuwe kast. Vijf zakken oude kleding zijn intussen weg.

Geplaatst in Berichten

De Duitsers deden niet onnodig ingewikkeld over het woord van het jaar en kozen voor Corona-Pandemie. De Engelsen kozen ook met hun verstand en gaven de voorkeur aan Lockdown. De Fransen zetten daar netjes het woord Confinement tegenover. In Nederland moet het woord nog worden gekozen. Iets simpels als covid kan, maar Van Dale, die de stemming leidt, koos voor (bijdehante) variaties op het virus, zoals coronamoe, covidioot, eenzaamheidsvirus, raambezoek of jojolockdown. Wie er ook wat van kunnen, zijn de Oostenrijkers, hoorde ik gisteren van ‘zwager’ Theo Deutinger. Daar hebben ze gekozen voor Babyelefant, want dat is de afstand die mensen onderling moeten houden. Dat is een vreemde associatie, zeiden we, want hoe veel Oostenrijkers hebben zo’n dier in het echt gezien? Had dan gekozen voor een berggeit, opperde Theo. Dat kan het Midden-Europees bergvolk begrijpen.

Geplaatst in Berichten

Sinds 18 november geen bericht? Logisch als je niet meer meemaakt dan werk. Op het verschijnen van Abduraman na. Een in mijn ogen zeer coherente bundel, wat een dodelijke kwalificatie kan zijn, maar in dit geval niet opgaat. Er is eenheid, prettige eenheid die je langs het leven van Abduraman en een alter ego voert. Er zit seksualiteit in (Ton van ’t Hof noemde dat ooit de rode draad in mijn oeuvre), enkele diepere gedachten, beetje humor en er staan ook gewoon sterke zinnen.

Er waren wat dingen op het werk waar ik jullie niet mee lastig val, omdat het ging over bijeenkomsten die op voorhand leuk zouden zijn. Bij deze munt ik het nieuwe woord: blijeenkomst. Mijn personal training loopt op zijn eind en brengt me inmiddels op de 92,3 kilo (begon op 98,7). Nog vijf lessen te gaan. Ik ben wel klaar met dit strikte leven, van elke calorie tellen en de lekkere trek negeren. Mijn trainer wil heel graag dat ik doorga en bedacht voor de volgende sessies een eiwitrijk dieet (voor meer spieren) maar ik houd het voor gezien. Omdat het bar veel geld kost en omdat ik de lessen ook zelf in de praktijk kan brengen.

Had ik al gezegd dat Abduraman uit is? Roos wilde een kerstboom en wat denk je: we hebben er een. Tradities zijn ons vreemd.

Geplaatst in Berichten

Mark Rutte feliciteerde Joe Biden met de presidentiële winst en twitterde dat hij dat deed ‘On behalf of the Dutch cabinet’. Had hij Cabinet gebruikt, met hoofdletter, dan was dat prima geweest, of anders Government of Administration. Of namens het Nederlandse volk. Maar nu dus felicitaties van een kabinet, een ladenkastje.

Ik gruw vaak van de taal van nu. Laatst durfde iemand dit te schrijven: ‘Mijn taak is weer het zoeken en herkennen van die trots momenten.’

Voel me niet best vandaag. Erg snotterig en wat pijn op de borst. Vanavond er maar vroeg in, zodat ik het interview van morgen niet mis.

Geplaatst in Berichten

Ik zag een fragment van ‘In Europa’ over Duitsland waar Google weinig gedaan krijgt. Het recht op privacy zit bij onze oosterburen zo diep dat dorpen en steden Google Streetview de toegang weigeren. En waar het bedrijf wel is toegestaan heb je het recht om jouw huis te blurren. Dat leverde Germany de zeer grappige naam Blurmany op.

Dat terzijde.

Het was een hectische week en het worden hectische weken, met twee belangrijke interviews over het lastige onderwerp CAO. Lastig omdat er een goegemeente aan meelezers bij komt, met afstemming tot in de zoveelste macht. Een leesbaar stukkie zit er niet in. Ik win dan maar op andere terreinen.

De strijd met mijzelf nadert zijn einde. Nog acht lessen te gaan. Mijn trainer wil graag dat ik doorga, wat ik gezien de hoge kosten voorlopig niet doe. Toch wordt het zowaar wat. Vanmorgen woog ik 92,9 kilo waar ik begon op 98,7. Mijn BMI is dan 25,2, wat mij met een marge van 0,2 in de categorie overgewicht houdt, maar jongens… ik kom van ver.


Geplaatst in Berichten

Het kwam goed samen, het artikel van Ian Buruma in NRC over Trumpisme en zijn betoog bij Twan Huys in Buitenhof. Daar schoof ook een campagnemedewerker van Trump aan, Diane Atkins, die in haar betoog en (gek genoeg ook in handgebaren) niet afweek van The Donald. Minstens zo rabiaat was journalist David Corn, die Trump afschilderde als een gevaarlijke gek. Corn zei nog treffend, dat Washington na vier jaar van twintig leugens per dag toe is aan een beetje verveling.

Een beetje verveling als remedie voor de Verenigde Staten…

Ik ben snipverkouden, weer, maar durf de griepprik (ik heb geen griep!) nog niet aan te vragen, uit vrees dat ik de zorg belast. Ze zijn vast druk met corona bestrijden. Roos kreeg laatst een oproep voor die griepprik, ging, maar zag een rij van minstens vijftig mensen voor zich.

Zojuist de laatste correcties aangebracht aan de bundel die bij Gaia Chapbooks mag verschijnen. Vandaag blijf ik in splendid isolation, in de hoop morgen weer fit te zijn, al is het maar voor les 21 met mijn personal trainer. De vorige keer dat ik verkouden was, was in in de les geen schim van de man in opbouw. Mijn trainer richt zich de laatste tijd meer op spieraanwas (triceps en biceps). Alsof ik ooit nog atleet kan zijn. Hahahaha.