Geplaatst in Berichten

Ik had een tekst in de maak over Kapitein Iglo, die twaalf jaar geleden nog uitvoer met kindermatrozen en die vocht met vissticks-etende octopussen en de kapitein van nu die werkt op een trawler met een volwassen bemanning, maar het werd minder leuk dan ik dacht. Het was ook geen beproefd concept tegen Blue Monday, waar ik verder geen belang aan hecht. Ik bepaal zelf wanneer ik neerslachtig ben.

Heb de laatste dagen veel gewandeld en in de bittere koude op de racefiets gezeten, om een beetje fit te blijven. En dat lukt. Verder boeken besteld en maar één keer kleding: een thermomuts voor het fietsen. Ik wacht voor ‘Een jaar uit het leven van Gesine Cresspahl‘ met bestellen tot ik een paar pagina’s kan lezen. Ik wil weten wat me te wachten staat voor ik 85 euro besteed en 1600 pagina’s doorwroet.

We kijken met veel plezier naar de nieuwe reisserie van Ruben Terlou, over de nieuwe Zijderoute en hoe China haar cultuur weinig subtiel opdringt. De Chinezen die voor de camera komen verbazen me. In elke aflevering is er één die zegt dat ie pas gelukkig is als ie veel geld verdient, rijk is. In Het Parool las ik dat ze in China wel genoeg hebben van imitatie-architectuur (Holland Village, Eiffeltoren, Big Ben) en dat het wat patriottischer mag. Ook dit gebouw staat ter discussie.

Geplaatst in Berichten

Ik vroeg vader of hij wist wat er in de Verenigde Staten was gebeurd. Waarschijnlijk niet als je alleen naar SBS6 kijkt, maar hij redde zich aardig door te zeggen dat het daar een zooitje is.

Gisteren de eerste afspraak bij mijn nieuwe mondhygiëniste. Ging prima. Aan het einde raadde ze me aan een tongspatel te gebruiken, want er zat wat aanslag op mijn tong. En wacht, ze had er nog een één, die ik thuis direct gebruikte. Ik voelde me Romeins toen ik er wat tongbeslag afschraapte.

Vandaag niet gefietst, maar over een polderspoordijk bij Wilnis gelopen, naar Vinkeveen en terug door de polder. Heerlijk weertje voor tien kilometer. Als stadse jongen miste ik een koek-en-zopie, een kraampje halverwege met Glühwein of warme chocolademelk. Glühwein is Da Bomb in Amsterdam. Geen café zonder.

Geplaatst in Berichten

Op nieuwjaarsdag heb ik een lekker stuk gefietst, naar Haarlem en via Halfweg en Sloten terug. In Amsterdam kon ik de Amstelveenseweg volgen, maar koos ik de Koninginneweg, waar ik – toeval – mijn broer en zijn vrouw zag wandelen, zodat ik ze persoonlijk een goed 2021 kon wensen.

De beste wensen waren er ook bij het Nieuwjaarskoffiemoment van de dienst waarbij ik werk. Nieuwe collega’s werden verwelkomd en we kregen letterlijk een middelvinger en een duim van de spreekstal-manager (de gebaren werden tegelijk uitgevoerd). Uitleg van deze handeling bleef uit, zodat ik in de chat om uitleg vroeg. Na de meeting kwam het antwoord. Het was een methode om over jezelf te vertellen met behulp van je vingers. Achter de duim schuilt de vraag waar je goed in bent en met de middelvinger vraag je: waar heb je een hekel aan?

Aan het einde van het koffiemoment werden er tranen geplengd, die doorsijpelden in het vervolggesprek in kleiner comité, waar een collega moest afhaken. Haar jaar was helaas slecht begonnen en dat kwam er uit. De gespreksmanager van ons groepje kwam na wat troostende woorden voor de collega terug in ons gesprek en gooide er zonder blikken of blozen uit dat ik van mijn hart ongetwijfeld geen moordkuil had gemaakt, zodat ik weer wist hoe men mij ziet: een emotionele blindganger die altijd wat te zeuren heeft.

We hebben de kerstboom de deur uitgedaan, na een maand trouwe dienst, zonder veel naaldenverlies. Dat hoort trouwens bij de ringvinger: de vraag waar je trouw aan bent.

Geplaatst in Berichten

Weinig te melden. Ik ben weinig buiten en heb op het werk weinig te doen, want bijna iedereen is vrij. Van lamlendigheid ben ik de beeldbank aan het opruimen. Heb weinig zin om het jaar door te nemen, want heel spannend was het niet. Het enige wat telt, is dat ik nu 90,7 kilo weeg, 8 kilo minder dan 3 maanden geleden. En dat ondanks het gemis aan sport. Wel heb ik zaterdag lang op de racefiets gezeten, in de natte kou. Daardoor werd ik verkouden, maar het trekt weg. Morgen gooi ik er bij uitzondering enkele flessen cava in. Opdat de roaring twenties echt beginnen.

Geplaatst in Berichten

Na de online kerstborrel was ik voor het eerst sinds maanden wat neerslachtig. Of we wilden zeggen waar we trots op waren, het afgelopen jaar, en om dat op een A4’tje te zetten. Ik wilde niets zeggen, bleef zwijgen, tot aan het einde een collega opmerkte dat ik nog niets had gezegd, zodat ik toch moest. Nee, niets om trots op te zijn, opende ik, om daarna kort een somber verhaal af te steken over slechte samenwerking, over dingen die nog altijd niet goed gaan. Ik kreeg als troost oprechte lof over een moeilijk artikel, maar ik wimpelde dat weg, omdat het nu eenmaal mijn werk is, niets bijzonders. ‘Komt het nog goed’, vroeg Roos, toen ik terug was van een lange fietstocht, maar ze wist dat het die dag niet goed zou komen.

De volgende dag ging al beter. ’s Avonds spraken we er nog over, dat we allebei zo moe zijn, van… tja, van wat. We probeerden de situatie waarin iedereen zit te overzien, maar kwamen niet tot een conclusie.

Enschede gaat door de nieuwe lockdown niet door. Voornamelijk omdat Rijksmuseum Twente dicht is. En dat je in het hotel geen maaltijden kunt krijgen; dan maar in het voorjaar. Mijn ‘zwager’ Wim vindt mijn blogs vaak zwaar op de hand. Zou ik hem in de eerste regel moeten waarschuwen voor dit blog?

Geplaatst in Berichten

Les dertig komt er niet. Of beter, die sla ik over. Het heeft geen zin om na vijf weken van inactiviteit één uur ontzettend te overdrijven. Ook was de (nu blijkt) laatste les vervelend. Mijn personal trainer was narrig en ongeduldig dat sommige oefeningen niet goed lukten. Dat kwam vaker voor maar dit keer vond ie het nodig om mijn tekortschieten te benadrukken. Ik denk dat hij het jammer vindt dat ik niet verder ga. Hij probeerde het nog een keer na de les, toen we over de lockdown hoorden. “We gaan één op één verder’, zei hij monter, waarop ik niet antwoordde. Ik had immers eerder al aangegeven voorlopig te stoppen.

Vanmorgen woog ik mij nog maar eens, om te weten of ik de komende vijf weken, zonder sport, op gewicht kan blijven. 91,5 kilo. Daar moet ik het mee doen.

Op Instagram kwam een prachtige reactie (ik meen gemeend) op mijn foto’s.
Your pictures look like an exquisite visual diary. The pictures are intimate and expressive. You are a very good and perceptive photographer. What’s more, you have an eye to make ordinary scenes into the source of art. Please post more. Congratulations.

Geplaatst in Berichten

Na het bezoek aan het Stedelijk, specifiek de tentoonstelling Ulay was here, dacht ik dat het soms beter is om conceptuele kunst enkel te beschrijven en niet te maken. Dat dacht ik bijvoorbeeld bij foto’s van glazen vocht, die iets te maken hadden met de chemokuur van de performancekunstenaar. Interessant gegeven, uitvoering overbodig. Maar, besef ik ook, sommige werken bestaan louter in de uitvoering. Komt het toch weer aan op persoonlijke keuzes.

Zometeen les 29 van 30 en dan vijf weken wachten want de sportscholen gaan dicht. Ik zou na de laatste les iets minder strikt zijn in eten, maar zet het caloriearme toch voort. Voor je het weet zitten de kilo’s er aan, zoals eerder gebeurde toen ik nauwelijks kon sporten en alles at wat op tafel kwam.

Geplaatst in Berichten

De veldslag met mijzelf wordt langzamerhand een zegetocht. Ik weeg nu 91,5 kilo. Zo veel woog ik tijdens mijn studententijd (wat toen wel mijn zware periode was door alcohol). Nog twee lessen te gaan. Daarna komt het aan op zelfdiscipline.

Een bezoekje gebracht aan vader, met wie ik koffie ging drinken in de kantine van het verzorgingstehuis. Hij ziet nauwelijks iets, maar weet dat er tegenover hem een tafel vol vrouwen is (wat hem niets doet). De medewerkers zijn lief voor hem en gaan mee in de eeuwig herhaalde grappen. Vader spreekt de laatste tijd meer over de dood en benadrukte dat niemand erbij mag zijn als zijn as wordt verstrooid, en nergens anders dan in de tuin van het crematorium. “Ik wil niet dat iemand mij herinnert als as, maar hoe ik was”, dichtte hij plotseling. Komt goed, paps, komt goed.

De nieuwe kledingkast is binnen twee uur door twee jongemannen geplaatst. Mijn kleding hangt al. Roos moet nog aan de verandering wennen. Volgende week een overnachting in Enschede, met vooraf een bezoek aan Rijksmuseum Twenthe.

Een collega las Abduraman en vond het tof. Het deed hem denken aan een nette Herman Brusselmans, vanwege het absurdisme, maar minder leunend op grofheid en seks. Leuk toch?

Geplaatst in Berichten

Wie Netflixt zal Tammy zien was het top tien gebod, dus keken we Tammy. Een zwakke film, geregisseerd door Melissa McCarthy die de hoofdrol speelt en altijd de lolbroek wil uithangen. Het verhaal zelf kan ermee door: vrouw raakt baan en vriend kwijt, pakt haar biezen en neemt drank- en pillenverslaafde oma mee op een road trip, om na een paar ‘avonturen’ bij zichzelf terug te keren met nieuwe liefde. Maar in handen van de grollenmeester McCarthy is het een niemendalletje geworden, met te vette knipogen naar de lolbroekerij. Het verhaal verdient serieuzer acteerwerk (echte pijn, echt verlies) en een somberder regie, waardoor de grappen ook beter tot hun recht komen. Ik stel een remake voor. Dan mag Susan Sarandon blijven, die bewezen heeft drama aan te kunnen, maar in Tammy niet optimaal acteert.

We keken Tammy omdat we moe waren. Moe van vijf kledingkasten uit elkaar halen en naar beneden sjouwen. Maar, zei ik tegen Roos, we kunnen het nog alleen, hebben geen hulp nodig. Vrijdag komt de nieuwe kast. Vijf zakken oude kleding zijn intussen weg.

Geplaatst in Berichten

De Duitsers deden niet onnodig ingewikkeld over het woord van het jaar en kozen voor Corona-Pandemie. De Engelsen kozen ook met hun verstand en gaven de voorkeur aan Lockdown. De Fransen zetten daar netjes het woord Confinement tegenover. In Nederland moet het woord nog worden gekozen. Iets simpels als covid kan, maar Van Dale, die de stemming leidt, koos voor (bijdehante) variaties op het virus, zoals coronamoe, covidioot, eenzaamheidsvirus, raambezoek of jojolockdown. Wie er ook wat van kunnen, zijn de Oostenrijkers, hoorde ik gisteren van ‘zwager’ Theo Deutinger. Daar hebben ze gekozen voor Babyelefant, want dat is de afstand die mensen onderling moeten houden. Dat is een vreemde associatie, zeiden we, want hoe veel Oostenrijkers hebben zo’n dier in het echt gezien? Had dan gekozen voor een berggeit, opperde Theo. Dat kan het Midden-Europees bergvolk begrijpen.

Geplaatst in Berichten

Sinds 18 november geen bericht? Logisch als je niet meer meemaakt dan werk. Op het verschijnen van Abduraman na. Een in mijn ogen zeer coherente bundel, wat een dodelijke kwalificatie kan zijn, maar in dit geval niet opgaat. Er is eenheid, prettige eenheid die je langs het leven van Abduraman en een alter ego voert. Er zit seksualiteit in (Ton van ’t Hof noemde dat ooit de rode draad in mijn oeuvre), enkele diepere gedachten, beetje humor en er staan ook gewoon sterke zinnen.

Er waren wat dingen op het werk waar ik jullie niet mee lastig val, omdat het ging over bijeenkomsten die op voorhand leuk zouden zijn. Bij deze munt ik het nieuwe woord: blijeenkomst. Mijn personal training loopt op zijn eind en brengt me inmiddels op de 92,3 kilo (begon op 98,7). Nog vijf lessen te gaan. Ik ben wel klaar met dit strikte leven, van elke calorie tellen en de lekkere trek negeren. Mijn trainer wil heel graag dat ik doorga en bedacht voor de volgende sessies een eiwitrijk dieet (voor meer spieren) maar ik houd het voor gezien. Omdat het bar veel geld kost en omdat ik de lessen ook zelf in de praktijk kan brengen.

Had ik al gezegd dat Abduraman uit is? Roos wilde een kerstboom en wat denk je: we hebben er een. Tradities zijn ons vreemd.

Geplaatst in Berichten

Mark Rutte feliciteerde Joe Biden met de presidentiële winst en twitterde dat hij dat deed ‘On behalf of the Dutch cabinet’. Had hij Cabinet gebruikt, met hoofdletter, dan was dat prima geweest, of anders Government of Administration. Of namens het Nederlandse volk. Maar nu dus felicitaties van een kabinet, een ladenkastje.

Ik gruw vaak van de taal van nu. Laatst durfde iemand dit te schrijven: ‘Mijn taak is weer het zoeken en herkennen van die trots momenten.’

Voel me niet best vandaag. Erg snotterig en wat pijn op de borst. Vanavond er maar vroeg in, zodat ik het interview van morgen niet mis.

Geplaatst in Berichten

Ik zag een fragment van ‘In Europa’ over Duitsland waar Google weinig gedaan krijgt. Het recht op privacy zit bij onze oosterburen zo diep dat dorpen en steden Google Streetview de toegang weigeren. En waar het bedrijf wel is toegestaan heb je het recht om jouw huis te blurren. Dat leverde Germany de zeer grappige naam Blurmany op.

Dat terzijde.

Het was een hectische week en het worden hectische weken, met twee belangrijke interviews over het lastige onderwerp CAO. Lastig omdat er een goegemeente aan meelezers bij komt, met afstemming tot in de zoveelste macht. Een leesbaar stukkie zit er niet in. Ik win dan maar op andere terreinen.

De strijd met mijzelf nadert zijn einde. Nog acht lessen te gaan. Mijn trainer wil graag dat ik doorga, wat ik gezien de hoge kosten voorlopig niet doe. Toch wordt het zowaar wat. Vanmorgen woog ik 92,9 kilo waar ik begon op 98,7. Mijn BMI is dan 25,2, wat mij met een marge van 0,2 in de categorie overgewicht houdt, maar jongens… ik kom van ver.


Geplaatst in Berichten

Het kwam goed samen, het artikel van Ian Buruma in NRC over Trumpisme en zijn betoog bij Twan Huys in Buitenhof. Daar schoof ook een campagnemedewerker van Trump aan, Diane Atkins, die in haar betoog en (gek genoeg ook in handgebaren) niet afweek van The Donald. Minstens zo rabiaat was journalist David Corn, die Trump afschilderde als een gevaarlijke gek. Corn zei nog treffend, dat Washington na vier jaar van twintig leugens per dag toe is aan een beetje verveling.

Een beetje verveling als remedie voor de Verenigde Staten…

Ik ben snipverkouden, weer, maar durf de griepprik (ik heb geen griep!) nog niet aan te vragen, uit vrees dat ik de zorg belast. Ze zijn vast druk met corona bestrijden. Roos kreeg laatst een oproep voor die griepprik, ging, maar zag een rij van minstens vijftig mensen voor zich.

Zojuist de laatste correcties aangebracht aan de bundel die bij Gaia Chapbooks mag verschijnen. Vandaag blijf ik in splendid isolation, in de hoop morgen weer fit te zijn, al is het maar voor les 21 met mijn personal trainer. De vorige keer dat ik verkouden was, was in in de les geen schim van de man in opbouw. Mijn trainer richt zich de laatste tijd meer op spieraanwas (triceps en biceps). Alsof ik ooit nog atleet kan zijn. Hahahaha.

Geplaatst in Berichten

Roos wilde eropuit, ik twijfelde even, maar ging overstag, de blik gericht op Museum Belvédère van waaruit we het Oranjewoud in zouden lopen. We boekten er een Van Der Valk-hotel bij, in Emmeloord, waar ze achter de balie wereldklokken hadden, zodat ik wist hoe laat het in New York was. Emmeloord is een A-locatie, in the heart of The Netherlands. De dag erna naar Schokland en als het lukte Nagele.

Het museum is mooi, ligt mooi en de vaste collectie beviel. Een manifest uit 1923 riep op tot waarachtig spreken. Kunst is overal. Zij wordt den mensch als het ware door de vleugels op de jas geworpen. In elke zuigeling met zwakke ingewanden wordt de latente kiem gelegd voor een kunstenaar bij de gratie. Het werk van Olphaert den Otter kon ons niet bekoren. Het wandelen wachtte, wat we uitgebreid deden, ons verbazend over de vriendelijke begroeting van iedereen op ons pad. Een hoi hier, een hallo daar ben je als stadsbewoner ontwend.

Bij het diner in het hotel liet de man aan de tafel naast ons een harde wind. Zijn vrouw keek verschrikt de tafels rond of iemand het had gehoord.

Schokland gezien, nu ook de kant van de haven die ik nog niet bezocht, en een flitsbezoek aan Nagele. In de jaren vijftig ontworpen door architecten zoals Cornelis Van Eesteren (van de Amsterdamse Westelijke Tuinsteden), Aldo van Eyck en Gerrit Rietveld. Het was precies zoals ik het herkende.

Er ligt een proefdruk klaar, die ik nu ga lezen.

Geplaatst in Berichten

In NRC stond een stuk over Turkse Nederlanders die in Turkije begraven willen worden. Een dame vertelt over haar vader die vlak voor het einde nog zegt:

Ik heb gegeten en gedronken van de spijs die het leven mij te bieden had. Mijn reis is blijkbaar tot hier. Ik heb jullie tot hier gebracht, en vanaf hier moeten jullie het zelf doen.’

Ik vond het prachtig. Geen gereutel of een zucht maar een echte slotsom. Als het ooit zo ver is, ben ik benieuwd wat ik verzin, mits ik bij zinnen ben natuurlijk. Als dichter let je daar op en ik denk dat iedere schrijver er zo over denkt, of op zijn minst een grafschrift voor ogen heeft dat jou zo goed of guitig of gedenkwaardig mogelijk beschrijft. In de trant van Hier ligt Mark, zo stijf als een hark.

Zo ver is het gelukkig nog niet. Daar doe ik ook mijn best voor, met die personal trainer en dat dieet van 2000 calorieën per dag. Het levert zowaar wat op: 4,3 kilo eraf. Het einde is nog lang niet in zicht.

Geplaatst in Berichten, Poëzie

Het zijn donkerbruine veters vader. Nee, ze zijn zwart! Maar je ziet niet goed. Heus, ze zijn donkerbruin. En je wilt toch niet doorlopen met wat je nu hebt? (Drie gebroken eindjes in drie kleuren.). Ze zijn zwart! Van koppigheid en de dingen.

Een vriendin in de Verenigde Staten had op Instagram gepost dat ze had gestemd (Biden). Ze was er trots op, alsof ze een daad had gesteld. Ze verzuchtte dat ze nog eens vier jaar van deze gekte niet aankon. Wij evenmin antwoordde ik. Begin van dit jaar dacht ik dat de jaren twintig konden beginnen, vol vernieuwing, positiviteit en esprit (een beetje tegen de tijdsgeest in). Maar misschien beginnen ze pas als Trump het veld ruimt. Dat er met Biden en Harris een herstel komt van fatsoen, mededogen, misschien wat medemenselijkheid.

Met de personal trainer ga ik volgende week naar les achttien en negentien van de dertig. Leuker nieuws (voor mij zeker) is dat ik mijn poëziereeks heb afgerond en dat ie mag verschijnen bij Gaia Chapbooks van Ton van ’t Hof. Ik ben in mijn nopjes, als een eenogige kat.

Geplaatst in Berichten

Gelukkig heb ik nog een geestelijk leven, zei ik tegen Roos, doelend op de gedichtenreeks waaraan ik werk. Voor de rest is het sport en eetdiscipline wat de klok slaat. Vandaag les zestien. Ik moest zin maken, zei ik tegen mijn personal trainer, wat niet handig was, want hij had een paar oefeningen waar ik wel adrenaline van zou krijgen, maar waar ik vooral bekaf van werd. Toch gaat het telkens beter.

Via Messenger constateerden Gert, Ton en Nanne dat we niet tot de vaste kliek horen, nadat Ton werk voor een literair blad geweigerd werd, waarschijnlijk ongelezen. Er is een genre dichters dat ongegeneerd van subsidie leeft, prijzen verdeelt en de toegang tot poëziemagazines voor minor poets ontzegt. In de poëziewereld doet de naam ertoe, niet het werk. Misschien moet ik eens een alias gebruiken.

Geplaatst in Berichten, Kunst

Kan een ‘adviescommissie teruggavebeleid van koloniaal roofgoed’ met deze naam en in deze identitaire tijd komen tot een andere conclusie dan dat de kunst terug moet worden gegeven? Wat waren de andere opties? Is besproken dat je die kunst in het museum laat, maar daar uitvoerig context bij geeft, zoals bij standbeelden van historische Hollanders?

En waarom reageerden musea die dergelijke kunst herbergen enthousiast op de uitkomst? Het gaat om duizenden stukken. De kans dat je een groot deel van de collectie kwijtraakt is groot. Wie is er blij met verlies?

Vooropgesteld: ik vind het prima dat kunst die is geroofd teruggaat naar het land van oorsprong, niet als excuses maar als verzoenend gebaar, begripvol. En kijk niet alleen naar de Rijkscollectie, maar ook naar die van de Oranjes (roofridders). Een royaal gebaar zou passend zijn, meer dan het besluit om niet meer in de Gouden Koets te rijden.

Je kunt er maar druk mee zijn.

Gisteren een nieuwe kledingkast besteld (de oude bleek ruim 25 jaar oud, berekende Roos) voor bijna de helft minder dan de maatkast waarvoor we vorige week in de weer waren.

Kocht vandaag de fotostriproman van Ype Driessen, wat ik een interessant concept vind. Hetzelfde geldt voor het chapbook Het gesprek van Jeroen van Rooij, waarin hij antwoord geeft (neem ik aan) op verdiepende vragen, bedoeld om een gesprek op gang te helpen. Bron van de vragen is de Evangelische Omroep.

Geplaatst in Berichten

Hee, dat is cool. Zo’n mondkapje bedoel ik. Max Verstappen heeft er ook zo één. Ik kon de broodverkoper alleen zeggen waar ik ‘m kocht, zonder ‘grappig’ te zijn dat ik minstens zo goed rijd. Of hautain dat die Jandoedel me niet interesseert.

Het werkend leven is begonnen. Ik moet helaas constateren dat ik weer in het vroege ritme zit en vaak al om 06.45 uur achter de computer kruip. Nergens voor nodig.

Het calorieën tellen, met app, begint te wennen. Ik kom nog elke dag onder het minimum van tweeduizend uit, maar weet dat het bij benadering is. want de app kent niet alle producten. En er zijn grenzen. Ik vertik het om grammen Hüttenkase te tellen.

Calorieën tellen. Wat ben ik een burgertrut.