Geplaatst in Berichten

Prima dat NRC Willem Engel sprak over zijn actiegroep Viruswaanzin. Zo lees ik de achterkant van mijn gelijk, wat me niet weerhoudt hem een charlatan te vinden, een holistische flapdrol, die zijn pseudo-waarheid hoger aanslaat dan wetenschappelijke feiten. Maar dat is tot daar aan toe. Wat ik me vooral afvraag: waarom pas nu? Sinds maart worstelen we met corona en juist nu de maatregelen op het einde lopen, ga je je er tegen verzetten. Dat noem ik gemaksprotest, meeliften op het maatschappelijk sentiment van actie en verzet; dat je een actiebereidheid ziet voor andere, belangrijke kwesties en daar een graantje van meepikt.

Vriend Nanne toonde op Instagram laatst een grappige foto van hemzelf, met mondkap en opticienbril, wat hij als het nieuwe normaal zag. Ik reageerde dat ik alleen het het oude abnormaal zag, wat misschien ook geldt voor Engel. Die wil niets hebben van het nieuwe normaal, maar wil terug naar hoe het hiervoor was. Punt is: leidde het oude normaal niet tot de huidige situatie? Afijn, leven en laten leven. Benieuwd welke volgende zeloot zijn fifteen minutes of fame gaat opeisen.

Vrijdag zijn Roos en ik uit eten geweest. We wisten echt niet meer wanneer we voor het laatst zijn gaan dineren in Amsterdam. De prijs-kwaliteitverhouding hier valt meestal slechter uit dan in buitenlandse steden. Maar goed, Taqueria Bacalar in Amsterdam-Noord kreeg goede recensies, wat in werkelijkheid ook klopte. We aten lekker, zoals Taco de Pulpo (octopus in morito-salsa en geroosterde pinda) en Taco de Moronga (bloedworst, mango, salsa van habanero en pickles). Ook waren er taco’s met gesmoorde varkensnek en met oesterceviche. De prijs was redelijk, de bediening vriendelijk (en niet op 1,5 meter).

Dinsdag komt een nieuwe wasmachine. Na vijftien jaar werd het tijd om energiezuiniger te wassen, label A++++.

Geplaatst in Berichten

Ik zou voor overleg naar Rotterdam gaan en besloot de trein te pakken. Ook om te wennen aan het mondkapje. Op het perron meldde de NS dat mijn trein was uitgevallen en andere daarna zodat ik kort overwoog of ik toch niet beter met de auto, maar een kwartier wachten leverde een mogelijkheid op. Die dan genomen. Net onderweg las ik een WhatsApp dat het overleg toch in Teams zou zijn, dus pakte ik in Utrecht de eerste trein terug. Thuisgekomen was het 08.00 uur. Toen snel iemand gesproken en een bericht voorbereid, gevolgd door het overleg. Om 11.00 uur was het bericht klaar. Het akkoord is er nog steeds niet, misschien morgen.

Maar dat doet er niet toe. Wat me aangenaam verraste was het overleg zelf. Een overleg over nieuws op intranet, waarvoor mijn collega-redacteuren een heel goed plan hebben gemaakt, vermomd als communicatiestrategie, want zonder context en pijlers krijg je in de organisatie weinig gedaan. Ik werd er potdomme enthousiast van. Eindelijk een plan waar heel de organisatie wat aan heeft (rond interne communicatie).

Gisteren heb ik nog een rondje gefietst, tegen beter weten in. Hitte put je uit, merkte ik weer. Op 5 kilometer van huis kreeg ik de pedalen nauwelijks rond. Thuis een koele Radler 0% gedronken. Ik ga mijn zevende alcoholvrije maand in.

Geplaatst in Berichten

Toen Sigrid Kaag zich kandidaat stelde als lijsttrekker voor D66 en opperde dat ze ook premier wil worden, werd direct gezegd dat deze ex-diplomaat nog moet wennen aan Nederland, dat ze de finesses van de Nederlandse politiek niet zou begrijpen. Waarna ik me afvroeg of ze dat ook van een man zouden zeggen die diplomaat was en premier wil worden.

Ik juich het toe: een vrouw op de hoogste politieke plek. We lopen archaïsch achter op Europa waar tot eind 2019 zestien landen een politica aan het hoofd van de regering hadden staan. Ik denk ook dat Rutte, die al sinds oktober 2010 premier is, Europa in wil en niet nog eens vier jaar wil polderen.

Vandaag stapte ook CDA’ er Mona Keijzer naar voren, zonder overigens te zeggen dat ze premier wil zijn. Hoewel ik Kaag hoger acht, zou het grappig zijn om Keijzer premier te laten zijn, enkel om de constructie minister-president-keizer.

Op de Albert Cuypmarkt kreeg ik een meeuwenflats op mijn grote teen (ik droeg slippers). Een wiskundige berekende dat je gemiddeld één keer in de tien jaar geraakt wordt door vogelpoep. Om de scorekansen van vogels te verlagen, toog ik naar een ijzerhandel waar ik een hoefijzer kocht en die over mijn linkerschouder gooide, een wens uitsprekend en doorlopend zonder om te kijken. Ik laat niets meer aan het toeval over.

Geplaatst in Berichten

Vriend Ton mijmerde op zijn blog over de mens die hij nu is en de vele momenten waarop zijn leven anders had kunnen zijn. Ik ging ook peinzen, dacht na over fortuin en ongeluk en wat als ik zus of zo had gedaan, met die en die en wat als ik daar was blijven wonen. Tot een slotsom kwam ik niet.

Laatst zei een goede collega dat ze mij liet razen, toen ik kort na elkaar drie mails stuurde vol teleurstelling over de loop der dingen. Ze zei dat het betrokkenheid aantoont, wat een aanvaardbaar standpunt is. Zou ik me nergens over opwinden, dan is dat een slecht teken. Je moet me goed kennen, voordat je me doorzíet. MopperMark is een facade.

Vandaag zijn klussen gedaan die al jaren wachtten. Lampen in de slaapkamer werden geplaatst, fotolijsten opgehangen, een passpiegel gemonteerd. Geen moeilijke klussen, maar ik heb het gereedschap niet en ik zou er lang over doen. De klusmannen waren in twee uur klaar. Ik babbelde wat met de hoofdklusser over zijn werk, over commissie afdragen en hij vond het fijn dat hij door corona voor de deur kon parkeren. Vlak voor zijn vertrek vroeg hij wat voor werk ik deed, waarna ik politie zei en stukjesschrijver, wat hem een seconde van zijn stuk bracht. Ik vermoed om het politiedeel, ook al hebben bedrijfsjournalisten ook niet zo’n beste naam…

Geplaatst in Berichten
Ierland, jaren zestig

Op Instagram stond een oproep om het Maria Austria Instituut te steunen door een foto te kopen. Ik ken het instituut niet, maar de collectie (online) spreekt me aan. We proberen daarom bijgaande foto te kopen van Sem Presser. Een mens moet wat met zijn vrije tijd en geld.

Gisteren met vader gebeld, wat ik vaker probeerde, op verschillende tijdstippen, maar telkens niet lukte. Op mijn vraag of het tehuis bevalt zei hij niet veel. Hij drinkt om 11.00 uur koffie en ligt de rest van de dag op de bank.

Mijn broer appte dat pa hem belde dat zijn telefoon kapot was. Maar waar bel je dan mee, vroeg mijn broer. Tot vader er na een poosje achterkwam dat hij probeerde te bellen met zijn scheerapparaat. Het is grappig en zorgelijk tegelijk.

Geplaatst in Berichten

Standbeelden zijn hardnekkige wezens, die – had ik het idee – zich na elke beeldenstorm toch weer wisten te vermenigvuldigen. Hoogstens kon een gemeentelijk welstandscomité nee zeggen, maar de standbeelden hadden genoeg dichters, muzikanten en lokale helden in hun gelederen om het gebeeldhouwde voortbestaan te garanderen.

In 2019 echter schreef het Friesch Dagblad dat Nederland tot aan de Tweede Wereldoorlog ‘een standbeeldloos land’ was. Het idee van een standbeeld in het straatbeeld ontstond pas in de 19de eeuw, met een opkomend nationaal gevoel dat in de publieke ruimte gevierd en beleefd moest worden. Het standbeeld werd de manier bij uitstek om daaraan uitdrukking te geven. Die tijden zijn al lang voorbij. Er woedt nu zelfs een nieuwe beeldenstorm.

Er zijn sinds de jaren zestig regelmatig beelden van hun sokkel gehaald. Omdat ze in verval raakten of – en vaker – omdat ze herinneren aan het koloniale verleden en dus omstreden zijn. Mensen roepen dat je daarmee de geschiedenis vervalst, maar historie verdwijnt niet met een standbeeld. Een plaquette met uitleg geldt nu als redelijk alternatief – X was held, is nu boef – wat in deze tijden met QR-codes en online best een idee is. De vraag is of dat genoeg is. Een beeld beheerst het straatbeeld; pas van dichtbij lees je zijn ware aard. Die dominantie verwijderen is wat mij betreft een prima optie.

Sowieso heb ik het moeilijk met standbeelden. Ik ontmoet ze geregeld en heb direct de wens om die ontmoeting op foto vast te leggen. Dan zet ik Roos ervoor als chaperonne of ze moet juist uit beeld en dan zoom ik in op een detail, met wat wolken erbij. Thuis merk ik steevast dat het toch weer is mislukt. Dan raas ik en gooi ik alle standbeeldfoto’s weg. Ik heb er nog één, van Arminius, bij Dettmold. Een beeld van Teutoons formaat, dat ik maar niet omver kon blazen.

Van geheel andere orde: mijn John Ashbery’s zijn binnen: Breezeway en A worldly country. Ook monumenten.

Geplaatst in Berichten

De auto is net op tijd gerepareerd. Ik was voorbereid op een treinreis morgen en deed alvast het mondkapje voor, wat te klein was en niet lekker zat. Maar dat hoeft dus niet. De garagehouder vroeg nog of we vorig jaar echt maar tweeduizend kilometer reden, wat klopt. En dit jaar wordt het waarschijnlijk nog minder. We houden de auto nog aan voor onvoorziene familieomstandigheden, maar het duurt niet lang meer voordat ie verdwijnt.

Ons linkse stadsbestuur heeft besloten volgend jaar alle verzamelcontainers voor plastic te verruilen voor gft-bakken. Wij scheiden plastic fanatiek en vrezen nu dat we dan meer afvalzakken moeten aanbieden. En wee degene die de gft-bak voor zijn deur krijgt, met alle stank vandien.

Nog een besluit: de ronde toren van De Nederlandsche Bank wordt gesloopt. In de jaren 90 gebouwd, maar nu al in verval. De sloop kost circa 40 miljoen euro. Het bezoekerscentrum op de Weesperstraat komt dan terug. Het goud is al verplaatst (naar Lelystad) dus DNB houdt hier slechts kantoor. Hoog tijd om heel het gebouw tegen de vlakte te gooien. Het Paleis van de Volksvlijt zal er niet door terugkeren, maar een stadspark is een prima optie. Meer groen van Groenlinks!

Geplaatst in Berichten

Om 12.57 uur liepen we volgens afspraak binnen bij Huis Marseille om er om 13.10 uur al uit te zijn. Weg van Viviane Sassens tentoonstelling Venus & Mercury, dat “geïnspireerd is door diverse geschiedenissen rond de Franse hofhouding in de zeventiende en achttiende eeuw. Zij verweefde deze verhalen tot een melancholisch narratief doordrenkt van erotiek, macht, intrige, ziekte, verval en dood.”

Het ligt natuurlijk aan ons dat wij de foto’s van de gebroken gipsen torso’s en edele delen met verfstreken niet begrepen of die van een model dat zich steeds verborg achter een beeld of in modieuze kleding. De prozaïsche bijschriften hielpen niet. Het gebeurt vaker in Huis Marseille, dat de naam van de fotograaf belangrijker is dan het werk zelf. FOAM is in alle opzichten beter.

Ik las de afgelopen week veel over racisme en discriminatie, omdat het ook mij als witte man aangaat en omdat ik bij de politie werk. Die politie gold maandenlang als vitaal beroep en werd plots het kwaad zelf, alsof wat er in Amerika gebeurt ook hier dagelijkse praktijk is.

Vroeger zou de politie geen standpunt hebben ingenomen, of traag, maar deze week was een ommekeer. De korpschef kwam met een volgens de kranten opmerkelijk statement over discriminatie in het korps en via sociale media ging een video viral waarin agenten zich uitspraken tegen racisme en voor meer verbinding. Ik ken de mensen die hierbij betrokken zijn, maar dan nog vind ik het een goede stap, om het probleem van discriminatie nu wel te benoemen, met de intentie elkaar te erkennen en te respecteren.

Geplaatst in Berichten

Ik was met papier, glas en plastic op weg naar de afvalbakken, maar een dame riep mij nog voor de bakken dat als ik het afval niet kwijt kon, ik het weer naar huis moest nemen en niet zou dumpen naast de bak.

Aan het begin van de avond fietste ik bij Lijnden, waar een vrachtwagen de smalle weg bijna geheel blokkeerde. Het was druk op de weg, want spitstijd. Dan rijd ik even over de stoep, maar twee mannen van de vrachtauto hadden mijn gedachten gelezen, want snel blokkeerden ze de stoep en dat ik het niet moest wagen…

Mijn aura moet gisteren diepzwart zijn geweest. Het sijpelde door naar vandaag waar ik een collega enkele journalistieke vragen stelde over een bericht, waarna mij direct werd verweten dat ik zo negatief deed en waarom ik niet gewoon kon doen. Het past bij deze tijd om feiten, of vragen over feiten, af te doen met gevoel; emoties zijn nu argumenten.

Ik dacht altijd dat je hashtags nodig hebt om foto’s op Instagram met velen te delen, maar met een hashtagvrije foto van een kunstwerk in het Stedelijk Museum kreeg ik tot mijn verbazing likes van onbekende volgers, zelfs van het Stedelijk.

Ik vroeg me af of ook ik een zwart blok moest posten uit solidariteit met Black Lives Matter, maar ik ben geen social activist. Ook vond ik de hashtag blackouttuesday slecht gekozen. George Floyd is op een woensdag gestorven. Gun de man minstens een week, een maand om hem te gedenken.

Geplaatst in Berichten

‘Hebben jullie de laatste 24 uur klachten gehad, voelen jullie je gezond’, vroeg een beveiligingsdame van het Stedelijk Museum. Welke tijd hebt u gereserveerd? 14.15 uur zei ik, om 13.56 uur, wat een aankomst voorschreef tussen 14.00 en 14.15 uur. Vooruit, we mochten doorlopen. Wel nog even handgel gebruiken en de museumkaart tegen het glas houden om te scannen.

In de zalen beneden mochten telkens maar weinig bezoekers zijn: vijf, twee, soms negen, wat de rondgang vertraagde. Eenmaal boven, bij Nam June Paik, hadden we het museum bijna voor onszelf.

Het wachten in rijen zit er goed in. Ik stond buiten voor de supermarkt bij de fietsen te wachten. Een jongen vroeg me netjes of de rij achter mij begon.

Nam June Paik
De roltrap was in het begin rood.
Geplaatst in Berichten

Opeens wilde ik het uiterlijk van mijn site aanpassen, wat snel lukte, maar niet naar wens. Dit weekend neem ik er meer tijd voor. Vandaag was ik weer eens op kantoor, morgen ook en de weken erna vaker. Het voelt goed om onder collega’s te zijn, ook al zijn het niet mijn vaste maatjes van de redactie (met Marco L. als gunstige uitzondering).

De vraag kwam of er aandacht kon komen voor houtstookgedupeerden, wat mensen zijn die last ondervonden van houtstook. Hun belangenbehartiger is het Luchtfonds. Ik durf er vergif op in te nemen dat een van onze benedenburen lid is. Verleden jaar gebruikten we één keer een wegwerpbarbecue om een visje te bakken en dat was voor de dame in kwestie al reden om luidkeels te klagen. Dat het zo toch niet kon.

Ik erger me aan het woord eindresultaat, wat je vaak hoort, maar wat je gewoon resultaat kunt noemen. Er is immers geen beginresultaat. Of is dat als je met niets begint? Een soort luchtfonds.

Geplaatst in Berichten

Suppen dus, met Edward, in de Vecht. Wat neerkomt op je balans vinden op een wankele plank die toevallig in het water ligt. Ik bleef droog, ook al viel ik bijna in het water toen hij me zei ergens naar te kijken. Blijkbaar moet je je hoofd niet te snel omdraaien. En waarom zou ik het erg vinden om in het water te vallen?

Het bleek een noodzakelijke ontspanning na een dag vol energieverspilling. Van hogerhand was besloten tot een bericht over een onderwerp, maar degenen van dat onderwerp wilden dat per se niet. Afijn. Veel bellen en uitleggen en nergens toe komen. Zoals de laatste weken vaker gebeurt.

Volgende week zaterdag gaan de musea open. Wij reserveerden een toegangstijd voor het Stedelijk Museum, omdat het tijd wordt om de zinnen te verzetten. Het is in elk geval beter dan Netflix, waar we in de zoveelste Scandinavische thriller zitten. Tussendoor lezen we wel door. Nu lees ik een boek dat ik al jaren heb: Het geheim van Anna Enquist, maar de dichteres bevalt me beter dan de romancier. Bij Ilja Leonard Pfeijffer is dat andersom.

We proberen nog steeds zo veel mogelijk thuis te zitten, drukte te vermijden. Intussen bouwen we aan herinneringen niets op, alleen dat we thuis moesten blijven. Ik denk dat ik mijn geheugen door Facebook laat beheren. Het maant me elke dag: kom morgen terug voor meer herinneringen. O, wat zou ik morgen weten?

Geplaatst in Berichten

Vorige week wisselde ik van dienst om het crisisteam één dag redactioneel te ondersteunen. Ik ging daarvoor een conference call in met adviseurs van HRM, FM en Communicatie. Al snel bleek die dag niets te gebeuren. Er was wel één belangrijke wijziging in een instructie in de maak, één zin eigenlijk, die in alle betreffende protocollen en handreikingen moesten worden aangepast. Over die zin moest alle betrokkenen ‘vanuit de inhoud’ overleggen. Was die wijziging oké, dan zou de redacteur die zin redigeren, zouden alle betrokken adviseurs er wat van vinden, waarna eventuele toevoegingen of aanpassingen naar de redacteur gingen om te redigeren en daarna nog eens akkoord van iedereen. Was alles erdoor, dan moesten de protocollen worden aangepast. Maar zover was het nog niet. De belangrijke zin hing samen met kabinetsbesluiten of andere beslisbomen en die volgden pas einde week.

Er hing veel gewicht aan die zin, besefte ik, en aan protocollen in het algemeen. Sinds 12 maart volg ook ik De Regels nauwgezet. Regels die er in het begin niet waren, maar hard nodig bleken. Zoals de vraag hoe je handelt bij een reanimatie (met het risico op corona) of wat te doen met iemand die zegt dat ie met corona is besmet en vervolgens spuugt. Er kwamen ook ogenschijnlijk minder belangrijke protocollen zoals hoe je nu echt je handen goed wast. Elke week leverde nieuwe inzichten op, nieuwe regels om te volgen of dingen niet te doen. En al die protocollen werden keurig online gebracht, zodat iedereen ze zou lezen.

Ik vroeg me steeds af of collega’s de moeite zouden nemen om een protocol dat ze eenmaal lazen, opnieuw zouden lezen. Want volstaat het wel, de bestandsnaam veranderen in versie 3 of 4, of met hoofdletters UPDATE ervoor? De vraag is ook wanneer het koppie vol zit. Hoe veel protocollen en handreikingen kan een mens onthouden? Wanneer haal je versies door elkaar?

Thuis weet ik precies wat ik moet doen, maar dat komt omdat we ongeschreven regels hanteren. Ik doe dit en dit en Roos dat, dat en dat. Dat doen we automatisch. We vullen elkaar prima aan. Ook vinden we dat we heel goed zijn in de coronaregels volgen, van zo veel mogelijk thuis blijven en afstand tot anderen; ik het laatste dwangmatiger dan zij. Belangrijk ook: van ons hoeft niets, wat het thuiszitten wel zo relaxed maakt.

Aan het einde van de maand bouwen de crisisteams af en wordt alles overgedragen aan de staande organisatie. Veel verderop volgen de evaluaties. Ik denk dat de crisisteams dan terecht tevreden terugkijken of wat is bereikt. Met als allerbelangrijkste: werken aan de veiligheid van anderen. Ik hoop ook dat de teams het proces zelf evalueren – van advies tot uitvoering. Met de vraag waarom alles tot op de komma moet worden afgestemd. Dat botst met die ongeschreven regel: heb vertrouwen in je mensen. En ja, ik schrijf dit met de ervaring van één dag, terwijl anderen de crisisteams bijna fulltime ondersteunden. Als ik ze ooit zie, vraag ik eerst naar hun gezondheid. Hun mentale.

Geplaatst in Berichten

Het was een lamme week waarin qua werk weinig gebeurde. Een collega zonder Facebook voelde mijn misère aan en belde even, wat me goed deed. We gaan binnenkort in de sloot bij hem suppen (stand-up-paddle).

Maar dichten is ook werken en daar gaat het goed mee. Ik schrijf elke dag en er lijkt soms wat fatsoenlijks uit te komen.

De gedachte dat ik ooit weer met de trein naar het werk ga, komt mij nu ridicuul voor.
’s Morgens red ik het wel, als ik de trein van 06.00 uur neem, en dat mondkapje neem ik voor lief. Maar terug wordt een tombola. Dan stap ik in de spits in de trein vanuit Rotterdam Centraal en die zit vol. En als er plek is, wie houdt die mensen tegen die allemaal naar binnen willen? En o wee als een trein uitvalt. Misschien dat de NS met reserveringen moet werken, maar daar hoor je ze niet over.

Zojuist zat ik bij de mondhygiënist, omdat het eindelijk mocht, mits ik me aan het protocol zou houden. Geen corona in het gezin, geen klachten in de afgelopen weken enzovoort. Ik moest wel even buiten wachten, op de wissel. Een van mijn pockets bij een kies is er niet best aan toe. Ze ging hem schoonspoelen, omfloerste ze, wat neerkwam op twee venijnige spuiten met antibacterieel spul.

Ik vond dat ik wat had verdiend en bestelde ‘A Wordly Country’ en ‘Breezeway’ van John Ashbery en Lunch Poems van Frank O’Hara. Die laatste wordt morgen tegen lunchtijd verwacht.

Geplaatst in Berichten

Ooit zei ik, alleen tegen intimi, dat ik nooit romans lees van vrouwelijke auteurs, wat een belachelijk vooringenomen standpunt is, want er lag niets aan ten grondslag, geen misogynie, geen verkeerd begrip van mijzelf. Ik haalde hoogstens aan dat er al genoeg boeken zijn om te lezen en dat ik wel érgens een arbitraire lijn moest trekken. Wel las ik dichtbundels van vrouwen, of die niet tot het literaire landschap hoorden.

Ik weet niet wanneer de ban is opgeheven, maar tegenwoordig lees ik vooral boeken die door vrouwen zijn geschreven. En ik beken: tot mijn genoegen. Ik heb (recente voorbeelden) de boeken van Dörte Hansen achter me en schiet lekker op in ‘Donker Woud’ van Nicole Krauss, dat een stilistisch wonder is.

Ik las met instemming het artikel van Hans den Hartog Jager over de kunst die vastzit in het nutsdenken en zichzelf weer vrij moet maken. Door autonoom te zijn hervind je je plek in de maatschappij. Ik vraag wel mij of dat kunstenaars dat nog kunnen, want velen leven van subsidie, kunnen niet zonder en willen misschien ook niet zonder. Is dat niet de eerste stap naar autonomie, vrij zijn van verplichting, van de hand ophouden?

Geplaatst in Berichten

De mens van nu leeft in een vrije, veilige en toegankelijke wereld, stellen de makers van VPRO Tegenlicht. Toch ervaren we de wereld als chaotisch en complex, door de vele prikkels en complexe informatie. We gebruiken er woorden voor als crisis, dreiging, risico, schaarste en schaamte. Ook in onze week Andalusië ontkwamen we niet aan het nieuws over het jaar 2100 waarin West-Nederland onder water staat en zagen we op tv dat er onrust is in (een nog niet onafhankelijk) Catalonië. Meer complexiteit bood onze week in Puerto de la Santa Maria niet. Het waren dagen vol lethargie – van slapen, eten, drinken, een uitstapje, lezen of wandelen naar de supermarkt of een restaurant. Dit stap-voor-stap-leven was nodig, vonden we, want het was het halfjaar ervoor druk genoeg. En we merkten dat vakantie voor ons nooit betekent dat je je hoofd leegmaakt, maar dat we door afwezigheid van gebruikelijke prikkels juist openstaan voor nieuwe indrukken. Op vakantie zien we scherper, smaakt alles beter, zijn we nog liever voor elkaar. Dat belooft wat voor komende week, als we Parijs aandoen. A bientôt.