Terug

Ik had vandaag enorm zin om de epic te pullen, zodat ten minste een van de slices in progress zou staan. Maar we moesten bij de notaris onze handtekening zetten onder het koopcontract.

Ik ben weer heel. Roos is terug van een paar dagen Valencia. Ik slaap beter, eet met meer smaak en alles is leuker, fijner. Dat gebeurt na negentien jaar. Volgend jaar zijn we twintig jaar samen en tien jaar getrouwd.

Er was ook een snik om Olivia Newton-John, die eindelijk in Xanadu mag zijn.

Mooi liedje van Lotte.

Omdraaien

‘Boeren zijn de lul door het stikstof gelul’. Jammer van de lelijke herhaling, dacht ik toen ik het spandoek zag tijdens mijn fietstoer door Waver. ‘Boeren zijn de lul door die stikstofkul’, was al veel beter. Maar goede taal is niet waar boeren voor vechten. Dat is sowieso bedenkelijk, dat iedereen overal tegen vecht, zich verzet en anderen veroordeelt. Zoals bij die vrouw die op Flipper sprong. Een slecht idee, maar Nederlanders vinden dat ze iets moeten doen, dus werd ze bedreigd (via sociale media natuurlijk). Nederland mag weer eens leren tot tien te tellen.

Gisteren draaide Roos zich in bed nog eens lekker om, te dicht bij de rand, om als een lemming van het bed te storten. Het zag er grappig uit, maar de blauwe plekken zeggen iets anders. We hebben een weekendje Parijs voor de boeg. In aanloop de herhaling van Chansons gezien, de bromance tussen Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps. Prima om in de stemming te komen. Morgenavond zitten we certainement in Bouillon Pigalle.

Wat Weesp betreft: de hypotheekverstrekker voor ons huidige appartement moet ook akkoord gaan met de financiering, waarna dan toch echt de notaris. De afspraak voor de tegelboer staat, de keuken kiezen we over twee weken en is alles ondertekend, dan beginnen twee jaren van dubbele lasten. Hopelijk kan ik mij af en toe een blogje veroorloven…

Wie stopt Amsterdam?

Burgemeester Halsema wil minder toeristen omdat de stad het gewoon niet aankan, zegt ze in een artikel in NRC. Ze haalt 2019 aan als rampjaar. De middelen om die toestroom te beperken, zijn echter beperkt. Coffeeshops uitkopen is te duur en hoe voorkom je stag en hen parties? Als die groepen niet met het vliegtuig (kunnen) komen, dan toch met de boot? Een andere optie is De Wallen verplaatsen, omdat ze een aanzuigende werking hebben op de feesttoerist. Maar wie wil een erotisch centrum in de buurt? Met allerhande (geslachts)verkeeroverlast?

Wat de burgemeester gemakshalve niet noemt, is de eigen citymarketing, die sinds 2019 Amsterdam & Partners heet. A&P zegt voor 2025 te streven naar een bezoekerseconomie die waarde toevoegt en geen overlast veroorzaakt. We richten ons actief op bezoekers die voor congressen en cultuur komen, in de breedste zin van het woord. Oké, het richt zich niet op de feesttoerist maar op de congresbezoekers en dat is vast netter volk. Maar het gaat sec om aantallen en niet om soorten. Waarom houd je een instantie in stand die er alles aan doet om mensen naar Amsterdam te halen?

Laat Amsterdam stoppen met zichzelf promoten. We kunnen nog jaren teren op een bedenkelijke reputatie, maar zoetjes aan stokt de toestroom en normaliseert het toeristenbedrijf. Het levert vast ook vriendelijker Amsterdammers op, die nu als gebeten honden reageren op welke toerist dan ook.

Burgerfatsoen

Er lag glas op onze stoep en dus ging ik vegen. Gebeurt niet vaak. Ik werd aangesproken door een echtpaar dat volgende week het huis op drie hoog (naast ons) gaat bezichtigen. Of ik wat kon zeggen over de VVE. Zeer actief zei ik, met goed onderhoud, wat klopt, maar toen ik het Roos vertelde, zei ze dat de twee panden geen gedeelde VVE hebben. Dus vertelde ik een halve waarheid (of hele leugen zo je wilt). De dame vond het overigens een goed teken, dat ik stond te vegen. Fatsoenlijke mensen onderhouden hun buurt zelf, zo’n idee. Jammer dat ze vandaag niet kwamen, want een van de buren heeft het afval nu al op straat gezet. Dinsdag wordt het opgehaald. Roos keek nog even op Funda. Hun huis is met 70 vierkante meter kleiner dan onze 80 meter (of 85, maar dat wordt binnenkort gemeten). Verkoopprijs: bijna zeven ton.

De rechter heeft bepaald dat de uitstoot van stikstof fors, heel fors terug moet, maar de VVD-leden zeggen nee. Met een beetje gevoel voor drama kun je dat een dolkstoot in de rug van de VVD-minister (Natuur en Stikstof) noemen. En PvdA en GroenLinks vinden het maar lastig om gelijk op te trekken en lijken zo voor een kwijnend bestaan te kiezen. Alles draait om macht, zei een commentator. Er komt in Nederland nooit een nieuwe bestuurscultuur. Nooit.

De kriebels

Alles koek en ei met de financieel adviseur, die ooit anti-kraak woonde en muzikant (toetsenist) was en op het punt stond van landelijk doorbreken. Maar hij had de verkeerde producer en koos als econoom uiteindelijk voor de zekere kant van het bestaan. Onze aankoop (zoveel is zeker) is een al lokaal netwerk. De bouwer zit in Mijdrecht, de makelaar in Weesp, keukenleverancier in Lijnden, adviseur in Naarden en hij raadde ons een taxateur aan, ook uit de buurt.

We hebben al veel pret met de keuze voor de inrichting. Binnenkort mogen we op bezoek bij de showrooms voor de badkamer en keuken. Omdat het vermoedelijk de laatste keer is dat we verhuizen, gaan we nergens op bezuinigen; en het budget laat het toe.

Het duurt echter nog zeker anderhalf jaar voor we kunnen denken aan verhuizen, maar als een Marie Kondō gooide ik vandaag twee zakken kleding weg. Roos had ook de geest en schuurde en schilderde de terrasdeuren en bestelde nieuwe luchtroosters. Ik liet de auto wassen, kreeg advies van een truckchauffeur over de bandenspanning (sorry meneer, 2.0 achter is te weinig) en terug verfde ik over het beetje waterschade in de woonkamer, maar dat was niets in vergelijk met Roos. Die intussen nog rendang maakte. We doen er friet bij.

Afgesloten

We zijn op park Beekhuizen nabij Velp. Een natuurkamp (nee, geen naturisten), midden in het bos. Heerlijk. Geen tv, geen laptop (mee). Wel lekker eten en drinken en lezen. John Ashbery blijft onnavolgbaar goed. Nog wel eerst even over de grens geweest om boodschappen te doen in Kaufland. Morgen wandelen naar de Posbank.

Het was zomaar een etentje met de familie, op uitnodiging van schoonzus Monique die uit Flachau was gekomen. We gingen in Bussum naar restaurant Bregje, waarvan er meerdere blijken te zijn. Er hingen zwart-witfoto’s aan de muur, waarvan Luca Deutinger en ik al vroeg vermoedden dat dat Bregjes waren. Of ex-serveersters. Het werd allemaal reuze gezellig. We waren omringd door blonde Bregjes, zoals onze serveerster blond was, met een knotje. De jongeman die ons ook bediende, liep over van enthousiasme voor zijn vak. Of het gesmaakt had, vroeg hij, en ik zei prima, wat hij waanzinnig vond. En mijn bestelling cola eerder was super. Grappig: bij het afrekenen mompelde hij iets van tien menuutjes, wat mijn schoonzus begreep als tien minuutjes, wat ze niet kon plaatsen zodat de jongen wat narrig werd.

Tijdens het eten hadden we het voorzichtig over politiek. Er was gestemd, er was niet gestemd en Sigrid Kaag kon geen goed doen. “Vreselijk mens. Zo stijf.” En ik vond dat sterk overdreven, alsof alle politici een joviale Rutte moeten zijn.

Intussen spraken Roos en ik – verrassing – over de inschrijving voor nieuwbouw in Weesp. De deadline is overmorgen dus we staan laag op de lijst. Vrijdag horen we of het lukt, maar het lijkt me stug dat we in aanmerking komen. Maar Weesp is plots een optie, waar we die nooit hadden. Grappig: we zouden Amsterdam niet verlaten. Vanaf 24 maart is Weesp het zevende stadsdeel van de hoofdstad.

Ik verwacht snel een melding van WordPress dat ik goed bezig ben, met drie blogs achter elkaar. Mijn leven is spannend.