We kwamen van de goede kant, van Stadt Wehlen, vanwaar niemand met ons optrok en het wandelpad nog vrij was. In de buurt van de Bastei, een uur verder, veranderde de omgeving in een Volendam, met souvenirwinkels, biertuinen en hordes bezoekers die dicht bij de attractie konden parkeren. Op de beroemde brug moest iedereen een selfie maken, wat tot mini-files leiden. Beneden in Rathen ging een gezin met een kinderwagen omhoog, waar het pad nog gemakkelijk was.

Morgen sluiten we het Duitse deel van onze Urlaub af met een bezoek aan het Robert-Sterl-Haus in Rathen en het Kunstgewerbemuseum in Pillnitz.

Omdat ik in Amsterdam woon, was het logisch dat ik op reportage ging bij de proef met waarnemers van de politie. Onderliggend de vraag of de politie etnisch profileert, maar dat gebeurde niet (gebeurt laatste jaren zelden trouwens), dus dat was van tafel. Ik kon kiezen tussen Dapperbuurt, Geuzenveld en Noord en koos voor de eerste. Achteraf een goede keuze. In Noord was er veel pers en waren er waarnemers van de boze politiebonden om de waarnemers waar te nemen. Ik had in Oost alle tijd om met de twee waarnemers en politiecollega’s te praten. Ik werkte tot diep in de avond om het artikel de volgende dag te brengen, wat lukte. Alleen jammer dat het afstemmen heel de ochtend duurde.
De rust is voorbij. Sinds de vakantiegangers terug zijn, vliegen de aanvragen de redactie om de oren. Nog twee weken en dan mogen we ons er drie weken aan onttrekken. Ook voor Roos waren het zeer, zeer drukke weken.

Gisteren de voor fietsers magische grens van 100 kilometer geslecht, wat ik niet van plan was. Ik dacht aan 60 tot 70 en had maar twee repen mee. Ik was ’s avonds naar de gallemiezen.

Vandaag was het de vijfde sterfdag van mijn schoonmoeder. Dus met de familie het graf bezocht, waar iedereen wat in zichzelf gekeerd stond. Ik dacht later aan het gebrek aan rituelen, aan taal. Ben je jarig dan is het gefeliciteerd, bij sterfte gecondoleerd. Maar wat zeg je tegen elkaar op een gedenkdag? Na afloop nog met de familie gezeten. Met koffie en cake. Ik kon het niet laten om te zeggen dat dat mooi past bij zo’n dag.

We kregen twee gratis zelftests aangeboden, wat met drie klikken was geregeld. Bravo overheid. Vandaag was ze Kafkaiaans. Onder ons pand zit een garage, die wij noch de boven- en onderburen bezitten. We kregen een dwingende brief (bezwaar was niet mogelijk) dat we moesten bewijzen dat wij die garage niet bezitten. Daarvoor moeten we dan aktes tonen, afmetingen en foto’s van die garage. Reageren we niet binnen vier weken, dan raken we onze parkeervergunning kwijt.

Ze hadden net zo goed kunnen vragen te bewijzen dat het Paleis op de Dam niet van ons is. Roos belde nog, maar de ambtenaar veinsde haar niet te horen. Het was vrijdagmiddag.

Nog drie weken voor de vakantie. Vandaag voor het eerst in mijn leven een les Pilates gedaan. Het ging wel, de spieren opgerekt, aan de core gewerkt, maar voor mij is sporten inspanning. Volgende week nog een keer voor een definitief oordeel. Nu nog mijn hersenen oprekken. Mijn hemel, wat ben ik intellectueel lui geworden. Ik vrees pas op vakantie een boek te openen. Hoewel, ik heb dit weekend piketdienst…