Zelfhulp

Lichter dan ik verslaafd aan liefde het is oorlog maar niemand die het ziet de edele kunst van not giving a fuck de meeste mensen deugen ruis fundamenten het helen van je innerlijke kind het boek waarvan je wilde dat je ouders het hadden gelezen patronen doorbreken je hebt het niet je doet het win je hart terug vier vragen die je leven veranderen de sleutel tot zelf-bevrijding sorry dat ik te laat ben maar ik wilde niet komen de kracht in jezelf de kracht van mentaliseren wat is je overkomen gratis geld voor iedereen ontdek wat je echt wilt steeds leuker adviseren vanuit het geheel Socrates op sneakers leef meer denk minder hoezo perfect hecht niet doorbreek je dwang compassie in je leven oorzaken negatief zelfbeeld voluit leven dit is jouw leven minder drinken slapeloosheid innerlijke kritiek bij eetproblemen op verhaal komen succes met je stress hulpboek piekeren laat ze maar denken optimisme hoop veerkracht zelfvertrouwen compassie als sleutel tot geluk onvolmaakt tevreden leven met pijn succesvol ouder worden piekeren over zelfdoding eenvoudiger leven denk groot en word rijk hoe je vrienden maakt en mensen beïnvloedt de dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt stop met aardig zijn word aantrekkelijker voor vrouwen door eerlijk te zijn de zeven eigenschappen van effectief leiderschap je ongekende vermogens een werkweek van 4 uur de monnik die zijn Ferrari verkocht minder stress meer genieten wil je gelijk of wil je geluk je bent wat je doet weg ermee je kunt je leven helen leef je mooiste leven sportschool voor je geest 12 regels voor het leven leven in je leven langzamer leven in een snelle wereld nooit meet te druk focus aan / uit de kracht van kwetsbaarheid de fontein vind je plek de Wim Hof Methode wat is je overkomen de kracht van het NU een maand zonder alcohol haal meer uit je gevoeligheid dromen- en doelenplanner het grote depri Doe-Boek het dagboek van 6 minuten mindful en mindblowing seks loskomen uit de greep van narcisme gids voor spiritueel ontwaken verbeter de wereld begin bij jezelf omdenken in opvoeden sterker dan ooit – de wijsheid van vallen en opstaan ruimte, stressproof fit rijk en slim nu even stil een met alle leven persoonlijk leefstijlplan persoonlijke effectiviteit echte liefde hartval breek je vrij vraag jezelf vrij hooggevoeligheid en stress de logica van geluk angst overwinnen gelukkig zijn doe je zo bevrijd jezelf van angsten en oude gewoontes de kracht van dankbaarheid 365 dagen succesvol 100 dingen die succesvolle mensen doen de kracht van het enneagram het zaadje van compassie feminist fataal de verborgen dynamiek van familiebanden win je hart terug fokking druk hoe krijg je ze mee beter omgaan met moeilijke mensen alles wat je moet weten maar wat je nooit is verteld

Las dat de C. Buddingh’-prijs naar Wout Waanders is gegaan, voor zijn bundel ‘Parkplan’. Ik zocht een voorbeeldgedicht om de mans stiel te herkennen, maar vond enkel blurps. Stel je toch voor dat je iets prijsgeeft. Imago is belangrijker dan het werk.

Flarf leeft, zij het kortstondig, als #voetbalflarf. Met Killa van der Starre als lijstduwer.

Vanmiddag gaan we naar Huis Marseille. Binnenkort ook naar het Cobra Museum in Amstelveen, voor Frida Kahlo & Diego Rivera.

Geheimtip voor kunst op tv… Westart, elke zaterdag om 18.15 uur op WDR.

Overweeg al een paar weken om een oud idee voor een novelle op te pakken. Ik kwam nooit verder dan een artikel van 2000 woorden en schreef er heel veel van rond de 500 woorden. Toch lijkt lengte niet het probleem. Eerder het ontbreken van een eigen stem en dat je dan probeert auteurs te kopiëren. Och, kon ik maar instant goed schrijven als Robert Seethaler of Torgny Lindgren.

En ja, ik weet best dat een boek schrijven meer vraagt dan stiel alleen.

Verleng de race vandaag thuis.
Wat je ziet is een zonnige dag.
Als je denkt dat er iemand doodgaat
maak dan een kom leeg.

Mao zei dat hij nog nooit een bad had genomen
omdat de penis rechtop staat.
We hadden het over vrouwen
verzamel- en bezorggegevens

iets dat van nature komt, is een ongrijpbare fles
de wet die de sigaret vouwt.
Over het algemeen is dit een puur doel
wees Chinees in Chinese materialen.

De reden voor het kleine formaat is correct.
Denk aan het verschil in doeldoelen.
Je rent, je zet de sigaar aan
je opent het raam.


Vannacht (altijd ’s nachts) dacht ik hoe het zou uitpakken als je een gedicht keer op keer laat vertalen in steeds een andere taal. De originele versie zou hoe dan ook niet worden gespaard. De proef op de som genomen met dit gedicht.

Het duurde lang om vandaag naar huis te rijden
op wat zich voordeed als een zonnige dag, wat dagen zijn
dat je denkt dat iemand doodgaat, een beker leegt.

Mao zei dat hij nooit een bad nam
omdat zijn geslachtsdelen werden gewassen
in de lichamen van vrouwen en we spraken
uitvoerig over verzamelen en bewerken

iets dat vanzelf kwam, een flessenlikker
een rookgebod dat zich boog
over een collectie, uitsluitend gericht
op Chinees materiaal, door Chinees te zijn

en door zijn kleine formaat. Dit is waar
het verschil in doel belangrijk is, denk je
dat je rijdt, sigaret aan, arm uit het raam
high-fivend naar de eerste beste zwerver.

Ik vertaalde het via Google Translate (willekeurig) naar Pasjtoe, Duits, Baskisch en weer naar Nederlands. Met het bovenste gedicht als uitkomst. Ik ben er zeer tevreden mee. Wat al enigszins absurd was, bleef absurd, maar ik vind de tekst verrassender, rijker. Wellicht een nieuwe bundel componeren, titel: lost in translation.

We hebben een nieuwe stofzuiger gekocht. Een Miele die inderdaad veel beter is. Dat u niet denkt dat ik naast mijn schoenen loop door een poëtische groeispurt.
 

Het zijn donkerbruine veters vader. Nee, ze zijn zwart! Maar je ziet niet goed. Heus, ze zijn donkerbruin. En je wilt toch niet doorlopen met wat je nu hebt? (Drie gebroken eindjes in drie kleuren.). Ze zijn zwart! Van koppigheid en de dingen.

Een vriendin in de Verenigde Staten had op Instagram gepost dat ze had gestemd (Biden). Ze was er trots op, alsof ze een daad had gesteld. Ze verzuchtte dat ze nog eens vier jaar van deze gekte niet aankon. Wij evenmin antwoordde ik. Begin van dit jaar dacht ik dat de jaren twintig konden beginnen, vol vernieuwing, positiviteit en esprit (een beetje tegen de tijdsgeest in). Maar misschien beginnen ze pas als Trump het veld ruimt. Dat er met Biden en Harris een herstel komt van fatsoen, mededogen, misschien wat medemenselijkheid.

Met de personal trainer ga ik volgende week naar les achttien en negentien van de dertig. Leuker nieuws (voor mij zeker) is dat ik mijn poëziereeks heb afgerond en dat ie mag verschijnen bij Gaia Chapbooks van Ton van ’t Hof. Ik ben in mijn nopjes, als een eenogige kat.

Opeens scheen het simpel, dat het vrouwen waren
omringd door vogels, vrouwen die bloemen verversten
terwijl ze hun hand betekenisvol over de kin wreven

zodat je zou denken aan een melkgevende Maria
aan een wondermiddel tegen allerhande kwalen
door het licht dat ze in je opslaat

en nu zo het simpel leek, misschien later
zou ik niet vervliegen, werd het zo’n dag
vol zon en slaap en oude alpenkraaien

die mij tot hun dode mond
zouden brengen.

Terug van Museum More en een overnachting in Hotel Apeldoorn. In het museum waren niet alle zalen open, omdat er een tentoonstelling wordt ingericht rond Bob Ross. Ik vind dat een gekke keuze voor een museum rond realisme (de man is een fantast), maar Roos was ruimhartiger, waarna we spraken over kunststromingen en dat het goed zou zijn om meer over kunstgeschiedenis te weten.

Wandelen op de Veluwe zat er door de regen niet in, wat we thuis compenseerden met daden. Roos ruilde een adaptor voor de Mac, ik wisselde van mondhygiënist, Roos maakte een afspraak met een meubelmaker voor een inbouwkast en ik maakte een afspraak voor ophalen van grofvuil. Ik las de zaterdagkrant, half Vrij Nederland en een paar artikelen in De Gids, waarna ik het welletjes vond.

Ik dacht na over poëzie en witruimte en vroeg me af wat witregels en enjambementen doen met een gedicht. Zijn ’t het wit en de afbrekingen die van een tekst een gedicht maken, of kan het net zo gemakkelijk een blok tekst zijn, als een stream of consciousness?

Het duurde lang om vandaag naar huis te rijden
op wat zich voordeed als een zonnige dag, wat dagen zijn
dat je denkt dat iemand doodgaat, een beker leegt.

Mao zei dat hij nooit een bad nam
omdat zijn geslachtsdelen werden gewassen
in de lichamen van vrouwen en we spraken
uitvoerig over verzamelen en bewerken

iets dat vanzelf kwam, een flessenlikker
een rookgebod dat zich boog
over een collectie, uitsluitend gericht
op Chinees materiaal, door Chinees te zijn

en door zijn kleine formaat. Dit is waar
het verschil in doel belangrijk is, denk je
dat je rijdt, sigaret aan, arm uit het raam
high-fivend naar de eerste beste zwerver.

of

Het duurde lang om vandaag naar huis te rijden, op wat zich voordeed als een zonnige dag, wat dagen zijn dat je denkt dat iemand doodgaat, een beker leegt. Mao zei dat hij nooit een bad nam omdat zijn geslachtsdelen werden gewassen in de lichamen van vrouwen en we spraken uitvoerig over verzamelen en bewerken, iets dat vanzelf kwam, een flessenlikker, een rookgebod dat zich boog over een collectie, uitsluitend gericht op Chinees materiaal, door Chinees te zijn en door zijn kleine formaat. Dit is waar het verschil in doel belangrijk is, denk je, dat je rijdt, sigaret aan, arm uit het raam, high-fivend naar de eerste beste zwerver.

Dichters lijken soms op hoarders, dacht ik tijdens het lezen van de bundel ‘het grote roeren’ van Gert de Jager. Ze verzamelen obsessief indrukken, stapelen taal en gooien geen enkele herinnering weg, onder het mom van ‘je weet maar nooit wanneer je het nodig hebt’.

Die verzamelwoede kan bij poëten leiden tot verrommelen en vertroepen, tot bundels waar geen touw aan vast te knopen is, omdat ordening ontbreekt, houvast voor de lezer, zelfs al is die flinterdun. Gert de Jager is van een ander kaliber, een verzamelaar zeker (van beelden, ideeën, herinneringen), maar ook een dichter die zijn ‘troep’ gebruikt en die zichzelf ermee bevestigt (geboren als confessional poet, staat in het begin van de bundel).

Het werkelijke leven spat op als water/ als vuur / als al die andere elementen. Ik zie ze.

en

De lijnen die zich kerven in de huid van de wereld. Ik overzag de kerven en dacht: dit is het.

Zo staan er meer bevestigingen; of beter gezegd, wordt gezocht naar bevestiging, want De Jager zaait twijfel door woorden te herhalen, vaak al in de volgende regel of strofe, en door heel de bundel met ding, licht, lichaam, wereld; vaste punten voor de lezer.  

Ik hoor mijn stem / hoor mijn moeders stem

Ik ben harde, kneedbare materie / of zachte, kneedbare materie.

De vraag is steeds: hebben dezelfde woorden steeds dezelfde betekenis? En wat doet dat met het gedicht of met de lezer? Het is een beetje als het schilderij ‘het verraad van de voorstelling’ van Magritte, beter bekend als ‘ceci n’est pas un pipe’. Wat je leest kan zo zijn, maar is het niet per se. De Jager benadrukt dat ambigue met woorden als schaduwruimte / schaduwhuis, nageslacht / voorgeslacht, daghemel / nachthemel. Woorden en betekenis veranderen steeds van plaats.

Nu ik het zo opschrijf, lijkt het alsof een serieuze bundel is, een dichtwerk waarin alles wordt bevraagd en omstandig wordt beschreven; het grote roeren als het grote leven. De Jagers is in deze bundel zeker beschouwend (op zijn dichtersbestaan?), maar gelukkig heeft hij ook een frivole toon, zoals.

Ik wilde schrijven over een mooie zomer.
Ik wilde hem leven, lamlendig
liggend naast het zwembad
Een bal overgooien.

Of

Lebensbejahung voorbij alle verten.
Alledaagse transcendentie in het radicale centrum:
                                     verzin nog eens wat.

De dichter plaatst zijn frivoliteit en ironie zorgvuldig. Ze geven de lezer op die momenten dat het doordacht of zwaar op de hand lijkt te worden een knipoog. Een subtiele wenk dat het grote roeren ook het kleine roeren kan zijn. Het maakt de bundel bovenal menselijk, geen stand van zaken aangaande de dichter Gert de Jager.

Laat die kindsterren lekker de pip krijgen met hun actie tegen het coronabeleid. Alsof ze enig benul hebben van de realiteit, verscholen achter hun Instagram-accounts. Ik hield me bezig met belangrijker zaken, zoals gezondheid. Vanmorgen was de personal training pittig, maar het duizelde mij niet. Ga je hierna nog cardio’en, vroeg de PT, want dan verbrand je pas echt vet. Ik zei nee, maar dat ik vanmiddag nog zou wielrennen. Ik denk niet dat hij me geloofde, maar ik deed het wel en ben nu afgepeigerd.

Ik ben begonnen aan Gerts bundel het grote roeren, waarvan de openingsgedichten me deden denken aan Kees Ouwens’ Arcadia (uit 1968), maar dan netter. Op de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse letteren stond in Ons Erfdeel dit over Ouwens:

De opmerkelijke uniciteit van Ouwens’ poëzie sluit nauw aan bij de thematiek ervan: een centrale figuur, veelal een ik, die gescheiden van de wereld de eigen identiteit onderzoekt. Daartoe worden zoektochten ondernomen: in de natuur, in de geest, in de taal en in het verleden.

En dat is precies wat Gert doet. Het maakt me nieuwsgierig naar de rest.

Voetnoot bij mijn eigen geschiedenis: Heeg, jaren tachtig; ten overstaan van Friese jongeren die met mijn studievrienden wilde vechten, droeg ik een scabreus gedicht voor van Ouwens, waarna de heren vertrokken. Poëzie ontwapent.

9/11

Deze gebeurtenissen wekken strijders op en zij reciteren
die mooie woorden: dit is geen drill. Ik begin jouw begrafenis
te regelen als ik niet van jou hoor deze middag.

De voorzanger Fitzgerald was op de vloeren die werden geraakt.
Daar is iets over computers die obliviously hun werk doen
terwijl me dat werkelijk koude rillingen bezorgt.
Wauw. Sommige interessante momentopnamen in het leven
op die zowel officiële en persoonlijke dag.
Zal deze vondst elders van verwijzingen voorzien.

Ik hoop dat iedereen zich ervan bewust is dat Verenigde Staten
zijn gebombardeerd. Het wereldhandelscentrum is gebombardeerd
en nu hebben zij net een ander vliegtuig opgevijzeld. Gelieve te bidden.
Het aspect van het wereldontwaken is scherp. Goedemorgen!

Met een weinig animalistisch voelen! De verborgen wereld is fantastisch.
Er is een vliegtuig hier in de hemel.
Draag ik geclassificeerd materiaal over aan de sergeantvisser?
Fundamenteel had ik een diepe, diepe pijn vandaag in mijn maag
en ik krijg het voorgevoel dat dit enkel gebaseerd is
op één of andere herinneringsdienst.

Hee liefje, heb een goede dag. Bel me later. Denk misschien aan me.
Blijf een bewegend doelwit. Alles is verdacht, uit context.

De teams bewegen E-gedachten. Dit is twee minuten VÓÓR
de instorting van WTC. Gelieve nota te nemen van: kredietderiveraten.
Niets verder op dit ogenblik. Correctie: de oorlogsruimte is verplaatst
naar de zeehaven. Wat zegt Murphy’s Wet over vliegtuigen?
oefening die avond geannuleerd.

Gedicht uit Een enkel groen blad de olie van pelikanen

Aha, het rapport

Abduraman wil een paar minuten zingen
boven een snelkookpan, een jongen
van de oude stempel

die nog kazen van de raven rooft
blij is als de dingen blijven hangen.

Soms roept hij spontaan naar een vrouw
dat ze moet wachten tot de zee bedaart
zodat de kwelderkonijnen zich
aan haar voeten kunnen vlijen.

Abduraman vindt dat ontzettend lollig.

Dan trekt hij zijn nagels in, zet zijn oren
naar achteren en stampt hij
de woorden uit het water.  

Houd een taxi aan, maak een praatje
van ver boven ons een fout seizoen
lucht die je verzint bij steppelanden.

Daar prijzen ze mannen met baarden
nat van tranen, baarden die beweren
dat je oud bent voor je iets gaat zien

meisjes misschien die achter het stuur
nog handen schudden, raadsels zingen
terwijl ze je in de spiegel draaien

dat er – hand op het hart – een kiosk bestaat
waar een Tataar iets vanonder het zadel
zou verkopen.

Of het hier is, ingebed door het woud
waar geen bommen vielen, maar bomen
waar citroenplanters werden ingezet
met advies voor elkaar over zaden
nodig om het vuur te voorkomen.

Of het hier is, waar cherubijnen zijn
die zich in het kreupelhout verzamelen
om in vet te rollen en niemand vroeg niemand
raad en het wemelde er van de raven
met kazen in hun bek, zodat het stamelen werd.

Of het hier is, waar ze je meneer noemen
omdat je de weg kunt wijzen naar een dorp
maar de menigte dorst geen vragen te stellen
het stiksel liet los, waarheid werd poreus
het bos eindigde in eindeloos zoemen.

Het was een goede gewoonte
om lang te wandelen en te roepen naar een hond
waarmee de indruk ontstond dat alles nog kon

ook al waren dingen weggegeven, dikke lucht
lag op het strand, de pokken ervan afgekrabd.
In een bunker zocht een soldaat verzet.

Ik moet voorzichtig zijn hoe we dit benoemen
niet alles bevond zich op de juiste plek.

Een snerpende stem meldde mannen
met mouwbanden die hun tred versnelden
maar het deed er nauwelijks toe

we waren al vlakbij. Een hond sloeg aan
en jij sprak over eigenschappen van de zee
waar de randen gedachten bevatten.

De buschauffeur zei goedemorgen en hallo
en draaide voorzichtig, maar het was te laat
om zijn vraag diplomatiek te beantwoorden.

De ruimte deed al denken aan een knipoog
naar waar je reizen kon, een plek waar je onophoudelijk
mocht blazen in het zand om je voeten schoon te krijgen.

Er leek iets fundamenteels aan de hand.

De middaghitte kwam sukkelend op schema
citroenen bogen mee, iemand wilde languit liggen.
De realiteit hing als een havik boven ons
wachtend op één teer moment.

Een vrouw voor ons zat heel lang stil
en noteerde aantekeningen in een boekje.

Niemand ziet ons, zei ze plotseling,
dit is het fenomeen van negeren
van een ander hardop beweren.

Er was dit keer niets vernield, in elk geval niets
dat er werkelijk toe deed. De botervloot koerde nog
de boerenham, het bestek stelde ons gerust
dat het maar tijdelijk was

dat iemand zou opdagen, een man misschien
nog niet klaar, een arts rechtstreeks uit haar praktijk
waar heesters groeien en dingen die we niet meer hebben.

Ik had zo mijn gedachten hierover
de overweging om tot een stijl te komen
die ik meestal met je bespreek.

Ik roep dan, kom eens hier

waarna we ieder willekeurig een boek pakken
over het contrast tussen inmaken en diepvries
wat je geruststellend vindt, wat de titel beloofde.

Terwijl je de woorden in een puzzel bevestigt
zoek ik fotografen van voor het internet
die zich bergen toe-eigenden om ze hol te maken
ruimte die nog moet komen.

Je zegt: hier ligt een logische vraag
die zich heel ontspannen uitrekt
naar de vergroeide kijker
op een plek waar ze sterren halen.

Hun natuurlijke neiging tot kattenkwaad
is geen recept, zoals bleekmiddel
geen gecodeerd woord is

en ik zou dan melden dat alles goed gaat
omdat ik enkel de punten twee en drie
moet verbinden.

Het duurde lang om vandaag naar huis te rijden
op wat zich voordeed als een zonnige dag, wat dagen zijn
dat je denkt dat iemand doodgaat, een beker leegt.

Mao zei dat hij nooit een bad nam
omdat zijn geslachtsdelen werden gewassen
in de lichamen van vrouwen en we spraken
uitvoerig over verzamelen en bewerken

iets dat vanzelf kwam, een flessenlikker
een rookgebod dat zich boog
over een collectie uitsluitend gericht
op Chinees materiaal, door Chinees te zijn

en door zijn kleine formaat. Dit is waar
het verschil in doel belangrijk is, denk je
dat je rijdt, sigaret aan, arm uit het raam
high-fivend naar de eerste beste zwerver.

coronasonnet

Toen er nog elke dag sport was op tv
en evenementen door de boxen knalden
dachten we hautain: iedereen doet mee
tot een virus ons feestje vet verknalde

en de mensheid viel terug op doden tellen
met een blad voor de mond tegen microben.
En oké, de straten lopen zo prachtig leeg
dat we onze pret dan maar online bestellen.

Straks, als de besmetting toch is opgedroogd
gaan we als Sisyphus die pretberg weer op
maar geven we de keien niet meer terug

en alles wat aan voorzorg is betoogd
wordt vergeten bij de volgende Wereldtop
tot iemand opstaat en last heeft van een kuch.

De orthopeed die mijn voetzolen mat voor nieuwe steunzolen, schatte maat 46 goed in en vertelde over de verschillen in maten tussen Adidas en Nike. Adidas is Duits, legt hij uit en dus is maat 46 precies 46. In Amerika echter vinden mannen een kleine schoenmaat niet mannelijk en is onze maat 46 daar maat 48. Eerder sprak ik met de eigenaar die bij de kassa koffie zat te drinken (‘ik werk hier niet, ik ben stagiair’) over het coronavirus en dat hij voorlopig niet naar zijn huisje in Italië gaat. En hij vermijdt sportscholen en schudt geen handen.

Ik was vrijdag zeer efficiënt. Eerst leverde ik de nieuwe bundel af bij mededichter Gert, toen naar de fietsenmaker voor een onderhoudsbeurt van mijn racefiets, gevolgd door een bezoek aan de steunzolenman. En daarvoor naar de sportschool. Ook maakte ik nog een knullig filmpje voor bij mijn bundel.

Op Meander las ik een niet heel goed opgebouwde column over het wel interessante fenomeen van de minder goede dichter. In het artikel wordt de tweederangs dichter door Komrij allerlei fouten aangemeten, die slechte poëzie gelijk stelt aan een slechte dichter.

Slechte poëzie is bombastisch, gaat over maatschappelijk onrecht waardoor de dichter zich kan ‘zonnen in de gunst van een tijdelijk van z’n kritisch vermogen verlamd publiek.’ Slechte gedichten zijn […] belerend. Niet bedoelde humor is het volgende kenmerk. Epigonisme, het nadoen van (slecht begrepen) voorbeelden hoort er ook bij.

Het artikel opent met De Coninck die tweederangs dichters vakkundige dichters noemt van wie de gedichten kwalitatief ‘een heel behoorlijk gemiddelde’ hebben, maar bij wie hoogtepunten ontbreken.

Over dat laatste punt moest ik nadenken, want wie bepaalt wat een hoogtepunt is, wat kwaliteit is? In de Nederlandse poëziescene is de norm dat je pas goede poëzie schrijft als je wordt uitgegeven door een grote uitgever. Dan is alles wat je schrijft goud. Ik ken veel dichters bij wie dat niet klopt. Dat komt meestal door gemakzucht, schrijven naar de opdracht (een nieuwe bundel) toe.

Een derde- of vierderangs dichter heeft daar geen last van. Ik ervaar geen enkele druk om te publiceren en doe gewoon “mijn ding”. En wat helemaal erg is: ik vind elke nieuwe bundel een hoogtepunt, met louter hoogtepunten. Die eigenschap heb ik gemeen met de bekende dichters: zelfgenoegzaamheid. Nu nog iemand vinden die dat punt in een recensie ondergraaft.

P.S. Dit is een heel gemakzuchtige column.
P.S. We hebben de auto zo lang niet gebruikt dat ie niet meer wil starten. De vraag of we nog een auto nodig hebben, klinkt steeds vaker.