Na alle drukte van eerder, verliep afgelopen week kalm. Ik deed mijn werk zorgvuldig, zonder haast en vond dat plezierig. Het is nog zeven weken voor de vakantie.

Ben door de knieën gegaan voor Spotify, dat het gratis luisteren haast onmogelijk maakte. Kreeg je voorheen pas na zeven of zo nummers reclame, nu is dat na twee nummers. Dat is mij te gortig.

Vandaag na jaren weer gezwommen in het Sloterparkbad: 24 banen van 50 meter, vrij moeiteloos en steeds had ik de baan voor mij alleen. Het was geweldig. Goed om het fitnessen en fietsen mee af te wisselen. Terwijl ik zwom, was Roos naar bodycombat, maar daar kwam het niet van. Een medesporter (sympathieke man, we spraken elkaar vorige week na lange tijd) kreeg voor de les een tia en moest gereanimeerd worden. Later zeiden we dat ie mazzel had dat het in de sportschool gebeurde, met direct hulp nabij, in plaats van op straat.

Ik zag de nieuwe vlag voor de LHBTIQ+-gemeenschap en snap niet goed welke kant het opgaat. Moeten alle minderheden in kleur worden vertegenwoordigd? En zo ja, vergeten we er dan niet een paar?

Las van Jelle Brandt Corstius het verslag van zijn treinreis met twee vrienden met de BAM (Baikal-Amoer- Magistral). Een kundig geschreven reisverslag, dat niet beklijft.

Soms pak ik bij toeval iets mee dat me interesseert, op straat, of tv of in de krant van iemand tegenover mij in de trein, maar dat was vóór corona. Vandaag zag ik een staartje van Brainwash Talks dat over poëzie ging. Killa van der Starre, zo hoorde ik toen ik het programma later bekeek, stelt dat poëzie nog lang niet dood is. Ik zou dat ook nooit beweren, maar Van der Starre gaf leuke voorbeelden hoe poëzie nu wordt gebruikt, buiten het boekje. Zo nemen gedichten bij rouw de plaats in van religie, sprak Amanda Gorman bij de inauguratie van president Biden en kondigde Koby Bryant zijn afscheid van het basketbal in een gedicht aan in plaats van met een persbericht.

Killa noemde ook nog de poëzie op Instagram, waarvan ik geen goede voorbeelden vond, in elk geval niet bij #instapoezie. Wel iets om eens te proberen. De foto’s zijn er al.

Drie weken niet naar bodycombat gegaan door een achillespeesblessure. Ik merkte gisteren dat ik ben aangekomen. Gisteren woog ik 92,3 kilo, ongeveer twee kilo zwaarder dan de laatste keer dat ik mij woog. Vanaf morgen ga ik weer streng zijn en calorieën tellen. Dat is niet overdreven, maar noodzaak. Als voormalig kankerpatiënt loop ik meer risico op hart- en vaatziekten en dus MOET mijn BMI gezond zijn. Dat is ie nog net, dus moet de marge beter. Wat ook gaat helpen, is dat bodycombat weer lukt, zij het voorzichtig, zonder springen.

Heb steeds minder zin in Zomergasten. Welke clownsneus heeft bedacht dat Hans Klok (laatste aflevering) een boeiend tv-avondje kan leveren?

Vriend Ton hield zich in zijn blog aan de feiten, wat ik ook besloot te doen. Mijn achillespees is nog gevoelig dus voorlopig geen bodycombat maar fietsen; vrijdag 82 kilometer, gisteren 75. De tweede keer was het te warm.

Feit: gisteravond rommelde het in mijn maag, waarna ik snel naar het toilet moest voor een soort wraak van Montezuma. Vannacht overviel de schurk mij opnieuw. Mijn hemel, wat kan een mens stinken. Ik kan het niet verbloemen.

Het is druk met werk, wat gebruikelijk is voor de zomer. Dan neem ik diensten en klussen over van vakantiegangers. En vorige week was het natuurlijk bal met de dood van Peter Rudolf de Vries en de watersnood in Limburg. Dat ebt bij ons gerust weekjes door.

Feit: we bezochten fotomuseum Foam. Daar was een tentoonstelling van nieuw talent. Wat ons betreft: kwaliteit doet er niet meer toe. Het gaat er om dat je een verhaal hebt. Een verhaal met een boodschap. De bezoeker die gewoon verrast wil worden, die geen standpunten opgelegd wil krijgen, komt er karig af.

Het is maandag. Naar het zich laat aanzien wordt het straks avond, waarna de nacht. Dat zijn feiten waar ik weinig aan kan veranderen.

Kers op de taart

De serveerster vroeg of we gebakken aardappelen wilden in plaats van frietjes en of we er ook  appelmoes bij wilden. Ik reageerde verbaasd en zei lacherig dat dat nog steeds wordt gedaan. Tja, zei ze, het is wel Van der Valk. Maar we doen er tegenwoordig geen kers meer op.

Het weekendje Enschede was natuurlijk zelf de kers op de taart, met een bezoek aan Rijksmuseum Twenthe en een prima verblijf in Hotel Van der Valk Enschede. We liepen ook nog over De Grote Markt, maar schrokken zo van de drukte dat we ons snel uit de voeten maakten.

Wat de dandy in mij ook opviel: alle mannen droegen T-shirts en velen een korte of driekwart broek. En ik denk dat de kappers van Nederland een geheime afspraak hebben om alle oudere vrouwen een kort kapsel te geven (en een deal met de Schoenenreus voor sandalen).

Ondanks piket een bezoek kunnen brengen aan De Bazel, voor de tentoonstelling ‘Amsterdam in aquarel en pastel’, met werk van onder anderen Breitner en Israels. Het plezier werd ook dit weer een beetje verstoord door de kwekkende grijze vrouwenhorde. Je hoeft echt niet stil te zijn bij kunst, maar bij elke nieuwe prent praten over thuis, over van alles…

Zo duidelijk als covid begon, zo diffuus is de situatie nu. Het lijkt of ik een officieel einde nodig om uit de impasse te komen. De lichte lethargie houdt aan.

Krant(be)zorgen

NRC was niet geleverd en ik wilde hem alsnog geleverd krijgen. Rond negenen klonk de deurbel dat ie er was. Meestal gaat de krant in de bus en vertrekt de bezorger, maar dit keer wilde hij mij spreken, zei hij boos. Wat krijgen we nu, dacht ik. Hoezo moet ik me verantwoorden? Dus ging ik naar hem toe. Het gesprek dat volgde kan ik niet goed reconstrueren, omdat de man die zichzelf consequent een buitenlander noemde niet heel goed Nederlands sprak.

Er was iets over Kerst en een heel jaar hard werken en geen beloning en juist die dag was hij blijven slapen, want een tweede baan. En toen de krant hem belde dat nummer zoveel geen krant had wist hij precies om wie het ging (mij). Waarna de teleurstelling overging in sjacheren en dat als ik ook maar iets nodig had ik hem altijd kon bellen (via klantenservice NRC?). En weer iets over hard werken en wat ik dan deed. Hier moet ik een daad stellen, besefte ik, waarna ik zei dat ik voor de politie werk. Daar schrok ie van. Laatst zag hij een aanhouding van twee donkere jongens, die nare dingen tegen de agenten hadden gezegd waarna ze (hij deed het voor) zo tegen de muur werden geduwd.

Deel drie van dit theater was het berouw. Met veel excuses en dank dat ie mensen zoals ik mocht leren kennen en hij sprak over andere klanten, die presentator van tv, maar ik begreep niet goed waarom. Hij liet wel ontvallen dat hij eens honderd euro had gekregen. Ik wist direct dat de standaard twee euro de volgende kerst niet genoeg zal zijn.

Ik heb een tijd niets van me laten horen, maar daar zit geen ellende achter. Hoogstens een kalm leven van werken en slapen. En ja, Roos was een midweek weg en dan ga ik in de winterslaap.

Sporten ging te goed. Kreeg maandag last een oude achillespeesblessure, zodat er nu twee kreupelen in huis zijn; Roos met haar gekneusde enkel.

Heb vanmiddag mijn racefiets voor onderhoud gebracht en liep van einde Overtoom terug. Normaliter met een snelheid van 5,3 km en een staplengte van 95 cm, zegt een app. Nu 3,1 km en 70 cm. U ziet het voor u, een kale man met baard die strompelt.

Volgend weekeinde gaan we alsnog naar Enschede, wat we een jaar geleden wilden doen. Toen dachten we nog te kunnen wandelen in bossen nabij, maar we beperken ons dit keer tot een hotel en Rijksmuseum Twenthe.

De zogenoemde voetbalpoel des doods maakte zijn naam waar. Geen van die landen is nog in de race. Van Oranje niets gezien, wat ik niet betreur. Aan een voetbalflarf kom ik waarschijnlijk toch niet toe. Je moet dan immers wedstrijden kijken.

Dinsdag heb ik met iedereen “ruzie” gemaakt. De rek van mijn principes was er uit. Steeds weer kwam het verzoek om rekkelijk te zijn, om toch weer te doen wat anderen uit gemakzucht nalaten. Tot hier en niet verder, stelde ik, in het besef dat ik alleen sta. Op de redactie zijn we niet zo standvastig en gaan we met elk verzoek – hoe kansloos ook – aan de haal. Later hoor ik dan dat het goed is dat iemand kritisch is, Mark de bliksemafleider. Dan hoeven ze het zelf niet te zijn. Of het ligt hen gewoon niet: nee zeggen.

Gisteren vijf keer gebeld met vader die niet opnam. Toch naar Purmerend gegaan, waar de oude baas gewoon in zijn stoel zat. Hij heeft het geluid op zijn telefoon uitgezet. Hij ziet nauwelijks iets en drukt – zo stel ik me voor – in het wilde weg. Het lukte me niet het geluid weer aan te zetten. Veel omhanden heeft zo’n bezoek niet. Hij hoort niet wat je zegt, of luistert niet. We doorlopen enkel het ritueel van vader en zoon zijn. Hij vertelde me nog wel dat neef Rick is getrouwd in Australië en daar woont.

Roos ging zondag onderuit op de trap bij haar kapper. Maandag uit voorzorg naar de huisarts en door naar het ziekenhuis voor foto’s. Gelukkig niets gebroken. Een ijspakking vindt ze niet nodig voor haar zere voet. De ijskoude doperwten in een plastic zakje zijn voldoende. Ze loopt met de dag beter. Net op tijd hersteld voor een midweek met een vriendin in Zandvoort. Vanaf maandag ben ik een man alleen. Weerloos zonder zijn lief, weet ik al. Hopelijk heeft niemand op het werk zin om ruzie met mij te maken.

Las dat de C. Buddingh’-prijs naar Wout Waanders is gegaan, voor zijn bundel ‘Parkplan’. Ik zocht een voorbeeldgedicht om de mans stiel te herkennen, maar vond enkel blurps. Stel je toch voor dat je iets prijsgeeft. Imago is belangrijker dan het werk.

Flarf leeft, zij het kortstondig, als #voetbalflarf. Met Killa van der Starre als lijstduwer.

Vanmiddag gaan we naar Huis Marseille. Binnenkort ook naar het Cobra Museum in Amstelveen, voor Frida Kahlo & Diego Rivera.

Geheimtip voor kunst op tv… Westart, elke zaterdag om 18.15 uur op WDR.

Overweeg al een paar weken om een oud idee voor een novelle op te pakken. Ik kwam nooit verder dan een artikel van 2000 woorden en schreef er heel veel van rond de 500 woorden. Toch lijkt lengte niet het probleem. Eerder het ontbreken van een eigen stem en dat je dan probeert auteurs te kopiëren. Och, kon ik maar instant goed schrijven als Robert Seethaler of Torgny Lindgren.

En ja, ik weet best dat een boek schrijven meer vraagt dan stiel alleen.

Op slag jonger door de coronavaccinatie? Ik zei tegen een collega dat ik mijn prik net had gehad waarna ze zei dat zij die ook had gehad; Moderna. En dat we van dezelfde generatie waren. Welke, vroeg ik voorzichtig. Van 77! Ik antwoordde dat ik toch echt van 66 ben, wat ze hoffelijk niet wilde geloven.

Vandaag was ik sinds een halfjaar naar werkplek Rotterdam. Om mijn nieuwe toegangspas te halen en om collega’s weer te ontmoeten. Er waren er minder dan ik had gehoopt, maar leerde wel twee nieuwe collega’s van mijn eigen team kennen. Leuke, slimme meiden, met een scherp oog voor ontwerp en alles online. Gaf tussendoor online een korte presentatie over de nieuwe website.

Morgen dag drie in de reboot van groepslessen bodycombat. Ik dacht dat ik er fysiek klaar voor was, wat volledig klopte. De spierpijn daargelaten.

En dan eten we daarbij een rode peper uit eigen tuin, zei Roos opgewekt. Maar we hebben geen tuin. Wel een pot met een peperplant. Stadse fratsen.

Vanmiddag naar Cinecenter, voor Nomadland. De laatste film die we zagen, lang lang geleden, was On the Rocks.

Weet niet waar ik het zag, maar er kwam een VVD’er in beeld die zijn partij meer naar rechts wil trekken en die onder geen beding met links in de regering wil. ‘Dan staat Nederland straks vol windmolens en zonne-energieparken.’ Ach ja, de klimaatstrijd als esthetisch principe.

Morgen de eerste prik en intussen het darmkankeronderzoek doorstaan. Toch een tikkeltje nerveus om de brief met uitslag te openen.

Vanaf morgen weer groepslessen mogelijk. Morgen, woensdag en vrijdag direct aan de bak. Bodycombat. Mijn lijf is er klaar voor… denk ik.

Te diep insteken?

Ik hoor de laborant al zeggen: weer één die het prikkertje te diep in de poep heeft geduwd. Tegen alle instructies in en met alle voorzorgsmaatregelen van voldoende toiletpapier in de pot en vooraan proberen te poepen, bleef slechts één drolletje hangen en gleed de rest direct in de pot. Onbereikbaar voor het wetenschappelijk onderzoek naar darmkanker. Vier plekken vinden op een drol van drie centimeter lukt, maar of het volgens de norm is…

Keek de documentaire in herhaling over kunstenaar Ossip, zoon van Jan Snoeck. Een op het oog wat onvriendelijke en narcistische man (hij is niet lief, zegt zijn vrouw) wiens werk mij wel aanspreekt, wat niet vaak gebeurt bij driedimensionaal werk. Ook kenmerkend: Ossip kan niet met zijn zoon praten en zijn vader niet met hem, als schuivende tectonische platen.

In NRC een mooi alternatief gelezen voor de non-binairen: zhij, of desnoods hzij. Ook in de krant een heerlijk vileine column van Carolina Trujillo, die haar zaterdagcolumn moet afstaan aan Clarence Seedorf. Bekend en erkend kroniekschrijver…

Robert Seethaler herontdekt. Heerlijke verhalenverteller, lijkt wat (en dat breng ik voorzichtig) op Torgny Lindgren. Ik las ‘De Weense sigarenboer’ en bestelde zijn twee andere boeken. Later besefte dat ik ‘Een heel leven’ al had. Nu ja, lekker herlezen.

Ben druk in de sportschool en voer het tempo op. Voor als straks de groepslessen combat beginnen. Na twee weken regen kan ik ook weer fietsen dus het komt wel goed met mijn fitheid, die toch al niet slecht was.

Het was de week na de lancering van de nieuwe site, met zoals verwacht een hoop rumoer. Dat men niet was gekend, dat er essentiële dingen missen en dat alles terug moet worden gezet, zoals het was, anders zou de korpsleiding in stelling worden gebracht. Wat dat betreft is de politie een platte organisatie; laag en hoog vinden elkaar gemakkelijk. Later bleek de storm toch in het glas water.

De kast staat. Nu het wikken en wegen wat er weg kan. Ik nam direct afscheid van lang niet gedragen schoenen, jassen en broeken. Hupsakee, zei ik heel tevree.

Drukke week achter de rug, die geheel in het teken stond van de politiewebsite. Veel voor gedaan, veel over gepraat. Woensdag was ik ‘op bureau’, om met twee collega’s de puntjes op de i te zetten voor de livegang.

Ben afgepeigerd.

Een week vol openingen. Vandaag sinds lange tijd naar de sportschool voor een uur (meer mag niet) fitness. Viel niet mee. De benen zijn moe, de buikspieren aangespannen. Zojuist kwam de oproep voor de vaccinatie. Maandag 7 juni mag ik naar Nieuw West, rand Osdorp. Het inenten geeft me de kans mijn poëzievrienden eindelijk op te zoeken. Zij zijn al lang gevaccineerd, want al met pensioen of er net voor. Jee. Ik heb oude vrienden.

De kast staat, vastgemaakt aan de muur anders valt ie om. Een kant van de kast, mijn kant, heeft geen deuren. Dat betekent dat er dozen moeten komen, want Roos vind het slordig staan als ik daar gewoon mijn kleren in leg. Zo gaat dat. De dozen zijn besteld.

Zag vorige week een documentaire over The Band. Heerlijke Americana. Heb de twee oudste albums aan Spotify toegevoegd.

Ik had het aan de Prinsengracht, of elke andere gracht wat dat betreft, niet verwacht dat het informele economische circuit zo vitaal zou zijn. Gisterenavond half tien zetten we de op te ruimen kasten buiten voor het grofvuil vandaag. Nog geen vijf minuten later was de eerste kast weg en een halfuur laten de tweede. Vanmorgen vroeg waren alle kasten al weg, voordat de gemeente ze kon ophalen.

Ik denk dat wanneer je niet meer nieuwsgierig bent en het idee over iets accepteert – dit is een object, een persoon, een plaats – dat je niets meer ontdekt. Andy Sewell, fotograaf.

Dit weekend ontdekten Roos en ik dat we best goed samen klussen, met als voorwaarde dat we niet allebei hetzelfde willen doen. Zaterdag leegden we de opbergkasten en sjouwden we ze naar de kelder, om ze dinsdag door het grofvuil te laten ophalen. Daarna bikte zij oud voegwerk weg, bovenaan de muur en deed ze er nieuw voegsel op. Naadloos werk.

Vandaag plakten we samen de plinten af en heb ik de muur geschilderd. Uurtje werk. Alles klaar voor als vrijdag de kast der kasten komt. Wat daarna nog moet gebeuren: dingen naar de stort, spullen naar de kringloopwinkel.

Roos vond een mooie wandelreis in de Sächsische Schweiz, mogelijk doel voor de vakantie eind september. Een goede wandelconditie en enige Trittsicherheit zijn gewenst voor onze eigen versie van Im Wald.

Je weet dat je 55 jaar bent geworden – oud – als je de vooraankondiging krijgt van een darmkankeronderzoek. Over drie weken moet ik poep in een buisje doen, wat een opgave wordt zonder Duitse nachtspiegel.

Vandaag zowaar wat cultuur gesnoven. Roos had gezien dat we ‘Im Wald’ van Erwin Olaf in een Amsterdamse galerie konden bezoeken. Zeer anspruchsvoll werk, dat vooral Duitsers gaat aanspreken. De tentoonstelling gaat naar München. ‘Wat de zee is voor Nederlanders is het bos voor Duitsers’, stond al in Trouw in 2012. In de Duitse cultuur spelen bossen een cruciale rol, van de sprookjes van Grimm tot de sciencefiction-dramaserie Dark. Voor het bezoek hebben we ons maar eens opgedoft. We dragen al te lang gemakkelijke kleding.

Pakje ophalen ging vriendelijk dan verwacht, maar commentaar bleef niet uit. De dame vroeg wanneer de postbode was geweest. Zaterdag, zei ik, waarna ze zei dat die pakjes er zeker niet zouden zijn. Maar, wacht, riep ze later vanuit de postkamer… ik had mazzel. Het was er toch.

Het werd een weekendje niets doen, zalig niets doen. Wat fietsen, wandelen, boodschappen doen, krant lezen en grimlachen om The Beautiful Poetry of Donald Trump. Onthutsend tijdbeeld, knap samengesteld.

De kast der kasten komt 21 mei. Dat betekent volgende week wel wat doen: schilderen en voegen en aansluitend kasten naar beneden sjouwen en aanmelden voor het grofvuil. Daarna het grote opruimen. Nu Roos daarvan overtuigen… 🙂

O jee, pakje ophalen

In huize Leenders-Van der Schaaf is er één gebod: vermijd het postpunt van Gebroeders Winter. Daar werken harpijen, is onze ervaring. Chagrijnen die je het laten weten als je een stomme vraag stelt en die er alles aan doen om je bezoek onaangenaam te maken. Wee je gebeente als je om 17.55 uur dringend postzegels nodig hebt.

De schrik sloeg mij om het hart toen ik een memootje vond dat Postnl me had gemist en ik mijn pakje bij Gebroeders Winter moet afhalen. Juist daar. Het voelde alsof ik mijn aankoop al kwijt was. Maandag moet ik ter gerecht. Om me voor te bereiden, kijk ik de soepnazi van Seinfeld, opdat ik me wel aan het protocol houd. NEXT.

Wispeltuur is ons niet vreemd. Een dezer dagen komt de kast der kasten, de kast die al onze opbergproblemen gaat oplossen, vooral die van Roos. De kast is heel lichtgroen. We dachten lang dat het aardig is om de muur erachter een nog lichtere groen te geven. Maar misschien is dat niet zo’n goede keuze, dachten we weken later, zodat het taupe werd, wat de kleur is van de andere kast. Kleurstalen gevraagd. Het wordt taupe, maar dan lichter. Vanmorgen, op de dag dat we verf zijn gaan kopen, werd het wit: RAL 9010.

Ik zag zojuist een optocht van ME-busjes, minstens vijftien. Ajax wordt dus kampioen. Het zal wat.

Na anderhalve week vrij weer aan de slag gegaan. Merkte dat een collega met wie ik optrek voor de nieuwe site niets heeft gedaan of niets heeft kunnen doen en dus pak ik het zelf op. Met liefde. Weet ik ook dat het goed gebeurt.

Las op het intranet een bericht dat leed aan de je-ziekte (je is de opvolger van me). Je aanvraag, je leidinggevende, je afspraak…

Onze deurbel is vervangen. Boven een videoscherm, beneden een koperen plaat, met gegraveerde namen. Je bent grachtenvolk of niet.