De eerste werkdag na het rouwverlof beviel matig. Er was een werkoverleg waarin duidelijk werd dat je niet kunt vertrouwen op langlopende afspraken en ik werd ‘meegenomen’ in een project om informatie uniform te maken (goed streven) wat in de praktijk neerkomt op een systeem erbij en heel veel dubbel werk. Ik lag er wakker van.

Ik was al murw door het opiniestuk van Kiza Magendane over musea. Die moeten verregaand gedekoloniseerd worden, want ze vertegenwoordigen nu enkel denksystemen die de hetero witte man als standaard plaatst. Ik kan niet zeggen dat dat niet klopt of dat niets moet veranderen (kom maar op met die verbetering), maar gek genoeg zie ik de witte vrouw als standaard. Maar dat zeggen, is niet woke. Dat schrijvende ontging het mij volledig dat 21 februari de internationale moedertaaldag was.

Ik keek vannacht – ik kon zoals gezegd niet slapen – naar talkshow M, naar het deel met Joost Oomen en ik werd er vrolijk van. Hij ging naar een eiland om vissen te vangen met zijn poëzie. Iconisch beeld: Joost met snorkel in het water, gedichten voordragend aan de visjes.

Voor wie het nog niet deed: bekijk de documentaire Four Hours at the Capitol. Wat me onthutste was de rechtvaardiging van het geweld. Een aanhanger van QAnon (het stond er niet bij) zei dat er elk jaar 800.000 Amerikaanse kinderen worden verkracht en daarna vermist raken en dat Trump hier tegen strijdt. Je zou zeggen dat je die aantallen moet merken (na enkele jaren zijn miljoenen kinderen weg) maar feiten doen er niet meer toe.

Een goede vriendin van Roos zei – ik was er helaas niet bij – dat ze wist dat er Oost-Europese brigades bij de mobiele eenheid zijn geïnfiltreerd en dat zij het geweld veroorzaken waarover nu gesproken wordt. En politiehonden worden gewoon op de menigte losgelaten. Ik zapte gisteren naar M waar Sylvana Simons werd gevraagd over het bedreigen van Sigrid Kaag en ze wilde er niet veel over zeggen, maar ze wilde wel wat zeggen over het politiegeweld en dat dat moet stoppen. Ongetwijfeld een reflectie op de uitlatingen van de VN-rapporteur eerder deze week.

NRC pakt dezer dagen flink uit met die bestorming, met op 6 januari een artikel over het kiesrecht dat door de Republikeinen verder wordt uitgehold, wat met gerrymandering = kiesrechtgeografie al jaren gebeurt. Zo kan de secretary of state van Arizona (een republikein) de verkiezingsuitslag naast zich leggen en daarmee de stemmen van miljoenen negeren. Ik las dat Trump zich in 2024 waarschijnlijk opnieuw kandidaat stelt…

Omdat de sportscholen dicht zijn en ik verwacht dat dit tot zeker eind januari blijft, pak ik elke gelegenheid aan om te wielrennen. Daarom vanmorgen vroeg, voor de regen uit, een bitterkoude rit.

Sterk essay van Bas Heijne in NRC over het individu en ego in deze tijd, wat ik gemakshalve samenvat als het verschil tussen aandacht vragen en aandacht geven (en dat laatste gebeurt nauwelijks). Geen voornemens dit jaar, hoewel we drie dingen willen doen: het toilet vernieuwen maar toch geen douchetoilet want erg duur en zo lang wonen we hier niet meer, hoogstens vijf jaar gok ik. Verder geen drie maar vier weken zomervakantie en Roos wil op 1 januari 2026 met pensioen in plaats van oktober.

Eerste rit van het jaar is achter de rug, net geen 50 kilometer. Op 500 meter van thuis reed ik lek, wat me vaker gebeurt op de eerste januari, dus mag ik spreken van een traditie. Nu nog leren hoe ik een band (van een racefiets) verwissel, maar dat is niet moeilijk sinds YouTube.

De opdracht voor deze keer: een of twee foto’s met een bevroren beweging en een of twee met bewegingsonscherpte. Dit keer ging het me beter af en pakte ik onbedoeld de vorige opdracht met scherpte-diepte nog mee.

Moest hard lachen on het nieuws dat niet gevaccineerden bij een demonstratie in Oostenrijk een paraplu meenamen, omdat de overheid vanuit helikopters hen met een desinfectiemiddel tegen het coronavirus zouden besproeien.

Las de column van Flora Rusman (NRC) die filosoof Hans Radder aanhaalde die in de Volkskrant betoogde dat ongevaccineerden geen vrijheid is afgepakt. Integendeel, dankzij de gevaccineerden hebben ze juist hun oude vrijheden (gedeeltelijk) terug.

Maakte met Roos gisteren, juist omdat het weer zo druilerig was, een mooie wandeling rondom Marken. Had medelijden met de fanfareleden die wachtten op de komst van Sinterklaas.

In NRC zegt klimaatactivist Eva Rovers dat we wat betreft de klimaatverandering moeten stoppen met gapen, stoppen met het idee dat het toch niets uitmaakt wat we doen. Ze legt de noodzaak tot verandering niet bij bedrijven en overheden maar bij de burger. Die moet volwassen worden, serieuzer in de aanpak van het probleem. Ze zegt ook dat veel jongeren al zo ver zijn.

“Mensen die de noodzakelijke verandering niet overlaten aan politiek en bedrijfsleven door zich te verschuilen achter hun eigen zogenaamde machteloosheid, maar zich actief inzetten om het gapende gat tussen ideaal en werkelijkheid te verkleinen. […] ‘Mensen die beseffen dat ze leven op een extreem uitzonderlijke planeet, een onwaarschijnlijk intergalactisch toeval, en daarom met liefde alles in het werk stellen om het leven op die planeet te beschermen en te vieren.”

Wacht even. Jongeren die alles doen om… Voor een artikel over duurzaamheid in het personeelsblad las ik op internet over jongeren en duurzaamheid. Ja, ze willen de aarde redden, maar verbruiken wel veel stroom voor hun laptops, smartphones en game consoles, had het CBS onderzocht. En ze staan lang, lang onder de douche. Over afval op straat heb ik het dan nog niet gehad.

Jong als wij zijn proberen wij in elk geval ons steentje bij te dragen, door zuinig te zijn met water en elektriciteit (Roos, doe het licht uit!) en nauwelijks auto te rijden. Ook eten we vaker vegetarisch en als het vlees wordt is het bio; varkensvlees is in de ban. Vliegen beperken we tot één keer per jaar, is het idee, wat ons vooralsnog lukt. Alleen begin 2020 een vlucht naar Oostenrijk, waar we een volgende keer zeker de trein kiezen.

Wat ik maar wil zeggen: kom op met die G20-top. Maak afspraken en houd je eraan. Morgen start ik mijn basiscursus fotografie. Zin in. Al is het maar omdat ik opdrachten krijg die anders zijn dan wat ik meestal doe: fröbelen met lijnen en veel afwezigheid.

Krant(be)zorgen

NRC was niet geleverd en ik wilde hem alsnog geleverd krijgen. Rond negenen klonk de deurbel dat ie er was. Meestal gaat de krant in de bus en vertrekt de bezorger, maar dit keer wilde hij mij spreken, zei hij boos. Wat krijgen we nu, dacht ik. Hoezo moet ik me verantwoorden? Dus ging ik naar hem toe. Het gesprek dat volgde kan ik niet goed reconstrueren, omdat de man die zichzelf consequent een buitenlander noemde niet heel goed Nederlands sprak.

Er was iets over Kerst en een heel jaar hard werken en geen beloning en juist die dag was hij blijven slapen, want een tweede baan. En toen de krant hem belde dat nummer zoveel geen krant had wist hij precies om wie het ging (mij). Waarna de teleurstelling overging in sjacheren en dat als ik ook maar iets nodig had ik hem altijd kon bellen (via klantenservice NRC?). En weer iets over hard werken en wat ik dan deed. Hier moet ik een daad stellen, besefte ik, waarna ik zei dat ik voor de politie werk. Daar schrok ie van. Laatst zag hij een aanhouding van twee donkere jongens, die nare dingen tegen de agenten hadden gezegd waarna ze (hij deed het voor) zo tegen de muur werden geduwd.

Deel drie van dit theater was het berouw. Met veel excuses en dank dat ie mensen zoals ik mocht leren kennen en hij sprak over andere klanten, die presentator van tv, maar ik begreep niet goed waarom. Hij liet wel ontvallen dat hij eens honderd euro had gekregen. Ik wist direct dat de standaard twee euro de volgende kerst niet genoeg zal zijn.