Geplaatst in Berichten

Het Otto Modersohn-museum bleek in verband met corona gesloten, dus gingen wij naar Kloster Bentlage in Rheine. Daar hingen ook een paar Modersohns. We waren anderhalf uur te vroeg en dachten de tijd te doden met een lunch in het museumcafé. Maar die opende pas als het museum open was. Het was te warm om te blijven hangen. De wandeling ernaartoe, door het bos, was in elk geval de moeite waard. In het bos word je pas een echte Duitser heet het. Dan overvalt je een bosromantiek en wil je ineens hertjes zien. Roos zei dat spontaan, dat ze dat heel leuk zou vinden. Het viel ons ook op dat als einheimische Frauen zich op hun gemak voelen, ze hardop praten (laten we het praten noemen). In het bos stond niet ver van hen een Portable Site for a Silent Conversation with a Tree.

In het park was nog een grensoverschrijdende kunsttentoonstelling om de gebeurtenissen van 75 jaar te memoreren. Een kunstwerk toonde bekende dictators en het aantal doden dat zij op hun conto hadden. Hitler bleek eens niet lijstaanvoerder te zijn, met 17 miljoen doden, maar Mao Zedong (volgens de kunstenaars) met 78 miljoen doden, gevolgd door Stalin met 60 miljoen en Hirohito met 20 miljoen. Verbazend was ook dat je toch gaat rangschikken en miljoenen erger vindt dan tienduizenden.

Omdat blogger Ton op mijn vorige blog reageerde met BIER! en omdat het vakantie is en een mens mag zondigen, heb ik zowaar bier gekocht. Twee Duitsers en twee Tsjechen. We eten er worst bij vanavond. Gerne bitte.

Geplaatst in Berichten

Je zou het alleen al voor het inpakken doen, overtuigd dat je voor die ene dag nu eens niet te veel meeneemt en toch met een zware tas vertrekt. Een tas met wandelschoenen erbij, want wandelen is hip. Het uitje kwam spontaan, nadat Roos een recensie las in NRC over een tentoonstelling in het Veenkoloniaal Museum in Veendam. Daar was werk te zien van Jannes de Vries van De Ploeg. Ze vond er een arrangement bij in Landgoed Westerlee.

Zaterdag waren we om 15.30 in Veendam, in wat je gerust een ouderwets museum kunt noemen, waar je het onderwerp nog moet ruiken en met (te) veel informatie over te veel onderwerpen, alles gelinkt aan de veenkoloniën en de geschiedenis er na. Onaangenaam was het niet. Jannes, voor wie we kwamen, vonden we oké, hoewel we moesten gissen naar de link tussen felle kleuren en diepe vroomheid. Zijn oudste werk beviel het beste.

In Westerlee, op ons landgoed, kregen we kamer 1, met jacuzzi, gniffelde de receptioniste, alsof ze ons een erotisch geheim verklapte. Dan zullen we er maar gebruik van maken, speelde ik mee. ’s Avonds in de afbladderende opkamer aten we een simpel, maar prima viergangenmenu. Aan de bar bestelden we een calvados (ik heb mijn alcoholvrij leven alleen deze avond opgegeven), wat de barvrouw niet kende, dus wezen we de fles aan en zei ze inschenkend of het oké was dat ze de fles opmaakte.

Die avond veel overwogen voor de zondag, maar Kunsthalle Emden, DR888 in Drachten en Museum More legden het af tegen Bourtange. Daar veel zon gekregen. Het lichtte de grijze horde prachtig op.

Geplaatst in Berichten

Telkens als de boeren protesteren, heb ik een nieuwsdienst in Den Haag, wat tot nu toe vier keer gebeurde. En telkens wordt de berichtgeving rustiger. Terug loop ik vanaf het bureau naar het station over de Laan van Reagan en Gorbatsjov, wat geen laan is maar een geasfalteerd olifantenpaadje. Het voert me naar het station en heel soms naar Two Tribes van Frankie Goes to Hollywood. Vandaag geen last van.

Bovenaan de metrotrap Vijzelgracht raapte ik een tientje op. Nog geen twee seconden later koeterwaalst een dakloze Oost-Europeaan dat hij heel blij is dat ik zijn geld heb gevonden. Ik protesteerde niet en gaf hem ‘zijn geld’, waarna hij me 50 meter lang begeleidde met bedankjes.

Thuis bleek Roos de nieuwe bureaustoel die ik had gekocht al naar boven te hebben gesjouwd. Kranige vrouw. De stoel is geen overbodige luxe, omdat ik de komende jaren, tot aan mijn pensioen, vaker thuis werk. En dat ik schrijf over pensioen, betekent dat ik oud ben. Maar niet gammel. Dat kan niet met deze stoel.

Geplaatst in Berichten

U valt op, meldde LinkedIn. Wat ik me niet kan voorstellen, of dan in negatief opzicht, want ik worstel mij door het werk. Heb commentaar wanneer ik mij verbaas over zaken en processen en wordt daar weer op aangesproken. Maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar, mijn hele werkend leven al.

Het is vast lastig met mij werken. Zelf wijt ik het aan de corona en thuis zitten. Natuurlijk heb ik in Roos iemand met wie ik alles kan delen, zoals zij met mij alles kan delen. Maar ik mis de reflectie op het werk van collega’s, dat je alles samen verwerkt. Nu moet ik voor een luisterend oor bellen. Het gebeurt, ik word gebeld en ik bel soms ook, maar het haalt het niet bij het gebruikelijke.

Heb ook gemerkt dat we heel goed in het heden kunnen leven. We maken geen plannen, zoals we nooit plannen maken, of het moet vakantie zijn. We doen waar we zin in hebben, zonder het heilige moeten. Daar wordt een mens ontspannen van, in het weekend. En dan is het weer maandag.

Voor een rubriek over internationale politiebladen vond ik een Frans magazine. Ik liet een inleiding van een artikel voor het gemak vertalen door Google en kwam op deze instant-poëzie.

De dagen gaan voorbij en de tijd weegt.
Meer, indien mogelijk, wanneer

nabijgelegen smelten weg
totdat het verdwijnt. Gewend om weerstand te bieden.

Onze topsporters passen zich aan
aan het koppige uitstelgedrag waartoe ze zijn
veroordeeld. En zijn voorbeeld van matigheid wordt
in een fortspiegel waar je naar jezelf kunt kijken.

Ondertussen heb ik mijn websitenaam aangepast en hoop ik dat iedereen die het oude adres gebruikt wordt doorgeleid. Er zit blijkbaar 48 euro tussen markvanderschaaf.online en markvanderschaafonline.wordpress.com.

Geplaatst in Berichten

Het idee kwam toen we bij het diner spraken over Graz, waar een van de dochters van de zus van Roos gaat wonen. Ik was er één keer geweest, een paar uur, en herinnerde mij de pestzuil. Ik zei dat woord, waarna ik glazig werd aangekeken alsof ik over een totempaal sprak rond het fenomeen pesten. Maar de pestzuil herinnert aan de Late Middeleeuwen toen de pest een derde van de Europese bevolking tot zich nam.

Zou het een idee zijn om een coronazuil op te richten? Een beeld om alle gevallenen en slachtoffers van covid-19 te gedenken? Ik denk aan iets klassieks met goud en marmer en tierelantijnen en niet iets modernistisch met een DNA-spoor of zo, zodat de plaatselijke FvD er alvast geen aanstoot aan kan nemen. En we zetten het in Brabant, waar het virus het hardst toesloeg. Bijkomend voordeel: we voegen iets toe aan het beeldenbestand van Nederland, dat zo ernstig lijdt onder de beeldenstorm.

Vraag nu: in welke Brabantse stad? En hoe ziet de zuil eruit? En als de overheid niet rap over de brug komt, zullen we het dan crowdfunden? Alternatieve naam: de covidkolom, of covid-kolos.

Geplaatst in Berichten

Er was een online zomerborrel met bijbehorend borrelpakket waaraan ik geen behoefte had. De borrel bleek een wat onwennige toespraak van een manager (ze heeft net als ik liever mensen om zich heen) waarna collega’s online een spel konden spelen, waaraan ik niet deelnam. In de online borrel na de online borrel schoof in Teams een collega aan die ik nog niet ontmoette. Ze had er zin, was blij en enthousiast en sprak over onboarding en dat interne communicatie het hoe is en internal branding de weg ernaartoe. Het woord verbinding viel en het belang ervan, wat bij onze dienst vaker gebeurt, een doel waar je nooit tegen kunt zijn. Ik noemde de racistische appjes van Rotterdamse agenten, dat je met je verbinding dan weer op nul staat, maar mijn commentaar werd overstemd door borrelpraat. Om 17.00 sloot ik af, klaar voor het piket.

Roos en ik gingen voor het eerst in 3,5 maand naar bodycombat. We vreesden de tong op de schoenen, maar hielden goed vol. Ook het verzorgingstehuis had de regels versoepeld. Bezoek op de kamer kon weer, waarna ik mijn vader bezocht. Die schram op je neus, zei ik, ben je soms gevallen? Nee, die ziet daar al jaren; wat knap is voor een vers wondje. En die bloeduitstorting bij de pols? Geen idee. Hij had nog geprobeerd het weg te wassen en hij wist niet dat hij blauw bloed had. Oké. Dan praten we er niet over. Maar ik was blij hem weer te zien.

Vanavond krijgen we twee gasten, voor de paella. Spannender wordt het niet.

Geplaatst in Berichten

Prima dat NRC Willem Engel sprak over zijn actiegroep Viruswaanzin. Zo lees ik de achterkant van mijn gelijk, wat me niet weerhoudt hem een charlatan te vinden, een holistische flapdrol, die zijn pseudo-waarheid hoger aanslaat dan wetenschappelijke feiten. Maar dat is tot daar aan toe. Wat ik me vooral afvraag: waarom pas nu? Sinds maart worstelen we met corona en juist nu de maatregelen op het einde lopen, ga je je er tegen verzetten. Dat noem ik gemaksprotest, meeliften op het maatschappelijk sentiment van actie en verzet; dat je een actiebereidheid ziet voor andere, belangrijke kwesties en daar een graantje van meepikt.

Vriend Nanne toonde op Instagram laatst een grappige foto van hemzelf, met mondkap en opticienbril, wat hij als het nieuwe normaal zag. Ik reageerde dat ik alleen het het oude abnormaal zag, wat misschien ook geldt voor Engel. Die wil niets hebben van het nieuwe normaal, maar wil terug naar hoe het hiervoor was. Punt is: leidde het oude normaal niet tot de huidige situatie? Afijn, leven en laten leven. Benieuwd welke volgende zeloot zijn fifteen minutes of fame gaat opeisen.

Vrijdag zijn Roos en ik uit eten geweest. We wisten echt niet meer wanneer we voor het laatst zijn gaan dineren in Amsterdam. De prijs-kwaliteitverhouding hier valt meestal slechter uit dan in buitenlandse steden. Maar goed, Taqueria Bacalar in Amsterdam-Noord kreeg goede recensies, wat in werkelijkheid ook klopte. We aten lekker, zoals Taco de Pulpo (octopus in morito-salsa en geroosterde pinda) en Taco de Moronga (bloedworst, mango, salsa van habanero en pickles). Ook waren er taco’s met gesmoorde varkensnek en met oesterceviche. De prijs was redelijk, de bediening vriendelijk (en niet op 1,5 meter).

Dinsdag komt een nieuwe wasmachine. Na vijftien jaar werd het tijd om energiezuiniger te wassen, label A++++.

Geplaatst in Berichten

Standbeelden zijn hardnekkige wezens, die – had ik het idee – zich na elke beeldenstorm toch weer wisten te vermenigvuldigen. Hoogstens kon een gemeentelijk welstandscomité nee zeggen, maar de standbeelden hadden genoeg dichters, muzikanten en lokale helden in hun gelederen om het gebeeldhouwde voortbestaan te garanderen.

In 2019 echter schreef het Friesch Dagblad dat Nederland tot aan de Tweede Wereldoorlog ‘een standbeeldloos land’ was. Het idee van een standbeeld in het straatbeeld ontstond pas in de 19de eeuw, met een opkomend nationaal gevoel dat in de publieke ruimte gevierd en beleefd moest worden. Het standbeeld werd de manier bij uitstek om daaraan uitdrukking te geven. Die tijden zijn al lang voorbij. Er woedt nu zelfs een nieuwe beeldenstorm.

Er zijn sinds de jaren zestig regelmatig beelden van hun sokkel gehaald. Omdat ze in verval raakten of – en vaker – omdat ze herinneren aan het koloniale verleden en dus omstreden zijn. Mensen roepen dat je daarmee de geschiedenis vervalst, maar historie verdwijnt niet met een standbeeld. Een plaquette met uitleg geldt nu als redelijk alternatief – X was held, is nu boef – wat in deze tijden met QR-codes en online best een idee is. De vraag is of dat genoeg is. Een beeld beheerst het straatbeeld; pas van dichtbij lees je zijn ware aard. Die dominantie verwijderen is wat mij betreft een prima optie.

Sowieso heb ik het moeilijk met standbeelden. Ik ontmoet ze geregeld en heb direct de wens om die ontmoeting op foto vast te leggen. Dan zet ik Roos ervoor als chaperonne of ze moet juist uit beeld en dan zoom ik in op een detail, met wat wolken erbij. Thuis merk ik steevast dat het toch weer is mislukt. Dan raas ik en gooi ik alle standbeeldfoto’s weg. Ik heb er nog één, van Arminius, bij Dettmold. Een beeld van Teutoons formaat, dat ik maar niet omver kon blazen.

Van geheel andere orde: mijn John Ashbery’s zijn binnen: Breezeway en A worldly country. Ook monumenten.

Geplaatst in Geen categorie

Jabber werd geïnstalleerd maar kwam niet van de grond. Zoom lukte, maar mocht niet. Dus is het Microsoft Teams, dat ik installeerde op een oude laptop van Roos. Ik kreeg het geluid niet aan en ging vanzelf hardop praten, alsof het niet aan mij lag. Een keuze uit drie microfooninstellingen verder zat ik het gesprek, wat een test bleek voor de volgende redactievergadering. Het principe dat je bij Teams in beeld komt als je praat, vind ik grappig en werd door een paar collega’s goed benut. Op een gegeven moment zaten een collega en ik zelfs virtueel te high fiven, maar ik vergat waarom.

Ik heb een hard hoofd in die anderhalvemetersamenleving. Sowieso kunnen mensen die 1,5 meter niet inschatten (ik zou twee meter doen, met tweemetersessies), maar ergerlijk vind ik het als niemand moeite doet. Het is dat ik mij in bochten beweeg anders…

Met stijgende verbazing lees ik wat die schuimbekkende Trump uitvreet, zoals licht als remedie tegen corona en het intraveneus gebruik van reinigingsmiddelen. ‘Straks zegt hij nog dat we bleek moeten drinken’, zei Roos ad rem en ik zie hem ertoe in staat. Ondertussen klagen onze eigen ondernemers, vooral in de horeca, steen en been en vinden ze dat ze na weken goed gedrag nu wel een beloning verdienen. En dat Rutte moet stoppen om te zeggen dat mensen niet de straat op moeten, want het kan gerust, op 1,5 meter afstand dineren. In de eetruimte wel, denk ik, maar hoe zit dat in de keuken? Ik zag genoeg kookprogramma’s om te weten dat een professionele keuken klein is, met een gedrang van koks en kelners.

Ik lees nu Social Practices van de Amerikaanse Chris Kraus; essays on and around art and art practices by the author of I Love Dick. Ik googelde en merkte dat je het boek als pdf kunt downloaden. Aan u de keuze.

De pijn in mijn rug is er nog. Het moet voor Roos erg grappig zijn om te zien hoe ik mijn sokken en schoenen aantrek.

Geplaatst in Geen categorie

Tjongejonge, ik ben me toch chagrijnig. Het is maar goed dat ik niemand spreek vandaag, of wacht… ik mailde een collega een chagrijnig antwoord op een redelijk verzoek. Notabene op mijn vrije dag. Waarom niet wachten tot maandag? Vanmorgen ging het koffieapparaat kapot en bleek ik twee kilo te zijn aangekomen, nadat het zo goed ging. De combinatie van sporten en geen alcohol werkte prima, maar de sportschool dicht is funest voor me. Ik heb potdomme coronavet. Ik heb weinig opties, kan niet hardlopen, alleen fietsen, maar met een schrale oostenwind loop ik het risico om zwaarder verkouden te worden.

Nog geen redenen tot chagrijn zul je denken. En je hebt gelijk. Het zijn de naweeën van een zware week die zondag begon toen mijn vader opnieuw bleek te zijn gevallen en vermoedelijk een nacht op de grond heeft gelegen. De man is al fragiel en toen dat. Die zondagnacht sliep ik niet uit vrees de volgende ochtend een telefoontje te krijgen dat ie is overleden. Maar nee. Hij herstelt langzaam en krijgt van zijn kinderen intensieve zorg. Afgelopen week draaiden we toerbeurten. Nu kan het regime iets losser en hoeven we niet permanent aan zijn zijde te staan en houden we de vinger aan de pols. Hij kan weer dingen zelfstandig doen, maar het houdt niet over. Na een loopje van vier meter is hij uitgeput.

Maandag ben ik zelf aan de beurt. Dan heb ik een telefonisch consult met de oncoloog en sluit ik een periode van tien jaar controle af. Het schoon verklaren volgt vast, maar nu dreigt verhoogd cholesterol en daarmee kans op hart- en vaatziekten. En juist daarom wil ik sporten.

Alle dagen lijken inmiddels op elkaar, vandaar die neiging om mijn werkmail gewoon te beantwoorden. Een vriendelijke collega stuurde me gisteren een groepsmail, met de vraag om opbeurende gedichten te delen. Omdat ik poëzie-minded ben, schreef de initiatiefnemer Ik antwoordde korzelig dat ik niet van de emo-poëzie ben en zag alle goede bedoelingen over het hoofd. Welbeschouwd was ik gisteren al chagrijnig. Arme Roos.

Geplaatst in Geen categorie

In de herhaling ‘Krabbé op zoek naar Chagall’ gezien, wat met die kirrende Jeroen best vermakelijk was, en interessant. Zo weet ik nu dat Chagall bij Lissitzky en Zadkine in de klas zat. Han Lips van het Parool recenseerde dat je het aan Krabbé kunt overlaten om een serie over Chagall al binnen vijf minuten over Krabbé zelf te laten gaan, “maar vooruit: hij kent zijn onderwerp én is enthousiast.”

Toen het nog kon, waren we in het Stedelijk Museum. In een van de zalen rond het werk van Carlos Amorales hingen bekkens en gongs waartussen een Aziatisch jochie met een paukenstok driftig heen en weer rende, steeds tegen de bekkens tikkend. En dat duurde en duurde. De slagwerker in mij wilde eigenlijk die stok afpakken en laten zien wat er nog meer mogelijk is. Ik ben immers ook kind… verdedigde ik mijn gedachte.

Nu één week thuiswerken erop zit, komen de vragen. Of we dit ritme nog een maand volhouden (ja, ook al moeten we), of onze vaders gevrijwaard blijven, of Nederland na de crisis tot inzicht komt en kiest voor een bewuster leven. Er zijn merkbare verschillen ontstaan. Zo is het water (in Venetië en vast ook elders) schoner en helderder geworden en de luchtkwaliteit verbetert overal ter wereld drastisch. En dan is er nog de economie die verregaand geglobaliseerd is en daar nu slachtoffer van is. Dus na de crisis minder produceren en graag dichterbij. Het is van de zotte dat we voor een minimaal voordeel producten van ver weg laten komen. Wat dat doet voor het milieu laat zich raden.

Ik vermoed echter dat Nederland na de crisis opnieuw gek wordt en als een bezetene de verloren tijd wil inhalen. Dat we al die festivalletjes en evenementen weer uit de grond trekken en doen of er niets is gebeurd. Dat we het recht hebben om vermaakt te worden.

Geplaatst in Geen categorie

Vanochtend een Ikea-buitenkastje in elkaar gezet. Zoals bij alle Ikea-spullen zit er wat gevloek (van mij) bij en nee-waarom-doet-je-dat-zo. We kennen de instructies inmiddels door en door, die erop neerkomen dat ik Roos volg en het niet waag de leiding te nemen. Ook omdat Roos veel handiger is dan ik. Opeens leek het kastje klaar, maar nee, de plank kon niet hangen. Dus kast weer uit elkaar en opnieuw beginnen. Die tweede keer gaat dan wel snel.

Ook de grappen over corona volgen elkaar snel op. Een collega WhatsAppte dat het vreemd is dat de Appie jaren roept hamstereeeen en dat als we dat doen, dat niet mag. Dat werk. Ook gaat er een foto rond waarop in reliëf twee mensen trekken aan een overvolle winkelwagen; getiteld de slag bij Albert Heijn, omstreeks 2020 n Chr.

Ik ben verkouden, voel een koutje op de borst en lichte keelpijn. Maar ik heb gezonde trek, wat ik niet heb als ik ziek ben. Dus verkies ik splendid isolation, als in de beste Britse tradities. Van de onderhandelingen na de Brexit horen we trouwens weinig.

Een vriendin van Roos woont in Zwitserland, enkele kilometers van Italië, afgezonderd. Steeds mag één persoon de supermarkt in. Ze zei paracetamol in te slaan, want het kon wel eens erger worden. In Italië is de toestand zo kritiek dat er triage volgt: zijn twee mensen ernstig ziek en de één is ouder dan 72 jaar, dan is die de klos. Ben benieuwd hoe ze dat mededelen, zo’n doodsoordeel. Brrrrrrr.

Geplaatst in Geen categorie

Een dag om binnen te blijven, wat nooit erg is; genoeg te doen. Wachten op een bestelling, boodschappen doen, huis aan kant brengen en een template van Lulu.com gedownload. Maar ik kreeg een Word-template waar ik een opmaakprogramma wilde, dus toch naar Blurb. Wonderwel kan ik in dat programma afbeeldingen toevoegen en bewerken. Vooral het componeren is leuk. Twee pagina’s klaar…

Roos had vandaag veel overleggen, waaronder een drogeworstenoverleg. Heet dat echt zo, vroeg ik? Ja. Ben Your Daily Fake Poetry aan het lezen, het chapbook van Bob Vanden Broeck dat bij Gaia uitkomt. Het leest als documentaire poëzie en is duivels goed samengesteld. Een fragment.

Ik volg hem wel, hij stuurt mij, maar hij wordt ook door mij gestuurd. Kan ik zien of ik al slachtoffer geworden ben? Aanvallen laten geen sporen na, er ontstaat een mise-­en­-scène, of beter: een mise-­en-­situation, waar bepaalde dingen zich ontwikkelen. Het is een vreemde uitwisseling.

Begonnen aan het tweede boek van Dörte Hansen, Middaguur. Roos is naar tekenles en ik moet de krant nog lezen…

Geplaatst in Geen categorie

Niets gedaan, althans weinig, beetje huis schoonmaken, sporten, kranten lezen, spotjes besteld voor in de slaapkamer. Nog wel mijn bundel gestuurd naar Meander in de hoop op een recensie. En er is het vooruitzicht dat de vrijdag vanaf eind februari weer mijn vaste vrije dag wordt, zoals vroeger en lang daarvoor, in een ander werkend leven.

Ik kocht de bundel van Maarten van der Graaff en kreeg het poëzieweekgeschenk erbij. Ik las tien gedichten, maar het voelde niet als een geschenk.

Voor de bundel waaraan ik werk, heb ik Illustrator nodig en dus stelde ik Roos voor om dat programma te kopen. Maar dat kan niet meer, zei ze. Je kunt je er in the (de?) cloud wel op abonneren, voor 30 euro per maand. Wordt bezit ook al moeilijker? We kochten uit balorigheid een cd van Peter Fox, Stadtaffe. Nu nog uitvogelen waarop we die kunnen afspelen.

Titels bedenken voor mijn nieuwe bundel gaat heel gemakkelijk: Comic Life, The Batman Chronicles, Songbook, maar met titels komt een beetje verstandig dichter natuurlijk pas achteraf.

Geplaatst in Geen categorie

antti

Het zijn de eerste barsten in de Oostenrijkse gastvrijheid, constateerde zwager Theo. Bij een diner voor de deelnemers aan het kunstfestival minus20degree gaf iemand geld om af te rekenen, maar gaf de ober geen wisselgeld terug. ‘Omdat je hier altijd fooi moet geven’, zei de ober. En er was een taxichauffeur die de afspraak niet nakwam, van 5 euro per persoon voor brengen en terugbrengen. Hij bracht ons, maar wilde direct weg. Na aandringen bleef hij toch wachten, om aan het eind van de rit een extra bedrag te vragen. De Landesminister Salzburg zat ook in de taxi en sprak er schande van. Oostenrijkers willen deze banen niet, dus moet je wel met Oost-Europeanen in zee, was de teneur. Die bevolken inmiddels ook de pisten.

Het waren de enige smetjes op een fijne week. Op de aankomstdag sneeuwde het flink, wat prima sneeuw opleverde voor de rest van de week – en er was elke dag zon. Het plezier zat ook in het kunstfestival, dat dit jaar voor de vijfde keer werd gehouden. Zwager Theo Deutinger organiseert het (gesteund door zijn vrouw Monique Leenders), met onder anderen architecten Stefanos Filippas en Ana Rita Marques. Dit jaar werden negen kunstwerken gepresenteerd rond het thema Global Village (dat voor drie dragen bestond, gebouwd door studenten uit Münster). Er was onder meer werk van de fin Antti Laitinen, die landschapskunst maakt. Dit keer transformeerde hij een boom. Op zoek naar het perfecte exemplaar (10 kilometer verderop, vandaar de taxirit) zag hij een bevroren meer, waarop hij vroeg waarom niemand gaten in het ijs hakt, zodat je er kunt zwemmen.

Naast mijn eigen poëziebijdrage aan het open podium was er nog het absurde theater van Wolfgang Obermair en Peter Fritzenwallner. Ze hadden gedurende het festival een aantal performances, met op de laatste dag een processie naar de ingang van het dorp waar een kunstberg staat als poort naar Flachau. Je kunt er naar binnen, hadden de kunstenaars uitgevonden, die de stoet (onder wie Roos en ik) de berg inleidden. Daar was poppenspel en zongen de processiegangers in canon Das Ende ist Nah, Das Ende is Nah Hurra, Hurra, Hurra.

Het einde diende zich niet direct aan, maar zo het komt, dan was u gewaarschuwd. We hebben erg hard gezongen.

Geplaatst in Geen categorie

Goed volk?, vraagt mijn vader als ik op de deurbel druk. Ja, goed volk, is het standaard antwoord, of iets anders, maar dat hoort ie toch niet. Eenmaal binnen blijkt dat hij een groot blauw oog heeft. Daarnaar gevraagd is hij vorige week in huis gevallen, plat op zijn gezicht, dus een grote bloedneus erbij. De bloedvlek, grapt ie later, is een mooi aandenken. Griezelig is het ook. Hij heeft in zijn val de buffetkast op een haar na gemist. De noodknop op zijn polsband werd door de val ook ingedrukt, bij toeval, waardoor er snel hulp was.

Hij zegt verder dat zijn toch al slechte zicht (één oog blind, één op vijftig procent) nog verder terugloopt. Ik vraag of ie het nog redt, naar bed gaan, douchen, de dagelijkse gang naar het tehuis aan de overkant, maar dat wimpelt hij af. Gaat prima. Mijn vader is een trots man, die zich niet graag afhankelijk maakt van anderen. Gelukkig trekken anderen zich daar niets van en hij krijgt spontaan hulp, van vooral mijn zus Marjon en broer Robbert, die een oogje in het zeil houden en (onder meer) boodschappen voor hem doen.

Het gesprek vandaag ging zoals alle andere gesprekken, met vaste rituelen over werk (dan heb je tenminste vakantiedagen, ik moet alles in mijn vrije tijd doen), over reizen en over de keuze tussen twee diners in het tehuis waar hij elke dag eet. Vragen buiten dat kader zijn bij voorbaat kansloos, want hij weet het toch niet meer. Op de weg terug zegt Roos dat zij weinig kan inbrengen, in ons vader-zoon-ritueel, maar dat ze merkt dat hij het wel fijn vindt dat we op bezoek komen. Te weinig, moet ik bekennen.

Geplaatst in Geen categorie

In Toms Ierland vergeleek een econoom de Brexit met het vertrek van Geri Halliwel uit de Spice Girls, die ook dacht het alleen te redden. De Britten overschatten zichzelf al honderden jaren, stelde de econoom. Door het vertrek uit de Europese Unie zijn ze niet langer de dominante partij maar de ontvangende en heeft Duitsland Engeland by the balls. Ierland beleeft een nieuwe bloeiperiode, the Celtic Phoenix (in de jaren 90 nog de Celtic Tiger), maar die komt in zwaar weer. Ierland is erg afhankelijk van de export van landbouwproducten (zestig procent van het vlees gaat naar de overkant) en de grote bedrijven die zich er nu vestigen, zoals Facebook en Google, bieden geen garanties voor de lange termijn. Is het belastingklimaat elders gunstiger, dan zijn ze weg.

Ik heb wat met Ierland, waar ik in 2001 een jaar woonde, in Dublin. Ik werkte toen voor UPS, voor het callcenter. Ook een bedrijf dat op belastingvoordelen uit is.

De laatste weken zat ik mijzelf vreselijk in de weg, door berichten die niet loskwamen of ingrijpend veranderden, wat frustreert. Ook waren er collega’s buiten de dienst die me als inktkoelie zagen, die zelf even bepaalden dat ik een stuk moest schrijven. Maar de omslag is gemaakt, door twee dagen in Den Haag, waar ik lekker heb gewerkt. Ook heb ik concrete plannen voor artikelen in het personeelsblad, waarmee ik in januari begin. Het plan is afdelingen te bezoeken die weinig voor het voetlicht komen, zoals Intake & Service en Arrestantenzorg. Zin in.

In januari moet ik even droogvallen. Het is de laatste maanden te verleidelijk om niet even een glaasje te drinken. Ik heb daardoor een bolle kop en de buik groeit, ook al sport ik twee, vaker drie keer per week. Roos vond trouwens nog twee prachtige musea in Japan. De voorpret groeit en groeit.

Geplaatst in Geen categorie

Ik lees te weinig poëzie, voor de liefhebber die ik ben. Wel lees ik elk nieuw gedicht van Ton van ’t Hof, die de laatste tijd veel goeds produceert, naast het proza dat hij dan blog noemt. Los van dat kan meer poëzie geen kwaad. Omdat het de zinnen verzet en dat heeft elk mens nodig (en dat hoeft niet per se met poëzie). Voor werk bijvoorbeeld. Ik loop al wat jaren mee en weet hoe dingen kunnen gaan. Dan voorzie ik problemen en waarschuw daarvoor om vervolgens te zien dat het zich precies voltrekt als voorspeld. Alleen heb je er niets aan om gelijk te krijgen. Meebewegen is beter.

Roos heeft het gat in onze Japanse rondreis komend voorjaar gevuld. Naar aanleiding van een NRC-artikel over Odawara Art Foundation van Hiroshi Sugimoto (‘Een paradijs, maar dat besef je juist pas als je weg bent. Dan wordt het een vluchtplaats in je hoofd’, schrijft Hans den Hartog Jager) kwam ze uit bij het Shoji Ueda Museum of Photography, in Houki, waarvan alleen al het gebouw uiterst indrukwekkend is. We zochten nog een bestemming tussen Okayama en Osaka in en hebben die nu gevonden.

We aten weer verrukkelijk dit weekeinde. Op zaterdag tarbot met gegrilde groente en op zondag geitenvleessaté met sajoer boontjes. Alles kan een mens gelukkig maken, wist ik: poëzie, zelfkennis en lekker eten bijvoorbeeld.

Geplaatst in Geen categorie

Het leuke van ons is dat we plannen maken en die oprecht willen uitvoeren, en dat dit vaak lukt, maar evenzo vaak niet. Dan laten het heilige moeten varen en neemt het alternatief van lekker niets doen de overhand. Zo zouden we gaan wandelen vandaag, bij een fort nabij Weesp, wat we zouden combineren met de auto wassen. Die moest gewassen, want hij was zo smerig dat iemand een kaartje tussen de ruitenwissers had gedaan dat ie wel interesse had. Stond de auto een week langer, dan waren er advertenties bijgekomen en zou ie de week daarop als wrak zijn afgevoerd. Door even naar de zelf-doen-wasserette te gaan, bespaarden we onze auto een vreselijk lot. Maar na het sporten, was de puf er toch uit en besloot ik de auto zelf door de wasstraat te halen. Daar gekomen droeg ik onbedoeld bij aan het fenomeen dat alleen mannen auto’s wassen. In de soepel werkende autowasfabriek (er waren zeker twintig auto’s die tegelijk werden schoongemaakt) zag ik enkel mannen, met soms een zoon. Ook bij het stofzuigen geen enkele vrouw. Dat laatste mag je vooruitgang noemen, dat dit niet langer vanzelfsprekend de taak is van de vrouw, waarbij gezegd dat ik in huis die rol al jarenlang vervul, uit eigen beweging. Ik maak schoon, Roos kookt de sterren van de hemel.

Heb na het nodige geploeter eindelijk Grand Hotel Europa uit, wat enkel komt door die (te?) gemakkelijke levenshouding van de waan van de dag volgen. Er is altijd iets anders te doen, al is het maar bepalen wat we willen eten. Vandaag een Indiaas visrecept en morgen de tweede keer genieten van de verrukkelijke stoofschotel van donderdag. Ik hoorde zojuist twee keer hard brullen uit de kroegen in de buurt, waardoor ik begrijp dat Ajax twee keer scoorde. Op een of andere manier vind ik voetbal zo wel te pruimen. Roos ging met een vriendin en petekind bij wijze van proef woensdag Ajax Champions League kijken in de kroeg. Ajax verloor (wat ik wist, want ik hoorde geen gebrul) en over toeval ga ik het nu niet hebben.

Geplaatst in Geen categorie

Mijn Duitse neef Carsten heeft tot mijn verrassing zijn carrière als financieel adviseur aan de wilgen gehangen, lees ik op zijn blog. Hij reist momenteel geheel alleen door Schotland als Munro Bagger. Munro’s zijn bergen hoger dan 3000 voet en zijn vernoemd naar Sir Hugh T. Munro (1856-1919), die 282 van dergelijke Schotse bergen in kaart bracht; wandelend en klimmend. Mijn neef doet ze aan met zijn WoMo (Wohnmobil), maar is sportief genoeg om er een paar te beklimmen.

Mijn neef is net 53 geworden, even oud als ik ben. Ik wil hem graag vragen waarom hij tot dit besluit is gekomen. Misschien kon het gewoon, zaak van de hand doen en met je gezin van de rente leven. Misschien is het ‘t besef dat je over de helft bent en je nog iets wilt doen, dat je ergens betekenis aan wilt geven. Ik denk niet dat je dat bereikt door 282 Schotse bergen te zien, maar ik vind het een heerlijk onzinnige keuze. Je kunt ook op pelgrimstocht gaan, een motor kopen of naar Drenthe of Groningen verhuizen, maar 282 bergen zien is nutteloos genoeg. Zou ik het doen? Zonder Roos? Geen denken aan, maar er schuilt een romanticus in mij, een man met een hang naar nostalgie. Die zomaar kan kiezen voor iets buitenissigs als een zwerftocht.