Na alle drukte van eerder, verliep afgelopen week kalm. Ik deed mijn werk zorgvuldig, zonder haast en vond dat plezierig. Het is nog zeven weken voor de vakantie.

Ben door de knieën gegaan voor Spotify, dat het gratis luisteren haast onmogelijk maakte. Kreeg je voorheen pas na zeven of zo nummers reclame, nu is dat na twee nummers. Dat is mij te gortig.

Vandaag na jaren weer gezwommen in het Sloterparkbad: 24 banen van 50 meter, vrij moeiteloos en steeds had ik de baan voor mij alleen. Het was geweldig. Goed om het fitnessen en fietsen mee af te wisselen. Terwijl ik zwom, was Roos naar bodycombat, maar daar kwam het niet van. Een medesporter (sympathieke man, we spraken elkaar vorige week na lange tijd) kreeg voor de les een tia en moest gereanimeerd worden. Later zeiden we dat ie mazzel had dat het in de sportschool gebeurde, met direct hulp nabij, in plaats van op straat.

Ik zag de nieuwe vlag voor de LHBTIQ+-gemeenschap en snap niet goed welke kant het opgaat. Moeten alle minderheden in kleur worden vertegenwoordigd? En zo ja, vergeten we er dan niet een paar?

Las van Jelle Brandt Corstius het verslag van zijn treinreis met twee vrienden met de BAM (Baikal-Amoer- Magistral). Een kundig geschreven reisverslag, dat niet beklijft.

Vriend Ton hield zich in zijn blog aan de feiten, wat ik ook besloot te doen. Mijn achillespees is nog gevoelig dus voorlopig geen bodycombat maar fietsen; vrijdag 82 kilometer, gisteren 75. De tweede keer was het te warm.

Feit: gisteravond rommelde het in mijn maag, waarna ik snel naar het toilet moest voor een soort wraak van Montezuma. Vannacht overviel de schurk mij opnieuw. Mijn hemel, wat kan een mens stinken. Ik kan het niet verbloemen.

Het is druk met werk, wat gebruikelijk is voor de zomer. Dan neem ik diensten en klussen over van vakantiegangers. En vorige week was het natuurlijk bal met de dood van Peter Rudolf de Vries en de watersnood in Limburg. Dat ebt bij ons gerust weekjes door.

Feit: we bezochten fotomuseum Foam. Daar was een tentoonstelling van nieuw talent. Wat ons betreft: kwaliteit doet er niet meer toe. Het gaat er om dat je een verhaal hebt. Een verhaal met een boodschap. De bezoeker die gewoon verrast wil worden, die geen standpunten opgelegd wil krijgen, komt er karig af.

Het is maandag. Naar het zich laat aanzien wordt het straks avond, waarna de nacht. Dat zijn feiten waar ik weinig aan kan veranderen.

Ik heb een tijd niets van me laten horen, maar daar zit geen ellende achter. Hoogstens een kalm leven van werken en slapen. En ja, Roos was een midweek weg en dan ga ik in de winterslaap.

Sporten ging te goed. Kreeg maandag last een oude achillespeesblessure, zodat er nu twee kreupelen in huis zijn; Roos met haar gekneusde enkel.

Heb vanmiddag mijn racefiets voor onderhoud gebracht en liep van einde Overtoom terug. Normaliter met een snelheid van 5,3 km en een staplengte van 95 cm, zegt een app. Nu 3,1 km en 70 cm. U ziet het voor u, een kale man met baard die strompelt.

Volgend weekeinde gaan we alsnog naar Enschede, wat we een jaar geleden wilden doen. Toen dachten we nog te kunnen wandelen in bossen nabij, maar we beperken ons dit keer tot een hotel en Rijksmuseum Twenthe.

De zogenoemde voetbalpoel des doods maakte zijn naam waar. Geen van die landen is nog in de race. Van Oranje niets gezien, wat ik niet betreur. Aan een voetbalflarf kom ik waarschijnlijk toch niet toe. Je moet dan immers wedstrijden kijken.

Dinsdag heb ik met iedereen “ruzie” gemaakt. De rek van mijn principes was er uit. Steeds weer kwam het verzoek om rekkelijk te zijn, om toch weer te doen wat anderen uit gemakzucht nalaten. Tot hier en niet verder, stelde ik, in het besef dat ik alleen sta. Op de redactie zijn we niet zo standvastig en gaan we met elk verzoek – hoe kansloos ook – aan de haal. Later hoor ik dan dat het goed is dat iemand kritisch is, Mark de bliksemafleider. Dan hoeven ze het zelf niet te zijn. Of het ligt hen gewoon niet: nee zeggen.

Gisteren vijf keer gebeld met vader die niet opnam. Toch naar Purmerend gegaan, waar de oude baas gewoon in zijn stoel zat. Hij heeft het geluid op zijn telefoon uitgezet. Hij ziet nauwelijks iets en drukt – zo stel ik me voor – in het wilde weg. Het lukte me niet het geluid weer aan te zetten. Veel omhanden heeft zo’n bezoek niet. Hij hoort niet wat je zegt, of luistert niet. We doorlopen enkel het ritueel van vader en zoon zijn. Hij vertelde me nog wel dat neef Rick is getrouwd in Australië en daar woont.

Roos ging zondag onderuit op de trap bij haar kapper. Maandag uit voorzorg naar de huisarts en door naar het ziekenhuis voor foto’s. Gelukkig niets gebroken. Een ijspakking vindt ze niet nodig voor haar zere voet. De ijskoude doperwten in een plastic zakje zijn voldoende. Ze loopt met de dag beter. Net op tijd hersteld voor een midweek met een vriendin in Zandvoort. Vanaf maandag ben ik een man alleen. Weerloos zonder zijn lief, weet ik al. Hopelijk heeft niemand op het werk zin om ruzie met mij te maken.

En dan eten we daarbij een rode peper uit eigen tuin, zei Roos opgewekt. Maar we hebben geen tuin. Wel een pot met een peperplant. Stadse fratsen.

Vanmiddag naar Cinecenter, voor Nomadland. De laatste film die we zagen, lang lang geleden, was On the Rocks.

Weet niet waar ik het zag, maar er kwam een VVD’er in beeld die zijn partij meer naar rechts wil trekken en die onder geen beding met links in de regering wil. ‘Dan staat Nederland straks vol windmolens en zonne-energieparken.’ Ach ja, de klimaatstrijd als esthetisch principe.

Morgen de eerste prik en intussen het darmkankeronderzoek doorstaan. Toch een tikkeltje nerveus om de brief met uitslag te openen.

Vanaf morgen weer groepslessen mogelijk. Morgen, woensdag en vrijdag direct aan de bak. Bodycombat. Mijn lijf is er klaar voor… denk ik.

Drukke week achter de rug, die geheel in het teken stond van de politiewebsite. Veel voor gedaan, veel over gepraat. Woensdag was ik ‘op bureau’, om met twee collega’s de puntjes op de i te zetten voor de livegang.

Ben afgepeigerd.

Een week vol openingen. Vandaag sinds lange tijd naar de sportschool voor een uur (meer mag niet) fitness. Viel niet mee. De benen zijn moe, de buikspieren aangespannen. Zojuist kwam de oproep voor de vaccinatie. Maandag 7 juni mag ik naar Nieuw West, rand Osdorp. Het inenten geeft me de kans mijn poëzievrienden eindelijk op te zoeken. Zij zijn al lang gevaccineerd, want al met pensioen of er net voor. Jee. Ik heb oude vrienden.

De kast staat, vastgemaakt aan de muur anders valt ie om. Een kant van de kast, mijn kant, heeft geen deuren. Dat betekent dat er dozen moeten komen, want Roos vind het slordig staan als ik daar gewoon mijn kleren in leg. Zo gaat dat. De dozen zijn besteld.

Zag vorige week een documentaire over The Band. Heerlijke Americana. Heb de twee oudste albums aan Spotify toegevoegd.

Ik denk dat wanneer je niet meer nieuwsgierig bent en het idee over iets accepteert – dit is een object, een persoon, een plaats – dat je niets meer ontdekt. Andy Sewell, fotograaf.

Dit weekend ontdekten Roos en ik dat we best goed samen klussen, met als voorwaarde dat we niet allebei hetzelfde willen doen. Zaterdag leegden we de opbergkasten en sjouwden we ze naar de kelder, om ze dinsdag door het grofvuil te laten ophalen. Daarna bikte zij oud voegwerk weg, bovenaan de muur en deed ze er nieuw voegsel op. Naadloos werk.

Vandaag plakten we samen de plinten af en heb ik de muur geschilderd. Uurtje werk. Alles klaar voor als vrijdag de kast der kasten komt. Wat daarna nog moet gebeuren: dingen naar de stort, spullen naar de kringloopwinkel.

Roos vond een mooie wandelreis in de Sächsische Schweiz, mogelijk doel voor de vakantie eind september. Een goede wandelconditie en enige Trittsicherheit zijn gewenst voor onze eigen versie van Im Wald.

Je weet dat je 55 jaar bent geworden – oud – als je de vooraankondiging krijgt van een darmkankeronderzoek. Over drie weken moet ik poep in een buisje doen, wat een opgave wordt zonder Duitse nachtspiegel.

Vandaag zowaar wat cultuur gesnoven. Roos had gezien dat we ‘Im Wald’ van Erwin Olaf in een Amsterdamse galerie konden bezoeken. Zeer anspruchsvoll werk, dat vooral Duitsers gaat aanspreken. De tentoonstelling gaat naar München. ‘Wat de zee is voor Nederlanders is het bos voor Duitsers’, stond al in Trouw in 2012. In de Duitse cultuur spelen bossen een cruciale rol, van de sprookjes van Grimm tot de sciencefiction-dramaserie Dark. Voor het bezoek hebben we ons maar eens opgedoft. We dragen al te lang gemakkelijke kleding.

Pakje ophalen ging vriendelijk dan verwacht, maar commentaar bleef niet uit. De dame vroeg wanneer de postbode was geweest. Zaterdag, zei ik, waarna ze zei dat die pakjes er zeker niet zouden zijn. Maar, wacht, riep ze later vanuit de postkamer… ik had mazzel. Het was er toch.

Het werd een weekendje niets doen, zalig niets doen. Wat fietsen, wandelen, boodschappen doen, krant lezen en grimlachen om The Beautiful Poetry of Donald Trump. Onthutsend tijdbeeld, knap samengesteld.

De kast der kasten komt 21 mei. Dat betekent volgende week wel wat doen: schilderen en voegen en aansluitend kasten naar beneden sjouwen en aanmelden voor het grofvuil. Daarna het grote opruimen. Nu Roos daarvan overtuigen… 🙂

O jee, pakje ophalen

In huize Leenders-Van der Schaaf is er één gebod: vermijd het postpunt van Gebroeders Winter. Daar werken harpijen, is onze ervaring. Chagrijnen die je het laten weten als je een stomme vraag stelt en die er alles aan doen om je bezoek onaangenaam te maken. Wee je gebeente als je om 17.55 uur dringend postzegels nodig hebt.

De schrik sloeg mij om het hart toen ik een memootje vond dat Postnl me had gemist en ik mijn pakje bij Gebroeders Winter moet afhalen. Juist daar. Het voelde alsof ik mijn aankoop al kwijt was. Maandag moet ik ter gerecht. Om me voor te bereiden, kijk ik de soepnazi van Seinfeld, opdat ik me wel aan het protocol houd. NEXT.

Wispeltuur is ons niet vreemd. Een dezer dagen komt de kast der kasten, de kast die al onze opbergproblemen gaat oplossen, vooral die van Roos. De kast is heel lichtgroen. We dachten lang dat het aardig is om de muur erachter een nog lichtere groen te geven. Maar misschien is dat niet zo’n goede keuze, dachten we weken later, zodat het taupe werd, wat de kleur is van de andere kast. Kleurstalen gevraagd. Het wordt taupe, maar dan lichter. Vanmorgen, op de dag dat we verf zijn gaan kopen, werd het wit: RAL 9010.

Ik zag zojuist een optocht van ME-busjes, minstens vijftien. Ajax wordt dus kampioen. Het zal wat.

Documentaire over Banksy gezien. De man (vrouw, team?) gebruikt originele tegenstellingen, maar verder doet het me weinig. Werd door de documentaire wel gewezen op Massive Attack, ook uit Bristol, die ik op Spotify opnieuw toevoegde aan mijn artiestenlijst. Ik gebruik nog steeds de gratis versie, met reclame, want ik vind 15 euro per maand (180 euro per jaar) gewoon te veel geld voor wat muziek. Heb ook veel NU disco toegevoegd aan de lijst moderne muziekjes.

Wat me wel aanspreekt… deze Friese iPad-landschapjes.

Roos is vandaag ingeënt.

We kochten online twee brocante kastjes van een winkel in Nijmegen, met betere spullen dan de Amsterdamse Van Dijk en veel minder aan de prijs. Het is een nieuwe stap in ons niet geformaliseerde plan om te ont-Ikea’en. We kopen er servetten. En goedkope hotdogs.

Today was a good day

Metro, trein, tram. Voor een dag op kantoor in Utrecht. Een goede dag, waarop drie collega’s en ik samenwerkten aan de nieuwe site. Het werkt zo veel beter dan in Teams, zeiden we, nadat we heel de dag constructief commentaar gaven op wat was bedacht. Soms was het goed, soms kon het beter en af en toe moest het anders, waarna we het zelf aanpasten.

Ook mijmerden we over andere opties, hadden we spontaan goede ideeën, wat volledig toe te schrijven was aan ons samenzijn. In Teams hoorde ik het afgelopen jaar geen enkel nieuw idee, bleef het bij taken vervullen. Bij onze dienst geven ze inspiratiesessies als remedie, maar die doen niet wat ze beloven. Ik moest er gisteren zelf één geven. Na afloop waren er geen vragen.

Wat niet kan. Daarvoor is de materie (de nieuwe site) te complex. Iedereen is murw geslagen.

Goed nieuws. Roos mag zaterdag al haar vaccinatie halen. En volgende week vrijdag gaan we naar Zeeland. De boeken daarvoor zijn binnen.

De schoenplaatjes stonden te ver naar voren, waardoor ik te veel op de bal van voet fietste. De hoogte van het zadel werd afgesteld zodat mijn benen een hoek van 30 graden maken, wat de ideale houding is. Ook werd de stuurstang ingekort om niet te ver naar voren te hangen en de pedalen werden zo gesteld dat ik er gemakkelijk uit klik. Zelden werd er zo serieus naar mij gekeken. En is het de amateurwielrenner in mij niet waard, dan toch de fiets zelf die niet goedkoop was. Ook aardig: ze namen mijn oude racefiets over voor een schappelijk bedrag.

Zaterdag direct de weg op, noordwaarts, windkracht 5 tegen. Bij Buikslotermeer zag ik op vijfhonderd meter een wielrenner voor me die ik een kilometer verder, voorbij Het Schouw, inhaalde. Een man van mijn leeftijd schatte ik. Hij probeerde aan te klampen… Hahaha.

Had ie het vandaag geprobeerd (westwaarts dit keer, windkracht 2) had ie me gemak drie keer overklast. Modder in de benen. Toch fiets ik gemiddeld sneller dan met mijn oude fiets, zie ik op Strava. Komt vast doordat de fiets maar 6 kilo weegt. Ik fiets met meer zin dan ooit. Roos noemt zichzelf steeds vaker fietsweduwe.

Wat er de afgelopen week in de politiek is gebeurd, vind ik fascinerend. Hoewel de media het erg uitmelken. Steeds weer over de leugens van Rutte en Omtzigt als slachtoffer. Ik stemde Volt, maar gun Kaag het premierschap. Eindelijk een vrouw als minister-president? Het zou tijd worden.

In NRC: Tot nu toe is welvaart vrijwel uitsluitend berekend op basis van het bruto binnenlands product. Het effect op natuur is daarin niet meegenomen. Daarom is er nu een meetmethode bijgekomen: de natuurlijkkapitaalrekeningen. ‘We hebben de natuur behandeld alsof ze gratis en grenzeloos is’, aldus Elliott Harris, topeconoom bij de VN. ‘We hebben haar aangetast en uitgeput, zonder echt te beseffen waar we mee bezig waren en hoeveel we daarbij zijn kwijtgeraakt.’

Wat me hoopvol stemt.

Het is wel apart, paradoxaal bijna, dat natuurbehoud begint met een economische invalshoek.

Het kleine leven

U heeft deze schoenen niet lang gedragen, merkt de schoenmaker op, waarna hij de zool van de kapotte schoen eraf trekt, met een naar scheurend geluid. En direct erna de zool van de niet kapotte schoen. Ik zeg hem eerlijk dat ik ze al had opgegeven, stiekem hopend op zijn instemming zodat ik ze ter plekke kon weggooien; dat anderen er nog wat aan hebben. Maar voor 20 euro kan ie ze verlijmen en zijn ze gered. Oké.

Het is mijn eerste winkelervaring in tijden, van korte duur. In de supermarkt kom ik niet. Ik loop met Roos mee en wacht buiten tot ze terugkomt. Intussen mensen ontwijkend die op me aflopen. Vooral jonge meiden, drie of vier op een rij, met hun coffee-to-go, hebben lak aan de afstand tot een ander. Ik geef ze een norse blik, maar weet dat ze geen oog voor me hebben. Grijze baard is oude man = onopvallend.

Ik vind het taalgebruik van Tom Lanoye veel te barok, ik moet me erdoorheen klauwen, maar het beeld dat hij in NRC over Nederland schetste – ooit een voorbeeldland – was raak.

De afbraak die zij (relschoppers) aanrichten, aan bushokjes en winkels, is klein bier vergeleken met de afbraak die – onder de volle aansprakelijkheid van de Rutte-doctrine – jarenlang is aangebracht aan de héle Nederlandse samenleving.

Donderdag vierden Roos en ik acht jaar huwelijk en achttien jaar samenzijn. We wilden bestellen bij een restaurant, maar dat leverde die dag niet. Wel konden we ons inschrijven voor een Valentijnsdagdiner. Roos schotelde die avond ‘dan maar’ steak tartare met frietjes voor, met een goede Bourgogne, waarvan ik maar liefst twee glazen dronk.

PS Ik vind het obsceen dat mijnheer Messi 550 miljoen euro krijgt voor vier jaar voetbal, obsceen en abject.

Na de online kerstborrel was ik voor het eerst sinds maanden wat neerslachtig. Of we wilden zeggen waar we trots op waren, het afgelopen jaar, en om dat op een A4’tje te zetten. Ik wilde niets zeggen, bleef zwijgen, tot aan het einde een collega opmerkte dat ik nog niets had gezegd, zodat ik toch moest. Nee, niets om trots op te zijn, opende ik, om daarna kort een somber verhaal af te steken over slechte samenwerking, over dingen die nog altijd niet goed gaan. Ik kreeg als troost oprechte lof over een moeilijk artikel, maar ik wimpelde dat weg, omdat het nu eenmaal mijn werk is, niets bijzonders. ‘Komt het nog goed’, vroeg Roos, toen ik terug was van een lange fietstocht, maar ze wist dat het die dag niet goed zou komen.

De volgende dag ging al beter. ’s Avonds spraken we er nog over, dat we allebei zo moe zijn, van… tja, van wat. We probeerden de situatie waarin iedereen zit te overzien, maar kwamen niet tot een conclusie.

Enschede gaat door de nieuwe lockdown niet door. Voornamelijk omdat Rijksmuseum Twente dicht is. En dat je in het hotel geen maaltijden kunt krijgen; dan maar in het voorjaar. Mijn ‘zwager’ Wim vindt mijn blogs vaak zwaar op de hand. Zou ik hem in de eerste regel moeten waarschuwen voor dit blog?

De veldslag met mijzelf wordt langzamerhand een zegetocht. Ik weeg nu 91,5 kilo. Zo veel woog ik tijdens mijn studententijd (wat toen wel mijn zware periode was door alcohol). Nog twee lessen te gaan. Daarna komt het aan op zelfdiscipline.

Een bezoekje gebracht aan vader, met wie ik koffie ging drinken in de kantine van het verzorgingstehuis. Hij ziet nauwelijks iets, maar weet dat er tegenover hem een tafel vol vrouwen is (wat hem niets doet). De medewerkers zijn lief voor hem en gaan mee in de eeuwig herhaalde grappen. Vader spreekt de laatste tijd meer over de dood en benadrukte dat niemand erbij mag zijn als zijn as wordt verstrooid, en nergens anders dan in de tuin van het crematorium. “Ik wil niet dat iemand mij herinnert als as, maar hoe ik was”, dichtte hij plotseling. Komt goed, paps, komt goed.

De nieuwe kledingkast is binnen twee uur door twee jongemannen geplaatst. Mijn kleding hangt al. Roos moet nog aan de verandering wennen. Volgende week een overnachting in Enschede, met vooraf een bezoek aan Rijksmuseum Twenthe.

Een collega las Abduraman en vond het tof. Het deed hem denken aan een nette Herman Brusselmans, vanwege het absurdisme, maar minder leunend op grofheid en seks. Leuk toch?

Wie Netflixt zal Tammy zien was het top tien gebod, dus keken we Tammy. Een zwakke film, geregisseerd door Melissa McCarthy die de hoofdrol speelt en altijd de lolbroek wil uithangen. Het verhaal zelf kan ermee door: vrouw raakt baan en vriend kwijt, pakt haar biezen en neemt drank- en pillenverslaafde oma mee op een road trip, om na een paar ‘avonturen’ bij zichzelf terug te keren met nieuwe liefde. Maar in handen van de grollenmeester McCarthy is het een niemendalletje geworden, met te vette knipogen naar de lolbroekerij. Het verhaal verdient serieuzer acteerwerk (echte pijn, echt verlies) en een somberder regie, waardoor de grappen ook beter tot hun recht komen. Ik stel een remake voor. Dan mag Susan Sarandon blijven, die bewezen heeft drama aan te kunnen, maar in Tammy niet optimaal acteert.

We keken Tammy omdat we moe waren. Moe van vijf kledingkasten uit elkaar halen en naar beneden sjouwen. Maar, zei ik tegen Roos, we kunnen het nog alleen, hebben geen hulp nodig. Vrijdag komt de nieuwe kast. Vijf zakken oude kleding zijn intussen weg.

Sinds 18 november geen bericht? Logisch als je niet meer meemaakt dan werk. Op het verschijnen van Abduraman na. Een in mijn ogen zeer coherente bundel, wat een dodelijke kwalificatie kan zijn, maar in dit geval niet opgaat. Er is eenheid, prettige eenheid die je langs het leven van Abduraman en een alter ego voert. Er zit seksualiteit in (Ton van ’t Hof noemde dat ooit de rode draad in mijn oeuvre), enkele diepere gedachten, beetje humor en er staan ook gewoon sterke zinnen.

Er waren wat dingen op het werk waar ik jullie niet mee lastig val, omdat het ging over bijeenkomsten die op voorhand leuk zouden zijn. Bij deze munt ik het nieuwe woord: blijeenkomst. Mijn personal training loopt op zijn eind en brengt me inmiddels op de 92,3 kilo (begon op 98,7). Nog vijf lessen te gaan. Ik ben wel klaar met dit strikte leven, van elke calorie tellen en de lekkere trek negeren. Mijn trainer wil heel graag dat ik doorga en bedacht voor de volgende sessies een eiwitrijk dieet (voor meer spieren) maar ik houd het voor gezien. Omdat het bar veel geld kost en omdat ik de lessen ook zelf in de praktijk kan brengen.

Had ik al gezegd dat Abduraman uit is? Roos wilde een kerstboom en wat denk je: we hebben er een. Tradities zijn ons vreemd.

Het kwam goed samen, het artikel van Ian Buruma in NRC over Trumpisme en zijn betoog bij Twan Huys in Buitenhof. Daar schoof ook een campagnemedewerker van Trump aan, Diane Atkins, die in haar betoog en (gek genoeg ook in handgebaren) niet afweek van The Donald. Minstens zo rabiaat was journalist David Corn, die Trump afschilderde als een gevaarlijke gek. Corn zei nog treffend, dat Washington na vier jaar van twintig leugens per dag toe is aan een beetje verveling.

Een beetje verveling als remedie voor de Verenigde Staten…

Ik ben snipverkouden, weer, maar durf de griepprik (ik heb geen griep!) nog niet aan te vragen, uit vrees dat ik de zorg belast. Ze zijn vast druk met corona bestrijden. Roos kreeg laatst een oproep voor die griepprik, ging, maar zag een rij van minstens vijftig mensen voor zich.

Zojuist de laatste correcties aangebracht aan de bundel die bij Gaia Chapbooks mag verschijnen. Vandaag blijf ik in splendid isolation, in de hoop morgen weer fit te zijn, al is het maar voor les 21 met mijn personal trainer. De vorige keer dat ik verkouden was, was in in de les geen schim van de man in opbouw. Mijn trainer richt zich de laatste tijd meer op spieraanwas (triceps en biceps). Alsof ik ooit nog atleet kan zijn. Hahahaha.

Roos wilde eropuit, ik twijfelde even, maar ging overstag, de blik gericht op Museum Belvédère van waaruit we het Oranjewoud in zouden lopen. We boekten er een Van Der Valk-hotel bij, in Emmeloord, waar ze achter de balie wereldklokken hadden, zodat ik wist hoe laat het in New York was. Emmeloord is een A-locatie, in the heart of The Netherlands. De dag erna naar Schokland en als het lukte Nagele.

Het museum is mooi, ligt mooi en de vaste collectie beviel. Een manifest uit 1923 riep op tot waarachtig spreken. Kunst is overal. Zij wordt den mensch als het ware door de vleugels op de jas geworpen. In elke zuigeling met zwakke ingewanden wordt de latente kiem gelegd voor een kunstenaar bij de gratie. Het werk van Olphaert den Otter kon ons niet bekoren. Het wandelen wachtte, wat we uitgebreid deden, ons verbazend over de vriendelijke begroeting van iedereen op ons pad. Een hoi hier, een hallo daar ben je als stadsbewoner ontwend.

Bij het diner in het hotel liet de man aan de tafel naast ons een harde wind. Zijn vrouw keek verschrikt de tafels rond of iemand het had gehoord.

Schokland gezien, nu ook de kant van de haven die ik nog niet bezocht, en een flitsbezoek aan Nagele. In de jaren vijftig ontworpen door architecten zoals Cornelis Van Eesteren (van de Amsterdamse Westelijke Tuinsteden), Aldo van Eyck en Gerrit Rietveld. Het was precies zoals ik het herkende.

Er ligt een proefdruk klaar, die ik nu ga lezen.