Voor wie het nog niet deed: bekijk de documentaire Four Hours at the Capitol. Wat me onthutste was de rechtvaardiging van het geweld. Een aanhanger van QAnon (het stond er niet bij) zei dat er elk jaar 800.000 Amerikaanse kinderen worden verkracht en daarna vermist raken en dat Trump hier tegen strijdt. Je zou zeggen dat je die aantallen moet merken (na enkele jaren zijn miljoenen kinderen weg) maar feiten doen er niet meer toe.

Een goede vriendin van Roos zei – ik was er helaas niet bij – dat ze wist dat er Oost-Europese brigades bij de mobiele eenheid zijn geïnfiltreerd en dat zij het geweld veroorzaken waarover nu gesproken wordt. En politiehonden worden gewoon op de menigte losgelaten. Ik zapte gisteren naar M waar Sylvana Simons werd gevraagd over het bedreigen van Sigrid Kaag en ze wilde er niet veel over zeggen, maar ze wilde wel wat zeggen over het politiegeweld en dat dat moet stoppen. Ongetwijfeld een reflectie op de uitlatingen van de VN-rapporteur eerder deze week.

NRC pakt dezer dagen flink uit met die bestorming, met op 6 januari een artikel over het kiesrecht dat door de Republikeinen verder wordt uitgehold, wat met gerrymandering = kiesrechtgeografie al jaren gebeurt. Zo kan de secretary of state van Arizona (een republikein) de verkiezingsuitslag naast zich leggen en daarmee de stemmen van miljoenen negeren. Ik las dat Trump zich in 2024 waarschijnlijk opnieuw kandidaat stelt…

Omdat de sportscholen dicht zijn en ik verwacht dat dit tot zeker eind januari blijft, pak ik elke gelegenheid aan om te wielrennen. Daarom vanmorgen vroeg, voor de regen uit, een bitterkoude rit.

Sterk essay van Bas Heijne in NRC over het individu en ego in deze tijd, wat ik gemakshalve samenvat als het verschil tussen aandacht vragen en aandacht geven (en dat laatste gebeurt nauwelijks). Geen voornemens dit jaar, hoewel we drie dingen willen doen: het toilet vernieuwen maar toch geen douchetoilet want erg duur en zo lang wonen we hier niet meer, hoogstens vijf jaar gok ik. Verder geen drie maar vier weken zomervakantie en Roos wil op 1 januari 2026 met pensioen in plaats van oktober.

Eerste rit van het jaar is achter de rug, net geen 50 kilometer. Op 500 meter van thuis reed ik lek, wat me vaker gebeurt op de eerste januari, dus mag ik spreken van een traditie. Nu nog leren hoe ik een band (van een racefiets) verwissel, maar dat is niet moeilijk sinds YouTube.

De opdracht voor deze keer: een of twee foto’s met een bevroren beweging en een of twee met bewegingsonscherpte. Dit keer ging het me beter af en pakte ik onbedoeld de vorige opdracht met scherpte-diepte nog mee.

Moest hard lachen on het nieuws dat niet gevaccineerden bij een demonstratie in Oostenrijk een paraplu meenamen, omdat de overheid vanuit helikopters hen met een desinfectiemiddel tegen het coronavirus zouden besproeien.

Las de column van Flora Rusman (NRC) die filosoof Hans Radder aanhaalde die in de Volkskrant betoogde dat ongevaccineerden geen vrijheid is afgepakt. Integendeel, dankzij de gevaccineerden hebben ze juist hun oude vrijheden (gedeeltelijk) terug.

Maakte met Roos gisteren, juist omdat het weer zo druilerig was, een mooie wandeling rondom Marken. Had medelijden met de fanfareleden die wachtten op de komst van Sinterklaas.

In NRC zegt klimaatactivist Eva Rovers dat we wat betreft de klimaatverandering moeten stoppen met gapen, stoppen met het idee dat het toch niets uitmaakt wat we doen. Ze legt de noodzaak tot verandering niet bij bedrijven en overheden maar bij de burger. Die moet volwassen worden, serieuzer in de aanpak van het probleem. Ze zegt ook dat veel jongeren al zo ver zijn.

“Mensen die de noodzakelijke verandering niet overlaten aan politiek en bedrijfsleven door zich te verschuilen achter hun eigen zogenaamde machteloosheid, maar zich actief inzetten om het gapende gat tussen ideaal en werkelijkheid te verkleinen. […] ‘Mensen die beseffen dat ze leven op een extreem uitzonderlijke planeet, een onwaarschijnlijk intergalactisch toeval, en daarom met liefde alles in het werk stellen om het leven op die planeet te beschermen en te vieren.”

Wacht even. Jongeren die alles doen om… Voor een artikel over duurzaamheid in het personeelsblad las ik op internet over jongeren en duurzaamheid. Ja, ze willen de aarde redden, maar verbruiken wel veel stroom voor hun laptops, smartphones en game consoles, had het CBS onderzocht. En ze staan lang, lang onder de douche. Over afval op straat heb ik het dan nog niet gehad.

Jong als wij zijn proberen wij in elk geval ons steentje bij te dragen, door zuinig te zijn met water en elektriciteit (Roos, doe het licht uit!) en nauwelijks auto te rijden. Ook eten we vaker vegetarisch en als het vlees wordt is het bio; varkensvlees is in de ban. Vliegen beperken we tot één keer per jaar, is het idee, wat ons vooralsnog lukt. Alleen begin 2020 een vlucht naar Oostenrijk, waar we een volgende keer zeker de trein kiezen.

Wat ik maar wil zeggen: kom op met die G20-top. Maak afspraken en houd je eraan. Morgen start ik mijn basiscursus fotografie. Zin in. Al is het maar omdat ik opdrachten krijg die anders zijn dan wat ik meestal doe: fröbelen met lijnen en veel afwezigheid.

Bij de eindinspectie vroeg Herr Doktor Wolf of we waren aangekomen of afgevallen, waarna ik vlug zei ‘aangekomen’, om het gesprek naar mij te trekken, los van dat het waar is. Bij aankomst maakte hij zich zorgen over zijn handdoeken, want hij zag Roos als oudere vrouw en die verven hun haar (in Duitsland opvallend vaak in roze of groen). Een dag voor vertrek lag er voor haar in de badkamer een zwarte handdoek, met de tekst ‘voor geverfd haar’.

In Weimar namen we de fiets naar het centrum, wat voor de fietsende Nederlander toch een aparte ervaring is. Je moet namelijk op de stoep fietsen. Beter gezegd, niemand lijkt op de weg te durven fietsen. Wat ook niemand doet … even bellen dat je eraan komt. Liever scheren ze vlak langs je, merkten we tijdens een wandeling van Rathen naar Wehlen.

Nabij Minden (van Dresden naar Amsterdam via Magdeburg) zaten we een uur lang in een file (over pakweg twee kilometer), maar voor de rest verliep de reis voorspoedig. We zijn weer thuis. Vandaag een les bodycombat gedaan, waar ik flink moest boeten voor twee weken ‘alle remmen los.’

Midden in het bos, langs een klaterbeek, hoorden we muziek, klassiek, wat fragmenten bleken te zijn uit Lohengrin, gespeeld bij het Denkmal van Wagner uit 1933, die op die plek de eerste noten van deze opera geschreven zou hebben. Het had wat, die bombast in het bos. Zo eer je een componist beter dan met enkel een standbeeld.

De 12 km lange route door de Sächsische Schweiz was fenomenaal mooi. ‘Als we door slecht weer alleen deze wandeling hebben, dan zijn we er al’, zei ik tegen Roos in Hotel Richter. Ons middagmaal daar bestond uit Bratwurst en een Feldschlösschen en voor Roos een Wiener Schnitzel met witte wijn. We wachtten nog een uur op de bus naar Pirna, maar toen die er eenmaal was, ging het vlot.

Urlaub

Ga maar niet naar links, zei onze vakantiewoningverhuurder in Weimar. Daar is enkel treurnis. Ga liever rechts, naar Schloss Ettenburg, waar je lekker kunt eten en drinken. Dus liepen we langs Ettenburg naar het grimmige Buchenwald. Een mens moet er niet aan kunnen ontkomen. Terug liepen we over de bloedstraat. Een vijf kilometer lange spoorlijn en weg tussen Weimar-Ramsla en het kamp, door de gevangenen aangelegd.

In Weimar leefden we blijkbaar in stilte, want in Dresden overviel me het lawaai van de stad. We bezochten het Albertinum en niet gepland het Kunsthaus Dresden. Voor het eten doen we niet moeilijk: plaatselijke kost, gutbürgerlich, met voor mij (eindelijk weer) een plaatselijk bier en voor Roos Duitse wijn. Een mens wil er niet aan ontkomen.

Nadat de werktelefoon uit ging, kwam als verwacht de moeheid. Het teken van vakantie. Het zit er voor even op. Gisteren nog druk in de weer geweest met de auto. Roos was dinsdag naar het werk en kwam ’s avonds terug. Ze zei al dat ze veel rondjes moest rijden voor een plek en vond er één niet ver van huis. Maar verplaatsen zou wel handig zijn, wat ik gistermiddag zou doen. Maar waar ik ook keek, geen auto. Roos kwam er later bij en zag dat ze de auto abusievelijk op een parkeerplek had gezet voor elektrisch laden.

De auto was weggesleept. Om hem weer mee te mogen nemen, moesten we de lieve som van 373 euro afrekenen. 373. Godverdomme. Je vraagt je af waarom je in Amsterdam blijft wonen. Ik zag in de garage enkele buitenlandse kentekens. Arme drommels.

Ik rekende in de boekwinkel precies 88,88 euro af, waarvoor je enige moeite doen als je met precies dat bedrag in gedachten de winkel in gaat. Ik kocht een stripalbum, het verzameld werk van Alfred Schaffer en een reisverslag/ fotoboek over de Balkan. Roos was dat laatste boek al eens opgevallen door de titel bloed en honing, waar ze me op wees toen ik thuiskwam. Gunst ja, zag ik, zoals mijn bundel ‘een veulen van bloed en honing.’

Gisteren was een matige werkdag, waarbij hard werken niet werd gezien en waarbij ik erg ontevreden uit een gesprek over medewerkerstevredenheid kwam. Ik had opbouwende kritiek, wil graag praten over hoe we werken (niet over wat we maken), maar dat viel niet in goede aarde.

Op de weg terug van de fietsenmaker viel we weer op hoe onbeschoft de stadsbewoners op straat zijn. Ik zei tegen Roos dat Amsterdammers hun humor kwijt zijn, hun gogme, waarna ze zei dat het vast geen Amsterdammers zijn, maar import. Gunst ja, dacht ik.

Nog 1 week voor vakantie.

Omdat ik in Amsterdam woon, was het logisch dat ik op reportage ging bij de proef met waarnemers van de politie. Onderliggend de vraag of de politie etnisch profileert, maar dat gebeurde niet (gebeurt laatste jaren zelden trouwens), dus dat was van tafel. Ik kon kiezen tussen Dapperbuurt, Geuzenveld en Noord en koos voor de eerste. Achteraf een goede keuze. In Noord was er veel pers en waren er waarnemers van de boze politiebonden om de waarnemers waar te nemen. Ik had in Oost alle tijd om met de twee waarnemers en politiecollega’s te praten. Ik werkte tot diep in de avond om het artikel de volgende dag te brengen, wat lukte. Alleen jammer dat het afstemmen heel de ochtend duurde.
De rust is voorbij. Sinds de vakantiegangers terug zijn, vliegen de aanvragen de redactie om de oren. Nog twee weken en dan mogen we ons er drie weken aan onttrekken. Ook voor Roos waren het zeer, zeer drukke weken.

Gisteren de voor fietsers magische grens van 100 kilometer geslecht, wat ik niet van plan was. Ik dacht aan 60 tot 70 en had maar twee repen mee. Ik was ’s avonds naar de gallemiezen.

Vandaag was het de vijfde sterfdag van mijn schoonmoeder. Dus met de familie het graf bezocht, waar iedereen wat in zichzelf gekeerd stond. Ik dacht later aan het gebrek aan rituelen, aan taal. Ben je jarig dan is het gefeliciteerd, bij sterfte gecondoleerd. Maar wat zeg je tegen elkaar op een gedenkdag? Na afloop nog met de familie gezeten. Met koffie en cake. Ik kon het niet laten om te zeggen dat dat mooi past bij zo’n dag.

We kregen twee gratis zelftests aangeboden, wat met drie klikken was geregeld. Bravo overheid. Vandaag was ze Kafkaiaans. Onder ons pand zit een garage, die wij noch de boven- en onderburen bezitten. We kregen een dwingende brief (bezwaar was niet mogelijk) dat we moesten bewijzen dat wij die garage niet bezitten. Daarvoor moeten we dan aktes tonen, afmetingen en foto’s van die garage. Reageren we niet binnen vier weken, dan raken we onze parkeervergunning kwijt.

Ze hadden net zo goed kunnen vragen te bewijzen dat het Paleis op de Dam niet van ons is. Roos belde nog, maar de ambtenaar veinsde haar niet te horen. Het was vrijdagmiddag.

Nog drie weken voor de vakantie. Vandaag voor het eerst in mijn leven een les Pilates gedaan. Het ging wel, de spieren opgerekt, aan de core gewerkt, maar voor mij is sporten inspanning. Volgende week nog een keer voor een definitief oordeel. Nu nog mijn hersenen oprekken. Mijn hemel, wat ben ik intellectueel lui geworden. Ik vrees pas op vakantie een boek te openen. Hoewel, ik heb dit weekend piketdienst…

Skandal!

Nicht im sperrbezirk, maar bij Volkswagen. Op 20 augustus stoppen ze in het hoofdkantoor in Wolfsburg met de verkoop van currywurst. Pikant is dat Volkswagen daar een slagerij heeft, waar per jaar ruim zeven miljoen worsten worden gemaakt. Oud-bondskanselier Schröder, ooit lid van die RvC, vindt het belachelijk en zegt ferm NEIN. Over deze lekkernij zijn gedichten geschreven.

Maandag kwam ik maar niet in slaap. Ik had ooit het plan om Derek Beaulieu, Canadees dichter en Vispo-kenner, mijn Songbook te sturen. Zo chatten we in het holst van de nacht en vond hij (de pdf van) ‘lovely’. En of ik hem een getekend exemplaar wilde sturen, en dan stuurt hij wat terug.

Roos dacht volgende weekeinde een vriendin op te zoeken, tot die vandaag belde waar Roos bleef. Dus vertrekt ze morgen. Snif.

Na alle drukte van eerder, verliep afgelopen week kalm. Ik deed mijn werk zorgvuldig, zonder haast en vond dat plezierig. Het is nog zeven weken voor de vakantie.

Ben door de knieën gegaan voor Spotify, dat het gratis luisteren haast onmogelijk maakte. Kreeg je voorheen pas na zeven of zo nummers reclame, nu is dat na twee nummers. Dat is mij te gortig.

Vandaag na jaren weer gezwommen in het Sloterparkbad: 24 banen van 50 meter, vrij moeiteloos en steeds had ik de baan voor mij alleen. Het was geweldig. Goed om het fitnessen en fietsen mee af te wisselen. Terwijl ik zwom, was Roos naar bodycombat, maar daar kwam het niet van. Een medesporter (sympathieke man, we spraken elkaar vorige week na lange tijd) kreeg voor de les een tia en moest gereanimeerd worden. Later zeiden we dat ie mazzel had dat het in de sportschool gebeurde, met direct hulp nabij, in plaats van op straat.

Ik zag de nieuwe vlag voor de LHBTIQ+-gemeenschap en snap niet goed welke kant het opgaat. Moeten alle minderheden in kleur worden vertegenwoordigd? En zo ja, vergeten we er dan niet een paar?

Las van Jelle Brandt Corstius het verslag van zijn treinreis met twee vrienden met de BAM (Baikal-Amoer- Magistral). Een kundig geschreven reisverslag, dat niet beklijft.

Vriend Ton hield zich in zijn blog aan de feiten, wat ik ook besloot te doen. Mijn achillespees is nog gevoelig dus voorlopig geen bodycombat maar fietsen; vrijdag 82 kilometer, gisteren 75. De tweede keer was het te warm.

Feit: gisteravond rommelde het in mijn maag, waarna ik snel naar het toilet moest voor een soort wraak van Montezuma. Vannacht overviel de schurk mij opnieuw. Mijn hemel, wat kan een mens stinken. Ik kan het niet verbloemen.

Het is druk met werk, wat gebruikelijk is voor de zomer. Dan neem ik diensten en klussen over van vakantiegangers. En vorige week was het natuurlijk bal met de dood van Peter Rudolf de Vries en de watersnood in Limburg. Dat ebt bij ons gerust weekjes door.

Feit: we bezochten fotomuseum Foam. Daar was een tentoonstelling van nieuw talent. Wat ons betreft: kwaliteit doet er niet meer toe. Het gaat er om dat je een verhaal hebt. Een verhaal met een boodschap. De bezoeker die gewoon verrast wil worden, die geen standpunten opgelegd wil krijgen, komt er karig af.

Het is maandag. Naar het zich laat aanzien wordt het straks avond, waarna de nacht. Dat zijn feiten waar ik weinig aan kan veranderen.

Ik heb een tijd niets van me laten horen, maar daar zit geen ellende achter. Hoogstens een kalm leven van werken en slapen. En ja, Roos was een midweek weg en dan ga ik in de winterslaap.

Sporten ging te goed. Kreeg maandag last een oude achillespeesblessure, zodat er nu twee kreupelen in huis zijn; Roos met haar gekneusde enkel.

Heb vanmiddag mijn racefiets voor onderhoud gebracht en liep van einde Overtoom terug. Normaliter met een snelheid van 5,3 km en een staplengte van 95 cm, zegt een app. Nu 3,1 km en 70 cm. U ziet het voor u, een kale man met baard die strompelt.

Volgend weekeinde gaan we alsnog naar Enschede, wat we een jaar geleden wilden doen. Toen dachten we nog te kunnen wandelen in bossen nabij, maar we beperken ons dit keer tot een hotel en Rijksmuseum Twenthe.

De zogenoemde voetbalpoel des doods maakte zijn naam waar. Geen van die landen is nog in de race. Van Oranje niets gezien, wat ik niet betreur. Aan een voetbalflarf kom ik waarschijnlijk toch niet toe. Je moet dan immers wedstrijden kijken.

Dinsdag heb ik met iedereen “ruzie” gemaakt. De rek van mijn principes was er uit. Steeds weer kwam het verzoek om rekkelijk te zijn, om toch weer te doen wat anderen uit gemakzucht nalaten. Tot hier en niet verder, stelde ik, in het besef dat ik alleen sta. Op de redactie zijn we niet zo standvastig en gaan we met elk verzoek – hoe kansloos ook – aan de haal. Later hoor ik dan dat het goed is dat iemand kritisch is, Mark de bliksemafleider. Dan hoeven ze het zelf niet te zijn. Of het ligt hen gewoon niet: nee zeggen.

Gisteren vijf keer gebeld met vader die niet opnam. Toch naar Purmerend gegaan, waar de oude baas gewoon in zijn stoel zat. Hij heeft het geluid op zijn telefoon uitgezet. Hij ziet nauwelijks iets en drukt – zo stel ik me voor – in het wilde weg. Het lukte me niet het geluid weer aan te zetten. Veel omhanden heeft zo’n bezoek niet. Hij hoort niet wat je zegt, of luistert niet. We doorlopen enkel het ritueel van vader en zoon zijn. Hij vertelde me nog wel dat neef Rick is getrouwd in Australië en daar woont.

Roos ging zondag onderuit op de trap bij haar kapper. Maandag uit voorzorg naar de huisarts en door naar het ziekenhuis voor foto’s. Gelukkig niets gebroken. Een ijspakking vindt ze niet nodig voor haar zere voet. De ijskoude doperwten in een plastic zakje zijn voldoende. Ze loopt met de dag beter. Net op tijd hersteld voor een midweek met een vriendin in Zandvoort. Vanaf maandag ben ik een man alleen. Weerloos zonder zijn lief, weet ik al. Hopelijk heeft niemand op het werk zin om ruzie met mij te maken.

En dan eten we daarbij een rode peper uit eigen tuin, zei Roos opgewekt. Maar we hebben geen tuin. Wel een pot met een peperplant. Stadse fratsen.

Vanmiddag naar Cinecenter, voor Nomadland. De laatste film die we zagen, lang lang geleden, was On the Rocks.

Weet niet waar ik het zag, maar er kwam een VVD’er in beeld die zijn partij meer naar rechts wil trekken en die onder geen beding met links in de regering wil. ‘Dan staat Nederland straks vol windmolens en zonne-energieparken.’ Ach ja, de klimaatstrijd als esthetisch principe.

Morgen de eerste prik en intussen het darmkankeronderzoek doorstaan. Toch een tikkeltje nerveus om de brief met uitslag te openen.

Vanaf morgen weer groepslessen mogelijk. Morgen, woensdag en vrijdag direct aan de bak. Bodycombat. Mijn lijf is er klaar voor… denk ik.

Drukke week achter de rug, die geheel in het teken stond van de politiewebsite. Veel voor gedaan, veel over gepraat. Woensdag was ik ‘op bureau’, om met twee collega’s de puntjes op de i te zetten voor de livegang.

Ben afgepeigerd.

Een week vol openingen. Vandaag sinds lange tijd naar de sportschool voor een uur (meer mag niet) fitness. Viel niet mee. De benen zijn moe, de buikspieren aangespannen. Zojuist kwam de oproep voor de vaccinatie. Maandag 7 juni mag ik naar Nieuw West, rand Osdorp. Het inenten geeft me de kans mijn poëzievrienden eindelijk op te zoeken. Zij zijn al lang gevaccineerd, want al met pensioen of er net voor. Jee. Ik heb oude vrienden.

De kast staat, vastgemaakt aan de muur anders valt ie om. Een kant van de kast, mijn kant, heeft geen deuren. Dat betekent dat er dozen moeten komen, want Roos vind het slordig staan als ik daar gewoon mijn kleren in leg. Zo gaat dat. De dozen zijn besteld.

Zag vorige week een documentaire over The Band. Heerlijke Americana. Heb de twee oudste albums aan Spotify toegevoegd.

Ik denk dat wanneer je niet meer nieuwsgierig bent en het idee over iets accepteert – dit is een object, een persoon, een plaats – dat je niets meer ontdekt. Andy Sewell, fotograaf.

Dit weekend ontdekten Roos en ik dat we best goed samen klussen, met als voorwaarde dat we niet allebei hetzelfde willen doen. Zaterdag leegden we de opbergkasten en sjouwden we ze naar de kelder, om ze dinsdag door het grofvuil te laten ophalen. Daarna bikte zij oud voegwerk weg, bovenaan de muur en deed ze er nieuw voegsel op. Naadloos werk.

Vandaag plakten we samen de plinten af en heb ik de muur geschilderd. Uurtje werk. Alles klaar voor als vrijdag de kast der kasten komt. Wat daarna nog moet gebeuren: dingen naar de stort, spullen naar de kringloopwinkel.

Roos vond een mooie wandelreis in de Sächsische Schweiz, mogelijk doel voor de vakantie eind september. Een goede wandelconditie en enige Trittsicherheit zijn gewenst voor onze eigen versie van Im Wald.

Je weet dat je 55 jaar bent geworden – oud – als je de vooraankondiging krijgt van een darmkankeronderzoek. Over drie weken moet ik poep in een buisje doen, wat een opgave wordt zonder Duitse nachtspiegel.

Vandaag zowaar wat cultuur gesnoven. Roos had gezien dat we ‘Im Wald’ van Erwin Olaf in een Amsterdamse galerie konden bezoeken. Zeer anspruchsvoll werk, dat vooral Duitsers gaat aanspreken. De tentoonstelling gaat naar München. ‘Wat de zee is voor Nederlanders is het bos voor Duitsers’, stond al in Trouw in 2012. In de Duitse cultuur spelen bossen een cruciale rol, van de sprookjes van Grimm tot de sciencefiction-dramaserie Dark. Voor het bezoek hebben we ons maar eens opgedoft. We dragen al te lang gemakkelijke kleding.