Bij de eindinspectie vroeg Herr Doktor Wolf of we waren aangekomen of afgevallen, waarna ik vlug zei ‘aangekomen’, om het gesprek naar mij te trekken, los van dat het waar is. Bij aankomst maakte hij zich zorgen over zijn handdoeken, want hij zag Roos als oudere vrouw en die verven hun haar (in Duitsland opvallend vaak in roze of groen). Een dag voor vertrek lag er voor haar in de badkamer een zwarte handdoek, met de tekst ‘voor geverfd haar’.

In Weimar namen we de fiets naar het centrum, wat voor de fietsende Nederlander toch een aparte ervaring is. Je moet namelijk op de stoep fietsen. Beter gezegd, niemand lijkt op de weg te durven fietsen. Wat ook niemand doet … even bellen dat je eraan komt. Liever scheren ze vlak langs je, merkten we tijdens een wandeling van Rathen naar Wehlen.

Nabij Minden (van Dresden naar Amsterdam via Magdeburg) zaten we een uur lang in een file (over pakweg twee kilometer), maar voor de rest verliep de reis voorspoedig. We zijn weer thuis. Vandaag een les bodycombat gedaan, waar ik flink moest boeten voor twee weken ‘alle remmen los.’

Midden in het bos, langs een klaterbeek, hoorden we muziek, klassiek, wat fragmenten bleken te zijn uit Lohengrin, gespeeld bij het Denkmal van Wagner uit 1933, die op die plek de eerste noten van deze opera geschreven zou hebben. Het had wat, die bombast in het bos. Zo eer je een componist beter dan met enkel een standbeeld.

De 12 km lange route door de Sächsische Schweiz was fenomenaal mooi. ‘Als we door slecht weer alleen deze wandeling hebben, dan zijn we er al’, zei ik tegen Roos in Hotel Richter. Ons middagmaal daar bestond uit Bratwurst en een Feldschlösschen en voor Roos een Wiener Schnitzel met witte wijn. We wachtten nog een uur op de bus naar Pirna, maar toen die er eenmaal was, ging het vlot.

Urlaub

Ga maar niet naar links, zei onze vakantiewoningverhuurder in Weimar. Daar is enkel treurnis. Ga liever rechts, naar Schloss Ettenburg, waar je lekker kunt eten en drinken. Dus liepen we langs Ettenburg naar het grimmige Buchenwald. Een mens moet er niet aan kunnen ontkomen. Terug liepen we over de bloedstraat. Een vijf kilometer lange spoorlijn en weg tussen Weimar-Ramsla en het kamp, door de gevangenen aangelegd.

In Weimar leefden we blijkbaar in stilte, want in Dresden overviel me het lawaai van de stad. We bezochten het Albertinum en niet gepland het Kunsthaus Dresden. Voor het eten doen we niet moeilijk: plaatselijke kost, gutbürgerlich, met voor mij (eindelijk weer) een plaatselijk bier en voor Roos Duitse wijn. Een mens wil er niet aan ontkomen.

Nadat de werktelefoon uit ging, kwam als verwacht de moeheid. Het teken van vakantie. Het zit er voor even op. Gisteren nog druk in de weer geweest met de auto. Roos was dinsdag naar het werk en kwam ’s avonds terug. Ze zei al dat ze veel rondjes moest rijden voor een plek en vond er één niet ver van huis. Maar verplaatsen zou wel handig zijn, wat ik gistermiddag zou doen. Maar waar ik ook keek, geen auto. Roos kwam er later bij en zag dat ze de auto abusievelijk op een parkeerplek had gezet voor elektrisch laden.

De auto was weggesleept. Om hem weer mee te mogen nemen, moesten we de lieve som van 373 euro afrekenen. 373. Godverdomme. Je vraagt je af waarom je in Amsterdam blijft wonen. Ik zag in de garage enkele buitenlandse kentekens. Arme drommels.

Ik rekende in de boekwinkel precies 88,88 euro af, waarvoor je enige moeite doen als je met precies dat bedrag in gedachten de winkel in gaat. Ik kocht een stripalbum, het verzameld werk van Alfred Schaffer en een reisverslag/ fotoboek over de Balkan. Roos was dat laatste boek al eens opgevallen door de titel bloed en honing, waar ze me op wees toen ik thuiskwam. Gunst ja, zag ik, zoals mijn bundel ‘een veulen van bloed en honing.’

Gisteren was een matige werkdag, waarbij hard werken niet werd gezien en waarbij ik erg ontevreden uit een gesprek over medewerkerstevredenheid kwam. Ik had opbouwende kritiek, wil graag praten over hoe we werken (niet over wat we maken), maar dat viel niet in goede aarde.

Op de weg terug van de fietsenmaker viel we weer op hoe onbeschoft de stadsbewoners op straat zijn. Ik zei tegen Roos dat Amsterdammers hun humor kwijt zijn, hun gogme, waarna ze zei dat het vast geen Amsterdammers zijn, maar import. Gunst ja, dacht ik.

Nog 1 week voor vakantie.

Omdat ik in Amsterdam woon, was het logisch dat ik op reportage ging bij de proef met waarnemers van de politie. Onderliggend de vraag of de politie etnisch profileert, maar dat gebeurde niet (gebeurt laatste jaren zelden trouwens), dus dat was van tafel. Ik kon kiezen tussen Dapperbuurt, Geuzenveld en Noord en koos voor de eerste. Achteraf een goede keuze. In Noord was er veel pers en waren er waarnemers van de boze politiebonden om de waarnemers waar te nemen. Ik had in Oost alle tijd om met de twee waarnemers en politiecollega’s te praten. Ik werkte tot diep in de avond om het artikel de volgende dag te brengen, wat lukte. Alleen jammer dat het afstemmen heel de ochtend duurde.
De rust is voorbij. Sinds de vakantiegangers terug zijn, vliegen de aanvragen de redactie om de oren. Nog twee weken en dan mogen we ons er drie weken aan onttrekken. Ook voor Roos waren het zeer, zeer drukke weken.

Gisteren de voor fietsers magische grens van 100 kilometer geslecht, wat ik niet van plan was. Ik dacht aan 60 tot 70 en had maar twee repen mee. Ik was ’s avonds naar de gallemiezen.

Vandaag was het de vijfde sterfdag van mijn schoonmoeder. Dus met de familie het graf bezocht, waar iedereen wat in zichzelf gekeerd stond. Ik dacht later aan het gebrek aan rituelen, aan taal. Ben je jarig dan is het gefeliciteerd, bij sterfte gecondoleerd. Maar wat zeg je tegen elkaar op een gedenkdag? Na afloop nog met de familie gezeten. Met koffie en cake. Ik kon het niet laten om te zeggen dat dat mooi past bij zo’n dag.

We kregen twee gratis zelftests aangeboden, wat met drie klikken was geregeld. Bravo overheid. Vandaag was ze Kafkaiaans. Onder ons pand zit een garage, die wij noch de boven- en onderburen bezitten. We kregen een dwingende brief (bezwaar was niet mogelijk) dat we moesten bewijzen dat wij die garage niet bezitten. Daarvoor moeten we dan aktes tonen, afmetingen en foto’s van die garage. Reageren we niet binnen vier weken, dan raken we onze parkeervergunning kwijt.

Ze hadden net zo goed kunnen vragen te bewijzen dat het Paleis op de Dam niet van ons is. Roos belde nog, maar de ambtenaar veinsde haar niet te horen. Het was vrijdagmiddag.

Nog drie weken voor de vakantie. Vandaag voor het eerst in mijn leven een les Pilates gedaan. Het ging wel, de spieren opgerekt, aan de core gewerkt, maar voor mij is sporten inspanning. Volgende week nog een keer voor een definitief oordeel. Nu nog mijn hersenen oprekken. Mijn hemel, wat ben ik intellectueel lui geworden. Ik vrees pas op vakantie een boek te openen. Hoewel, ik heb dit weekend piketdienst…

Skandal!

Nicht im sperrbezirk, maar bij Volkswagen. Op 20 augustus stoppen ze in het hoofdkantoor in Wolfsburg met de verkoop van currywurst. Pikant is dat Volkswagen daar een slagerij heeft, waar per jaar ruim zeven miljoen worsten worden gemaakt. Oud-bondskanselier Schröder, ooit lid van die RvC, vindt het belachelijk en zegt ferm NEIN. Over deze lekkernij zijn gedichten geschreven.

Maandag kwam ik maar niet in slaap. Ik had ooit het plan om Derek Beaulieu, Canadees dichter en Vispo-kenner, mijn Songbook te sturen. Zo chatten we in het holst van de nacht en vond hij (de pdf van) ‘lovely’. En of ik hem een getekend exemplaar wilde sturen, en dan stuurt hij wat terug.

Roos dacht volgende weekeinde een vriendin op te zoeken, tot die vandaag belde waar Roos bleef. Dus vertrekt ze morgen. Snif.

Na alle drukte van eerder, verliep afgelopen week kalm. Ik deed mijn werk zorgvuldig, zonder haast en vond dat plezierig. Het is nog zeven weken voor de vakantie.

Ben door de knieën gegaan voor Spotify, dat het gratis luisteren haast onmogelijk maakte. Kreeg je voorheen pas na zeven of zo nummers reclame, nu is dat na twee nummers. Dat is mij te gortig.

Vandaag na jaren weer gezwommen in het Sloterparkbad: 24 banen van 50 meter, vrij moeiteloos en steeds had ik de baan voor mij alleen. Het was geweldig. Goed om het fitnessen en fietsen mee af te wisselen. Terwijl ik zwom, was Roos naar bodycombat, maar daar kwam het niet van. Een medesporter (sympathieke man, we spraken elkaar vorige week na lange tijd) kreeg voor de les een tia en moest gereanimeerd worden. Later zeiden we dat ie mazzel had dat het in de sportschool gebeurde, met direct hulp nabij, in plaats van op straat.

Ik zag de nieuwe vlag voor de LHBTIQ+-gemeenschap en snap niet goed welke kant het opgaat. Moeten alle minderheden in kleur worden vertegenwoordigd? En zo ja, vergeten we er dan niet een paar?

Las van Jelle Brandt Corstius het verslag van zijn treinreis met twee vrienden met de BAM (Baikal-Amoer- Magistral). Een kundig geschreven reisverslag, dat niet beklijft.

Vriend Ton hield zich in zijn blog aan de feiten, wat ik ook besloot te doen. Mijn achillespees is nog gevoelig dus voorlopig geen bodycombat maar fietsen; vrijdag 82 kilometer, gisteren 75. De tweede keer was het te warm.

Feit: gisteravond rommelde het in mijn maag, waarna ik snel naar het toilet moest voor een soort wraak van Montezuma. Vannacht overviel de schurk mij opnieuw. Mijn hemel, wat kan een mens stinken. Ik kan het niet verbloemen.

Het is druk met werk, wat gebruikelijk is voor de zomer. Dan neem ik diensten en klussen over van vakantiegangers. En vorige week was het natuurlijk bal met de dood van Peter Rudolf de Vries en de watersnood in Limburg. Dat ebt bij ons gerust weekjes door.

Feit: we bezochten fotomuseum Foam. Daar was een tentoonstelling van nieuw talent. Wat ons betreft: kwaliteit doet er niet meer toe. Het gaat er om dat je een verhaal hebt. Een verhaal met een boodschap. De bezoeker die gewoon verrast wil worden, die geen standpunten opgelegd wil krijgen, komt er karig af.

Het is maandag. Naar het zich laat aanzien wordt het straks avond, waarna de nacht. Dat zijn feiten waar ik weinig aan kan veranderen.

Ik heb een tijd niets van me laten horen, maar daar zit geen ellende achter. Hoogstens een kalm leven van werken en slapen. En ja, Roos was een midweek weg en dan ga ik in de winterslaap.

Sporten ging te goed. Kreeg maandag last een oude achillespeesblessure, zodat er nu twee kreupelen in huis zijn; Roos met haar gekneusde enkel.

Heb vanmiddag mijn racefiets voor onderhoud gebracht en liep van einde Overtoom terug. Normaliter met een snelheid van 5,3 km en een staplengte van 95 cm, zegt een app. Nu 3,1 km en 70 cm. U ziet het voor u, een kale man met baard die strompelt.

Volgend weekeinde gaan we alsnog naar Enschede, wat we een jaar geleden wilden doen. Toen dachten we nog te kunnen wandelen in bossen nabij, maar we beperken ons dit keer tot een hotel en Rijksmuseum Twenthe.

De zogenoemde voetbalpoel des doods maakte zijn naam waar. Geen van die landen is nog in de race. Van Oranje niets gezien, wat ik niet betreur. Aan een voetbalflarf kom ik waarschijnlijk toch niet toe. Je moet dan immers wedstrijden kijken.

Dinsdag heb ik met iedereen “ruzie” gemaakt. De rek van mijn principes was er uit. Steeds weer kwam het verzoek om rekkelijk te zijn, om toch weer te doen wat anderen uit gemakzucht nalaten. Tot hier en niet verder, stelde ik, in het besef dat ik alleen sta. Op de redactie zijn we niet zo standvastig en gaan we met elk verzoek – hoe kansloos ook – aan de haal. Later hoor ik dan dat het goed is dat iemand kritisch is, Mark de bliksemafleider. Dan hoeven ze het zelf niet te zijn. Of het ligt hen gewoon niet: nee zeggen.

Gisteren vijf keer gebeld met vader die niet opnam. Toch naar Purmerend gegaan, waar de oude baas gewoon in zijn stoel zat. Hij heeft het geluid op zijn telefoon uitgezet. Hij ziet nauwelijks iets en drukt – zo stel ik me voor – in het wilde weg. Het lukte me niet het geluid weer aan te zetten. Veel omhanden heeft zo’n bezoek niet. Hij hoort niet wat je zegt, of luistert niet. We doorlopen enkel het ritueel van vader en zoon zijn. Hij vertelde me nog wel dat neef Rick is getrouwd in Australië en daar woont.

Roos ging zondag onderuit op de trap bij haar kapper. Maandag uit voorzorg naar de huisarts en door naar het ziekenhuis voor foto’s. Gelukkig niets gebroken. Een ijspakking vindt ze niet nodig voor haar zere voet. De ijskoude doperwten in een plastic zakje zijn voldoende. Ze loopt met de dag beter. Net op tijd hersteld voor een midweek met een vriendin in Zandvoort. Vanaf maandag ben ik een man alleen. Weerloos zonder zijn lief, weet ik al. Hopelijk heeft niemand op het werk zin om ruzie met mij te maken.

En dan eten we daarbij een rode peper uit eigen tuin, zei Roos opgewekt. Maar we hebben geen tuin. Wel een pot met een peperplant. Stadse fratsen.

Vanmiddag naar Cinecenter, voor Nomadland. De laatste film die we zagen, lang lang geleden, was On the Rocks.

Weet niet waar ik het zag, maar er kwam een VVD’er in beeld die zijn partij meer naar rechts wil trekken en die onder geen beding met links in de regering wil. ‘Dan staat Nederland straks vol windmolens en zonne-energieparken.’ Ach ja, de klimaatstrijd als esthetisch principe.

Morgen de eerste prik en intussen het darmkankeronderzoek doorstaan. Toch een tikkeltje nerveus om de brief met uitslag te openen.

Vanaf morgen weer groepslessen mogelijk. Morgen, woensdag en vrijdag direct aan de bak. Bodycombat. Mijn lijf is er klaar voor… denk ik.

Drukke week achter de rug, die geheel in het teken stond van de politiewebsite. Veel voor gedaan, veel over gepraat. Woensdag was ik ‘op bureau’, om met twee collega’s de puntjes op de i te zetten voor de livegang.

Ben afgepeigerd.

Een week vol openingen. Vandaag sinds lange tijd naar de sportschool voor een uur (meer mag niet) fitness. Viel niet mee. De benen zijn moe, de buikspieren aangespannen. Zojuist kwam de oproep voor de vaccinatie. Maandag 7 juni mag ik naar Nieuw West, rand Osdorp. Het inenten geeft me de kans mijn poëzievrienden eindelijk op te zoeken. Zij zijn al lang gevaccineerd, want al met pensioen of er net voor. Jee. Ik heb oude vrienden.

De kast staat, vastgemaakt aan de muur anders valt ie om. Een kant van de kast, mijn kant, heeft geen deuren. Dat betekent dat er dozen moeten komen, want Roos vind het slordig staan als ik daar gewoon mijn kleren in leg. Zo gaat dat. De dozen zijn besteld.

Zag vorige week een documentaire over The Band. Heerlijke Americana. Heb de twee oudste albums aan Spotify toegevoegd.

Ik denk dat wanneer je niet meer nieuwsgierig bent en het idee over iets accepteert – dit is een object, een persoon, een plaats – dat je niets meer ontdekt. Andy Sewell, fotograaf.

Dit weekend ontdekten Roos en ik dat we best goed samen klussen, met als voorwaarde dat we niet allebei hetzelfde willen doen. Zaterdag leegden we de opbergkasten en sjouwden we ze naar de kelder, om ze dinsdag door het grofvuil te laten ophalen. Daarna bikte zij oud voegwerk weg, bovenaan de muur en deed ze er nieuw voegsel op. Naadloos werk.

Vandaag plakten we samen de plinten af en heb ik de muur geschilderd. Uurtje werk. Alles klaar voor als vrijdag de kast der kasten komt. Wat daarna nog moet gebeuren: dingen naar de stort, spullen naar de kringloopwinkel.

Roos vond een mooie wandelreis in de Sächsische Schweiz, mogelijk doel voor de vakantie eind september. Een goede wandelconditie en enige Trittsicherheit zijn gewenst voor onze eigen versie van Im Wald.

Je weet dat je 55 jaar bent geworden – oud – als je de vooraankondiging krijgt van een darmkankeronderzoek. Over drie weken moet ik poep in een buisje doen, wat een opgave wordt zonder Duitse nachtspiegel.

Vandaag zowaar wat cultuur gesnoven. Roos had gezien dat we ‘Im Wald’ van Erwin Olaf in een Amsterdamse galerie konden bezoeken. Zeer anspruchsvoll werk, dat vooral Duitsers gaat aanspreken. De tentoonstelling gaat naar München. ‘Wat de zee is voor Nederlanders is het bos voor Duitsers’, stond al in Trouw in 2012. In de Duitse cultuur spelen bossen een cruciale rol, van de sprookjes van Grimm tot de sciencefiction-dramaserie Dark. Voor het bezoek hebben we ons maar eens opgedoft. We dragen al te lang gemakkelijke kleding.

Pakje ophalen ging vriendelijk dan verwacht, maar commentaar bleef niet uit. De dame vroeg wanneer de postbode was geweest. Zaterdag, zei ik, waarna ze zei dat die pakjes er zeker niet zouden zijn. Maar, wacht, riep ze later vanuit de postkamer… ik had mazzel. Het was er toch.

Het werd een weekendje niets doen, zalig niets doen. Wat fietsen, wandelen, boodschappen doen, krant lezen en grimlachen om The Beautiful Poetry of Donald Trump. Onthutsend tijdbeeld, knap samengesteld.

De kast der kasten komt 21 mei. Dat betekent volgende week wel wat doen: schilderen en voegen en aansluitend kasten naar beneden sjouwen en aanmelden voor het grofvuil. Daarna het grote opruimen. Nu Roos daarvan overtuigen… 🙂

O jee, pakje ophalen

In huize Leenders-Van der Schaaf is er één gebod: vermijd het postpunt van Gebroeders Winter. Daar werken harpijen, is onze ervaring. Chagrijnen die je het laten weten als je een stomme vraag stelt en die er alles aan doen om je bezoek onaangenaam te maken. Wee je gebeente als je om 17.55 uur dringend postzegels nodig hebt.

De schrik sloeg mij om het hart toen ik een memootje vond dat Postnl me had gemist en ik mijn pakje bij Gebroeders Winter moet afhalen. Juist daar. Het voelde alsof ik mijn aankoop al kwijt was. Maandag moet ik ter gerecht. Om me voor te bereiden, kijk ik de soepnazi van Seinfeld, opdat ik me wel aan het protocol houd. NEXT.

Wispeltuur is ons niet vreemd. Een dezer dagen komt de kast der kasten, de kast die al onze opbergproblemen gaat oplossen, vooral die van Roos. De kast is heel lichtgroen. We dachten lang dat het aardig is om de muur erachter een nog lichtere groen te geven. Maar misschien is dat niet zo’n goede keuze, dachten we weken later, zodat het taupe werd, wat de kleur is van de andere kast. Kleurstalen gevraagd. Het wordt taupe, maar dan lichter. Vanmorgen, op de dag dat we verf zijn gaan kopen, werd het wit: RAL 9010.

Ik zag zojuist een optocht van ME-busjes, minstens vijftien. Ajax wordt dus kampioen. Het zal wat.

Documentaire over Banksy gezien. De man (vrouw, team?) gebruikt originele tegenstellingen, maar verder doet het me weinig. Werd door de documentaire wel gewezen op Massive Attack, ook uit Bristol, die ik op Spotify opnieuw toevoegde aan mijn artiestenlijst. Ik gebruik nog steeds de gratis versie, met reclame, want ik vind 15 euro per maand (180 euro per jaar) gewoon te veel geld voor wat muziek. Heb ook veel NU disco toegevoegd aan de lijst moderne muziekjes.

Wat me wel aanspreekt… deze Friese iPad-landschapjes.

Roos is vandaag ingeënt.

We kochten online twee brocante kastjes van een winkel in Nijmegen, met betere spullen dan de Amsterdamse Van Dijk en veel minder aan de prijs. Het is een nieuwe stap in ons niet geformaliseerde plan om te ont-Ikea’en. We kopen er servetten. En goedkope hotdogs.

Today was a good day

Metro, trein, tram. Voor een dag op kantoor in Utrecht. Een goede dag, waarop drie collega’s en ik samenwerkten aan de nieuwe site. Het werkt zo veel beter dan in Teams, zeiden we, nadat we heel de dag constructief commentaar gaven op wat was bedacht. Soms was het goed, soms kon het beter en af en toe moest het anders, waarna we het zelf aanpasten.

Ook mijmerden we over andere opties, hadden we spontaan goede ideeën, wat volledig toe te schrijven was aan ons samenzijn. In Teams hoorde ik het afgelopen jaar geen enkel nieuw idee, bleef het bij taken vervullen. Bij onze dienst geven ze inspiratiesessies als remedie, maar die doen niet wat ze beloven. Ik moest er gisteren zelf één geven. Na afloop waren er geen vragen.

Wat niet kan. Daarvoor is de materie (de nieuwe site) te complex. Iedereen is murw geslagen.

Goed nieuws. Roos mag zaterdag al haar vaccinatie halen. En volgende week vrijdag gaan we naar Zeeland. De boeken daarvoor zijn binnen.